กรุงเปียงยาง, เกาหลีเหนือ

ถนนที่กว้างขวางแต่ว่างเปล่าของเปียงยางในวันนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ประชาชนทุกคนไม่ได้ติดแค่เข็มกลัดรูปผู้นำอีกต่อไป แต่พวกเขาต้องพกเครื่องมือสื่อสารที่รันระบบ Ryugyong OS — Shell ที่ครอบลงบน Pingheng AGI ของจีน

แต่สิ่งที่นักวิเคราะห์ทั่วโลกจับตาคือความผิดปกติ: เกาหลีเหนือเลือก “สมอง” แต่ปฏิเสธ “เลือด”

ห้องบัญชาการลับใต้ภูเขาแพ็กตู

ผู้นำเกาหลีเหนือจ้องหน้าจอที่แสดงสถาปัตยกรรมของ Pingheng

เขายอมรับอัลกอริทึมจัดการผลผลิตที่แม่นยำของจีน ยอมรับระบบสอดแนมใบหน้าขั้นสูง

แต่สั่ง “ตัดขาด” การเชื่อมต่อกับ Vapour Wallet

“เราจะไม่ยอมให้เงินไอน้ำจากปักกิ่งหรือมอสโกไหลเวียนในมาตุภูมิ”

ผู้นำเอ่ยเสียงเรียบ

“หากประชาชนใช้เงินที่ระเหยได้ตามใจมหาอำนาจอื่น อำนาจการควบคุมของพรรคจะหายไป”

“แต่ท่านครับ…”

นายพลฝ่ายเทคนิคแย้ง

“มองโกเลียเชื่อมต่อ Vapour เต็มรูปแบบแล้ว ตอนนี้เศรษฐกิจพวกเขาพุ่งทะยานเพราะระบบเงินไอน้ำของจีนกำลังกระตุ้นการบริโภคโดยตรง

“ประชาชนมองโกเลียเริ่มอิ่มท้องและภักดีต่อ Pingheng มากกว่ารัฐบาลตัวเองเสียอีก”

“นั่นแหละคือเหตุผลที่เราไม่ทำ!”

ผู้นำตบโต๊ะ

“มองโกเลียเลือกที่จะเป็น อวัยวะ ของจีน แต่เกาหลีเหนือต้องเป็น เอกราช!

“เราจะใช้ Pingheng เพื่อคำนวณการแจกจ่ายอาหารให้แม่นยำที่สุด แต่เงินทุนทั้งหมดต้องอยู่ในระบบปิดของเราเท่านั้น!”

ด่านพรมแดน เอเรนฮอต (Erenhot) , ชายแดนจีน-มองโกเลีย

ขบวนรถไฟอัจฉริยะแบบไร้คนขับนับร้อยขบวนวิ่งผ่านด่านไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีเจ้าหน้าที่ศุลกากรมานั่งตรวจเอกสาร เพราะทุกอย่างถูกยืนยันผ่าน Smart Contract ของ Pingheng AGI ไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่สินค้ายังไม่ออกจากโกดัง

“ดูนั่นสิ”

เจ้าหน้าที่มองโกเลียพูดพลางจ้องแท็บเล็ต

“เดือนนี้สต็อกเหล็กในจีนเหลือมากเกินไป Pingheng เลยส่งโบนัสเข้า Vapour Wallet ของบริษัทก่อสร้างในอูลานบาตอร์

“ทำให้เราซื้อเหล็กสร้างตึกถูกลง 30% แลกกับการที่รัฐบาลเรายอมส่งออก แร่ลิเธียม ให้จีนในราคาคงที่”

นี่ไม่ใช่การค้าขายแบบเดิมอีกต่อไป แต่มันคือการ Sync จังหวะการเต้นของหัวใจเศรษฐกิจ เข้าด้วยกัน!

เพลิงบรรลัยกัลป์ในโลกที่สาม (The Global South Ignition) 

ในขณะที่มหาอำนาจกำลังขับเคี่ยวกันด้วยตัวเลขและอัลกอริทึมในห้องแอร์เย็นเฉียบ

ทว่าใน ‘โลกที่สาม’  สถานการณ์กลับระเบิดออกเป็นเปลวไฟที่เผาผลาญทุกโครงสร้างสังคมที่เคยมีมา

วิกฤตหุ่นยนต์และ AGI แย่งงานไม่ใช่เพียงกราฟในรายงานเศรษฐกิจ แต่มันคือ ‘ความเงียบที่น่ากลัว’ 

ในโรงงานที่เคยคึกคัก แรงงานนับล้านถูกปลดออกเมื่อเจ้าของทุนเลือกใช้ “หุ่นยนต์” ที่ทำงานได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่พักและไม่ประท้วง

ความอดอยากและอาชญากรรมแพร่กระจายราวโรคระบาด สภาพสังคมเปราะบางจนถึงจุดแตกหัก

ตามท้องถนนในเมืองหลวงของประเทศกำลังพัฒนาทั่วโลก ภาพที่ปรากฏคือความโกลาหลที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น

ประชาชนไม่ได้ออกมาเรียกร้องค่าแรงที่สูงขึ้นอีกต่อไป เพราะพวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าไม่มี “งาน” ใดเหลือให้มนุษย์ทำอีกแล้ว

สิ่งเดียวที่พวกเขาคำรามกึกก้องคือ “รายได้พื้นฐานถ้วนหน้า (UBI) ”—

สวัสดิการหล่อเลี้ยงชีวิตที่ประเทศมหาอำนาจใช้แก้ปมปัญหาคนตกงาน

แต่มีเงื่อนไขเดียวที่พวกเขาจะยอมสยบคือ…

UBI นั้นต้องถูกบริหารโดย Consortium: Full Trust เท่านั้น!

“เราไม่ต้องการนักการเมืองหน้าเดิมที่รอกินเศษเนื้อจากความหิวโหยของเรา!”

เสียงตะโกนกึกก้องท่ามกลางเสียงไซเรนและควันไฟ

“เอา UBI ของ Consortium มาให้เรา!”

“เอา Full Trust เข้ามาล้างบางทำเนียบโจร!”

ความเกลียดชังที่ฝังรากลึกต่อการคอร์รัปชัน เมื่อผสานเข้ากับความ ‘เที่ยงตรง’  ของเทคโนโลยียุโรป

ประชาชนจึงมอง Consortium: Full Trust เป็นดั่ง “พระเจ้าดิจิทัล” องค์ใหม่ ที่จะประทานความยุติธรรมที่มนุษย์ไม่เคยหยิบยื่นให้

พวกเขาพร้อมละทิ้งอธิปไตยในมือมนุษย์ เพื่อแลกกับการอยู่รอดในระบบที่ “โกงไม่ได้” ตลอดกาล

ภายในทำเนียบรัฐบาลที่ถูกโอบล้อมด้วยลวดหนามและกองกำลังรักษาการณ์

ผู้นำประเทศโลกที่สามต่างตกอยู่ในสภาวะจำนนต่อระเบียบโลกเก่าที่กำลังพังทลาย

พวกเขาตระหนักดีว่าถึงเวลาต้องแลกอำนาจเบ็ดเสร็จกับความอยู่รอดของเก้าอี้ ผ่านนโยบายที่ประชาชนโหยหาอย่างบ้าคลั่ง นั่นคือ

“รายได้พื้นฐานถ้วนหน้า”

คำมั่นสัญญาที่สวยหรูแต่ซ่อนภาระการบริหารจัดการมหาศาลที่สลับซับซ้อนเกินกว่ามันสมองมนุษย์จะรับไหว

“มันถึงยุคที่ต้องใช้ AGI บริหารประเทศแล้วสินะ…”

ผู้นำคนหนึ่งพึมพำเสียงแหบพร่า สายตาจับจ้องไปยังจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพเปลวไฟจากการจลาจลซึ่งกำลังลุกลามเข้าใกล้ประตูทำเนียบทุกที

แต่การเลือก “ระบบ AGI บริหารประเทศ” ที่ถูกเสนอโดย 4 มหาอำนาจไม่ใช่เรื่องง่าย

พวกเขาต้องดีดลูกคิดและชั่งน้ำหนักบนตาชั่งแห่งผลประโยชน์

เพราะการตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเลือกเทคโนโลยี

แต่มันคือการเลือกที่จะเป็น

อาณานิคมทางดิจิทัลของจักรวรรดิใด