เช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านม่านหน้าต่างสีครีม ในห้องนอนของเอวารา

กลิ่นกาแฟหอมคลุ้งในอากาศ แต่มันไม่หอมเท่ากับรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ

ใช่… เธอกำลัง ยิ้ม

ยิ้มตั้งแต่ตื่น เป็นรอยยิ้มแบบที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น

 ติ๊ง!

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ “Mintra”

🧃 Mintra: ตื่นยังจ๊ะยายคนสวยยยย~ เมื่อวานเป็นไงบ้าง อีตาพันปีของแกหลุดพ้นจากโถงเวลาแล้วรึยัง?

เอวาราอมยิ้มขณะอ่านข้อความ เธอตอบกลับไปเพียงคำสั้น ๆ

👩🏻 Avara: ฉันตอบรักเขาไปแล้ว

ไม่ถึง 10 วินาที

 เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทันที

“ยัยเอวา!! แก!! รับสายเดี๋ยวนี้!!”

เอวาราหัวเราะคิกขณะกดรับสาย

“สวัสดีค่ะคุณมิน มีอะไรให้รับใช้แต่เช้าเหรอคะ?”

เสียงปลายสายมาพร้อมระดับเดซิเบลสูงสุดเท่าที่แก้วหูมนุษย์จะรับได้

“แกตอบไปแล้วเหรอ!?!”

เอวารายิ้ม พร้อมตอบสั้น ๆ

“อื้ม”

“ฮือออ ยัยบ้าาาาาาา นี่มันแค่วันเดียวหลังจากเจอเค้านะยะ! แกตอบไปแล้วเหรอจริงดิ!”

“ก็ใช่น่ะสิ”

เอวาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอหวานจนแทบละลาย

“ตอนนั้นมันไม่มีเสียงอะไรเลยแก ไม่มีแม้แต่เสียงหัวใจตัวเอง… แต่มีเสียงของเขาอยู่เต็มหัวใจฉัน…”

ปลายสายเงียบไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงออกมา

“ฮือออออออออ โว้ยยยยยยยยย แก๊!!!! โรแมนติกอะไรวะเนี่ย!!! แล้วฉันล่ะ!! ทำไมฉันยังไม่ได้ยินเสียงหัวใจนายธาวินเลย!!!”

เอวาราหัวเราะออกมา

“ก็ไปนั่งเงียบ ๆ รอในศาลากลางสวนเขาอีกสิ เผื่อเขาจะได้ยินเสียงหัวใจแกแทนบ้าง”

“เออ! จริงด้วย!” มินตราตอบแบบจริงจัง ไม่มีแกล้งเล่น “แก ฉันขอสารภาพนะ วันนั้น… ฉันโดนมนต์สะกดของผู้ชายคนนั้นเข้าเต็ม ๆ เลย”

“นายวินเหรอ?”

“นายวินเนี่ยแหละ!”

มินตราทำเสียงกระฟัดกระเฟียด

“เขาพูดมากกว่าพิธีกรข่าวตอนเช้าอีก แต่ดันมีเสน่ห์ตรงนั้นเนี่ยแหละ! แล้วก็ไม่รู้ทำไม เวลาเขาหัวเราะ… ฉันถึงรู้สึกว่า…ฉันอยากอยู่ในเสียงหัวเราะนั้นไปเรื่อย ๆ”

“โอ๊ยยย!!” เอวาทำเสียงแซว “ยัยมินของฉัน อินเลิฟแล้วจ้าาา~”

“อย่าเพิ่งจ้าเลยยะ! แกเพิ่งตอบรักชายพันปีเมื่อวานเองนะ!”

“แต่แกต้องยอมรับนะ ว่าฉันทำให้ตำนานกลายเป็นจริงแล้ว” เอวาราเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“เออ…จริง…นี่มันนิยายพีเรียดยุคไซไฟโรแมนซ์!” มินตราพูดอย่างอารมณ์ดี

เอวาราหัวเราะออกมา

“ก็หวังว่า…ตอนจบมันจะไม่กลายเป็นโศกนาฏกรรมไซไฟนะ”

“ไม่หรอกแก” มินตราพูดเสียงเบา “เพราะแกคือคนเดียว…ที่เขารอมาเป็นพันปี ฮิฮิ”