“แม้จะห่างไกลกันกี่ปีแสง หากแต่แรงดึงดูดเราไม่จางหาย อวกาศสุดเวื้งว้างที่กั้นกาย ลมหายใจสองเรานั้นยังใกล้กัน”
ยินดีต้อนรับรี้ดทุกท่าน แม้อวกาศจะกั้นกลางระหว่างกัน แต่ลมหายใจของเรานั้น ไม่เคยไกลกันเลยใช่ไหม…?
ไรท์ขอแผ่ “คลื่นความโน้มถ่วง” ระลอกที่ 8 จากนิยายแนว Sci-Fi Romance เล่มที่ 2 ในซีรีส์ Infinite Cosmic Love SS1 อย่างเป็นทางการ
เอกฐานลิขิตใจ – The Singularity of Destiny
หากคืนหนึ่งคุณได้พบ ‘คู่แท้’ ในความฝัน… งดงามราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง… เมื่อตื่นขึ้น คุณจะออกเดินทางตามหา หรือปล่อยให้โชคชะตาตัดสินทุกสิ่ง?
🔮 บทที่ 8 InfiniteSpace อวกาศระหว่างเรา
ถ้า ‘ปีแสง’ คือระยะทางระหว่างเรา
ก็คงเป็นความรักที่ไกลที่สุดในจักรวาล
แต่แรงโน้มถ่วงในหัวใจฉันกลับส่งคลื่นถึงเธอได้ทุกวินาที
นั่นคือหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า
ความรักยิ่งใหญ่กว่ากฎฟิสิกส์ใด ๆ ในเอกภพนี้
🪐 ลิงก์หน้าสารบัญ: https://lamoonman.space/fiction/the-singularity-of-destiny
☄️ ลิงก์บทที่ 8: https://lamoonman.space/fiction/the-singularity-of-destiny-chapter-8/
“รักของเรา…ไม่ต้องใช้แสงในการเดินทาง เพราะมันอยู่ที่นั่นเสมอ”
หากรี้ดเดินทางมาถึงปลายสุดของบทที่ 8 นี้แล้ว รู้สึกอย่างไรกับ “InfiniteSpace อวกาศระหว่างเรา” บ้าง?
สามารถ ส่งสัญญาณคอมเมนต์ร่วมสะท้อนความรู้สึก และพูดคุยกับไรท์ในอนุภาคพื้นที่แห่งนี้ได้เสมอเลยนะครับ
เพียงหลับตาก็สัมผัสได้ถึงรัก ดั่งสลักอยู่ในจิตไม่แปรผัน สุญญากาศที่กั้นกลางระหว่างกัน เพียงแค่นั้นไม่อาจกั้นใจห่างไกล
Lamoonman.Space
เมธัส
กลับตัวก็ไม่ได้
เดินต่อก็ไม่รู้จะไปถึงไหม
แต่ยังไง ก็สู้ไม่ถอย
เมื่อรู้ว่ามีคนคอยรออยู่ที่ปลายทาง มีเธอเป็นจุดหมายของหัวใจ
@littlelovelygirl ขอบคุณครับ 🥂 😇 เป็นการสื่ออารมณ์ของเมธัสได้ตรงกับใจไรท์ที่สุดครับ
อารมณ์เหมือนเราเดินย่ำเลนที่ตอนแรกอาจแค่เลนแห้งๆ ไม่น่ามีอะไร
แต่พอเดินๆ ไป เลนกลับแฉะขึ้นไปเรื่อยๆ ทีนี้จะเดินกลับก็ไม่ได้แล้ว เพราะมาถึงกว่าครึ่งทางแล้ว
ก็คงต้องลุยต่อไปให้ถึงที่สุด จะว่าไป นั่นก็คือชีวิตของไรท์เลยครับ 
ในเมื่อลุงไรท์รู้ว่าเป็นขี้เลน ทำไมลุงไรท์ไม่ใช้เรือลงขี้เลนล่ะฮับจัะลงไปเดินให้เท้าเปื้อนทำไม อับดุลสงสัย อิอิ