หน้าห้องผ่าตัดเล็ก – คฤหาสน์ขาว
เสียง “ตึ๊ด… ตึ๊ด…” แว่วลอดออกมาจากประตูที่ปิดสนิท คล้ายเสียงของเวลา… ที่ไม่มีใครบอกได้ว่ามันจะหยุดลงเมื่อใด
พันธุกาล เดินวนอยู่หน้าห้อง
ร่างกายของเขาไม่สามารถหยุดนิ่งได้อีกต่อไป
ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สลับกับเสียงก้าวเดินที่ก้องสะท้อนในโถงทางเดินอันเงียบงัน
ด้านหลังเขา—
คนรับใช้ทุกคนของคฤหาสน์ ต่างทยอยออกมายืนเรียงแถวกันกลางดึก สีหน้านิ่งขึง เคร่งเครียด ไม่มีใครเอ่ยคำใด
พวกเขาเพียงแต่รอ…เฝ้าดูนายท่านที่พวกเขาเคารพรัก
ไฟหัวโถงสีวอร์มไวท์ ส่องลงมาบนใบหน้าของพันธุกาล แต่สีหน้าเขายังหม่นเศร้ายิ่งกว่าความมืดภายนอก
ทุกวินาทีที่ผ่านไป เหมือนเขาถูกตัดขาดจากโลกใบนี้ทีละเสี้ยว…
ถ้าเขาต้องสูญเสียเอวาไป…
ถ้าลูกของเขาไม่ได้ลืมตาดูโลก…
หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบกระชับจนแทบหายใจไม่ออก
เขาก้มลงมองมือของตัวเองที่เคยแข็งแกร่ง
แต่ตอนนี้—
กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
‘ผม…ไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้มาก่อนเลย… เอวา… อย่าทิ้งผมไปนะ…’
เสียงตึ๊ดในห้องผ่าตัดเล็กเริ่มห่างออกไป ทีละนิด… ทีละนิด…
หรือว่ามันสายเกินไปแล้ว?
พันธุกาล หลับตาแน่น… ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
‘…ไม่ได้… ยังไม่จบ…’
เขากำมือแน่น—
เสียงของเขาแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงศรัทธา
‘เราจะผ่านคืนนี้ไปด้วยกัน…’
คนรับใช้ ทุกคนมองดูนายท่านของพวกเขาอย่างเงียบงัน
เงาร่างของพันธุกาลที่ยืนหยัดอยู่กลางโถง แม้จะดูสั่นไหว แต่เขากลับดูแน่วแน่กว่าครั้งไหน ๆ
‘ปาฏิหาริย์’ จากความรักเท่านั้น… ที่จะช่วยชีวิตภรรยาและลูกของเขาให้รอด
และเขาจะเชื่อในสิ่งนั้น…
จนถึง…วินาทีสุดท้าย
เสียงร้องของทารกลอดผ่านบานประตูออกมาเบา ๆ
เสียงแรกของชีวิตใหม่…
แต่กลับดังกระหึ่มในอกของ พันธุกาล ดั่งระฆังแห่งความสุขที่สะท้อนไปทั่วทุกอณูหัวใจ
หัวใจเขาเต้นแรงจนรู้สึกถึงแรงสั่นในปลายนิ้ว
เขาชะเง้อมองเข้าไปยังกระจกทึบของประตู แม้จะมองไม่เห็นอะไร
เพียงชั่วครู่… บานประตูถูกเปิดออกช้า ๆ …
พยาบาลผู้ช่วยของออร์ล่า ในชุดคลุมปลอดเชื้อปรากฏตัวขึ้น ดวงตาเธอยิ้ม แม้จะซ่อนอยู่หลังหน้ากากอนามัย
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ลูกของคุณแข็งแรงสมบูรณ์ทุกประการ”
พันธุกาลรีบสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างร้อนรน
ออร์ล่าที่กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยห่อตัวด้วยผ้าสีขาวสะอาด เธอหันมามองเขา และส่งยิ้มกว้างผ่านหน้ากาก
“กาล… นี่ลูกสาวของเธอ”
เขาค่อย ๆ ยื่นแขนไปรับเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมอก
ทารกหลับตาพริ้ม… ตัวอุ่นนุ่มละมุนในอ้อมแขนของเขา
ริมฝีปากเล็กขยับเบา ๆ เหมือนจะกระซิบอะไรบางอย่าง
พันธุกาลก้มหน้าลง กอดลูกไว้แน่นในอ้อมอก แล้วพึมพำเสียงเครือ
“…โอ้… นี่ลูกผมเหรอครับ…
“ลูกของผมจริง ๆ …
“เอวา… ลูกของเร-า…”
เขาเงยหน้าไปยังเตียงผ่าตัด
…แต่สิ่งที่เห็น
กลับทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน…
เอวารา นอนแน่นิ่ง ดวงตาเบิกค้าง ในวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ ที่เธอเก็บไว้…
เพื่อ ‘มองลูก’ เพียงครั้งเดียว…ก่อนจากไป…
หน้าจอ VISYNEX™ ค่อย ๆ ดับลง
เสียงสัญญาณชีพดัง “ตึ๊ด……………..” ยาว
หมอราฟาลที่กำลังผสานแผลแข่งกับเวลา เพิ่งเสร็จสิ้นลง—คำรามลั่น
“No… เอวา!”
เขาหันคว้า PAD (Portable AED Device) ที่อยู่บนแท่นชาร์จหัวเตียงด้วยสัญชาตญาณ
ออร์ล่าและพยาบาลผู้ช่วยรีบวิ่งมาประจำที่โดยไม่ต้องสั่ง
หมอราฟาลดึงแผ่นช็อกไฟฟ้าสองแผ่นออกจากฐาน แปะลงบนอกซ้ายและขวาของเอวารา ด้วยความแม่นยำระดับเซนติเมตร
เสียงตอบสนองจากระบบดังขึ้น
“PAD: READY TO CHARGE”
หมอราฟาลตะโกนสั่งเครื่องด้วยเสียงที่ดัง
“Shock!”
เสียงตอบสนองจากระบบดังขึ้น
“CHARGING… 100% — SHOCK DELIVERED.”
เสียงช็อกไฟฟ้าดัง
“ปัง!”
ร่างของเอวาราสะท้าน
เธอยังไม่ขยับ…
เสียงสัญญาณชีพยังคงเป็นเสียงตี๊ดยาว…
เสียงของระบบตอบกลับเย็นชา
“THE PATIENT IS NON-RESPONSIVE”
หมอราฟาลกัดกรามแน่น ก่อนหันขวับไปทางออร์ล่า
“ออร์ล่า! เตรียม Adrenaline 2.5 มิลลิลิตร ด่วน!”
แขนกลฉีดยาเคลื่อนตัวออกจากช่องใต้ฐานเตียงอย่างฉับไว
ท่อฉีดขนาดเล็กโผล่ขึ้นมาจากข้างเตียงอย่างแม่นยำ
เสียงจากระบบพูดตอบสนอง
“CONFIRM DOSAGE — 2.5 ML — TARGET: LEFT BICEP”
ราฟาลตะโกนสั่งเครื่อง
“Inject!”
เสียงระบบตอบสนอง
“INJECTION IN 3… 2… 1…”
เข็มพุ่งแทงเข้าต้นแขนซ้ายของเอวารา
ตัวยาทะลวงเข้าสู่กระแสเลือดทันที
หมอราฟาลหันกลับไปที่เครื่อง PAD ตระโกนสั่งดังลั่นอีกครั้ง
“Shock!”
เสียงของระบบตอบสนอง
“CHARGING… 100% — SHOCK DELIVERED.”
“ปัง!”
ร่างเอวาราสะท้านอีกครั้ง
เสียงระบบยังตอบกลับเย็นชาเหมือนเดิม
“THE PATIENT IS NON-RESPONSIVE”
คราวนี้ หมอราฟาลไม่พูดกับเครื่องอีกต่อไป…
เขาตะโกนใส่ร่างที่นอนแน่นิ่งตรงหน้า
“เอวา…! อย่าเพิ่งไป… เธอได้ยินฉันไหม? ลูกเธอออกมาแล้ว… เธอรอดมาจนถึงตรงนี้แล้วนะ!!
“กลับมาสิ เอวา! ได้โปรด… กลับมาาาาาา!”
ออร์ล่ากัดริมฝีปากแน่น
น้ำตาคลอขณะยืนมองสามีของเธอกำลังต่อสู้กับเส้นแบ่งแห่งความเป็นและความตาย
พันธุกาลยืนร่างสั่นเทา มองดูร่างกายคนรักที่ไม่ตอบสนองต่อสิ่งใด
อ้อมแขนเขามีเด็กหญิงตัวน้อย ที่ยังไม่รู้ว่าชีวิตของแม่เธอกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางเฉียบ
‘ปาฎิหาริย์ เท่านั้น ขอครั้งสุดท้าย และจะไม่ขออะไรอีก ได้โปรดเถอะ!’
พันธุกาลหลับตา
คิดถึงทุกสรรพสิ่ง ที่จะสามารถช่วยชีวิตคนรักของเขาไว้ได้
“Shock!”
ราฟาลตะโกนสั่งเครื่องอีกครั้ง
เสียงของระบบตอบสนอง
“CHARGING… 100% — SHOCK DELIVERED.”
“ปัง!”
ร่างเอวาราสะท้าน
แต่เสียงระบบยังตอบกลับไม่ต่างจากเดิม
“THE PATIENT IS NON-RESPONSIVE”
…
…