ทุกอย่างในห้อง…เงียบ…เหมือนอยู่ในความว่างเปล่า

แววตาทุกคู่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ต่างเข้าใจในสิ่งเดียวกัน แต่ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด

ความเงียบที่อัดอั้น กลายเป็นเสียงสะท้อนของความสูญเสียที่ไม่มีวันหวนคืน แม้จะมีเสียงเครื่องมือเบา ๆ จากมุมห้อง

แต่ทุกชีวิตในห้องนี้หยุดนิ่ง…กับความจริงที่ไม่มีใครอยากเผชิญ

พันธุกาลยืนอุ้มลูกน้อยด้วยอ้อมแขนที่สั่นเทา

แววตาเขาเต็มไปด้วยน้ำที่พร้อมจะระเบิดออกมา

เด็กน้อยในอ้อมแขนคือสายใยสุดท้ายที่เชื่อมโยงเขากับผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ

เขาค่อย ๆ ประคองทารกน้อยส่งให้ออร์ล่า

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบา ราวกับจะขาดหายไปในอากาศ

“ขอผมอยู่กับภรรยา… เพียงลำพังได้ไหมครับ…”

ออร์ล่ารับเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนของเธออย่างแผ่วเบา… เธอเหลือบมองหมอราฟาลและพยาบาลผู้ช่วยที่ยืนใกล้ ๆ

ไม่มีคำพูดใด… มีแต่ดวงตาที่เข้าใจถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้น

เสียงฝีเท้าของพวกเขาค่อย ๆ ก้าวออกจากห้อง

ประตูค่อย ๆ เลื่อนปิดอย่างช้า ๆ …

ทิ้งพันธุกาลไว้กับความเงียบที่หนักหน่วงที่สุดในชีวิตพันปีของเขา

ห้องทั้งห้องเหมือนจะว่างเปล่า แต่สำหรับเขา …

ที่นี่คือทั้งชีวิต

ชีวิตที่มีเพียงผู้หญิงคนเดียวที่เขาได้มอบความรักตลอดกาล

เขาลูบเปลือกตาของเธอลงอย่างแผ่วเบา ปิดลง… เพื่อให้เธอได้พักผ่อนอย่างสงบ

เขารู้ดีว่าสายตาคู่นี้ได้มองเห็นลูกของเราแล้ว แม้มันจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีของลมหายใจสุดท้าย…ของแม่…ที่ได้เห็นลูก

แม่ที่ยอมเสียสละให้ลูกได้…แม้ชีวิต

เขาบรรจงโน้มตัวลง จูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ สัมผัสนั้นอ่อนโยน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง… สองมือกุมมือที่ซีดขาวของเธอไว้แน่น เหมือนอยากจะยึดเธอไว้กับโลกนี้ให้นานที่สุด

นิ้วมือของเขากอดประสานแน่นกับนิ้วมือของเธอ…แม้มันจะเย็นเฉียบ แต่ก็เป็นมือที่เขาสามารถกุมได้ทั้งชีวิต

เขาก้มใบหน้าลง จูบไปที่หลังมือของเธอ น้ำตาที่เก็บซ่อนมาทั้งชีวิตพันปีพรั่งพรูออกมาเต็มสองข้าง

เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากอกที่ถูกบดขยี้ด้วยความสูญเสีย

“เอวา… ผมขอโทษ… ผมควรจะปกป้องคุณให้ดีกว่านี้… เอวา…”

เขากระชับมือนั้นแน่นขึ้น ราวกับหวังว่าความอบอุ่นของเขาจะดึงเธอกลับมา

“คุณไม่น่าต้องเป็นแบบนี้… ไม่ควรเลย…”

เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไป

หัวใจของเขากระซิบคำว่า ‘รักตลอดกาล’ เหมือนต้องการส่งผ่านไปยังร่างไร้วิญญาณ เพื่อให้ถึงดวงวิญญาณของเธอ

ห้องทั้งห้องอยู่ในความเงียบงัน

มีเพียงเสียงสะอื้นของชายคนหนึ่ง ที่เคยเชื่อว่าตนจะไม่มีวันร้องไห้ได้อีก

“…อย่าจากผมไป…ที่รัก…ผมอยู่ไม่ได้หากไม่มีคุณ…”

…

…

เขาอยู่ตรงนั้น…

นานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้

แต่นั่นก็นานพอ ที่บางสิ่งบางอย่าง เริ่ม เคลื่อนไหว ภายในห้องที่เงียบงันนี้…

หน้าจอ VISYNEX™ ซึ่งควรดับลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเธอ

… กลับค่อย ๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง

ภาพของ Eternal Cells หลายจุด ที่ยังคงฝังตัวอยู่ในผนังมดลูก

พวกมันคือเซลล์พิเศษจากลูกน้อย ที่แทรกผ่านจากเยื่อหุ้มรกก่อนสายสะดือจะถูกตัดขาด

จุดสีฟ้าเล็ก ๆ ค่อย ๆ เรืองแสงขึ้นทีละหย่อม

เหมือนถูกปลุกโดยคลื่นคู่สัญญาณจากใครคนหนึ่ง

พวกมันเริ่มเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว

ไหลเข้าสู่เส้นเลือด…

แทรกซึมไปตามกระแสชีวิตที่หยุดนิ่ง

ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็น Eternal Cells กำลังตรงเข้าสู่ทุกสเต็มเซลล์ภายในร่างกายของเธอ ราวกับรู้แน่ชัดว่า ต้องไปจุดไหน

พวกมันเคลื่อนไปยังทุกเกลียวสายของ DNA ซึมลึกลงในโครงสร้างของชีวิตที่ครั้งหนึ่งเคยดับสิ้น

สายใยรักระหว่าง ‘แม่ ’ กับ ‘ลูก’ ชัดเจนเกินกว่าจะต้องพิสูจน์

มันคือการตอบสนองของธรรมชาติที่ไม่ต้องการการอนุญาตจากใคร

เพราะนี่คือ ‘รักแท้ ’ ที่ถูกจารึกไว้ในทุกเซลล์

แล้วภาพมหัศจรรย์ก็ค่อย ๆ ปรากฏ

หัวใจ…ตับ…ปอด…สมอง…ไขกระดูก…

อวัยวะภายในแต่ละส่วนค่อย ๆ ฟอร์มตัวขึ้นใหม่แทนที่อวัยวะเดิม

เนื้อเยื่อใหม่ค่อย ๆ ก่อตัวทีละชั้น

สีแดงของเลือดสด…

กล้ามเนื้อที่เรียงตัวใหม่อย่างแม่นยำ

ร่างกายทั้งร่าง…

กำลังฟื้นขึ้นใหม่ทั้งหมดอีกครั้ง!

‘นิ้วมือ’ ของเธอ…

กระดิกเบา ๆ ภายใต้อุ้งมือที่กุมแน่นของเขา

พันธุกาลเงยหน้าขึ้น…

เสียงสัญญาณชีพที่หายไป กลับดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง!

ตึ๊ด… ตึ๊ด… ตึ๊ด… ตึ๊ด…