พันธุกรรมรักนิรันดร์ | บทที่ 9 โครโมโซมระหว่างเรา

เช้าวันหนึ่ง ในคลินิก AVARA — ห้องทำงานของเอวารา

แสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านโปร่งเข้ามาอย่างอ่อนโยน เคล้ากับเสียงลมหายใจของหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

เอวารานั่งเหม่อลอยไปกับความคิดที่สับสน นิ้วมือเธอแตะริมถ้วยกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้ว

เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำลายความเงียบ ชื่อบนหน้าจอปรากฏอย่างคุ้นเคย — ‘Mintra’

เธอจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไงคุณด็อกเตอร์เอวา ผู้หญิงที่สวยและฉลาดที่สุดในโลก!” เสียงมินตราดังขึ้นทันทีอย่างร่าเริง ตามสไตล์เธอเสมอ

เอวารานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

“…มิน…ฉันมีเรื่องจะถาม”

“หื้มม ว่าเลยแก เสียงดูซีเรียสนะเนี่ย”

“คือ…ประจำเดือนฉันขาดไปสองอาทิตย์แล้ว”

ปลายสายเงียบไป ก่อนที่มินตราจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที

“เอวา เธอลองใช้ชุดตรวจตั้งครรภ์หรือยัง?”

“ฉันจะท้องได้ยังไง?” เอวาราเสียงหลง

“มิน…เธอก็รู้นี่ว่า คุณกาลมีโครโมโซม 24 คู่ ส่วนฉันมีแค่ 23 คู่…เราไม่ควรมีลูกได้เลย

“ต่อให้ผลออกมาท้อง ฉันก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี!”

“งั้นก็ไปโรงพยาบาล” มินตราพูดทันที

“สมิทธ์เวชนะ ฉันมีรุ่นพี่อยู่แผนกสุขภาพสตรี เดี๋ยวโทรจองให้เลย

“แกจะได้รู้ไปเลยว่า มันใช่หรือไม่ใช่!”

โรงพยาบาลสมิทธ์เวช – ศูนย์สุขภาพสตรี

ห้องตรวจโรคหญิงดูสะอาดสะอ้านด้วยแสงธรรมชาติที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจก พร้อมกลิ่นสะอาดจากแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศ

เอวารานั่งอยู่บนเตียงตรวจสีขาว

มือกำแน่นบนตัก ราวกับพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายใน

ข้าง ๆ เธอ มินตรานั่งจับมือไว้แน่น ให้กำลังใจด้วยสายตาที่อบอุ่น

แพทย์หญิงในเสื้อกาวน์สีขาวยิ้มบาง ๆ พลางก้มมองผลเลือดบนแท็บเล็ต

ก่อนเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ผลเลือดยืนยันแน่นอนแล้วนะคะ…”

เธอหยุดเล็กน้อยเพื่อสร้างจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม

“…คุณกำลังตั้งครรภ์ ยินดีด้วยนะคะ คุณเอวารา”

มินตราหันมายิ้มกว้างให้เพื่อนรัก รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความยินดี

“แก! ฉันดีใจด้วย คุณกาลรู้จะต้องดีใจแน่ ๆ เลย!”

ในขณะที่มินตราแสดงความยินดี เอวารากลับนิ่งอึ้ง

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ราวกับกำลังค้นหาคำตอบในสมอง

‘ทำไม… น้ำเชื้อที่มีโครโมโซม 24 แท่ง ถึงสามารถจับคู่กับโครโมโซม 23 แท่งได้?’

ล็อบบี้โรงพยาบาล

ทั้งสองสาวนั่งอยู่มุมหนึ่งของล็อบบี้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ ของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เอวาราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล

“มิน… เธออย่าเพิ่งให้คุณกาลรู้ตอนนี้นะ…”

มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามกลับด้วยความสงสัย

“เอ๊ะ ทำไมล่ะ? เธอจะเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์เขาเหรอ?”

เอวาราเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

“คุณกาลเขารู้แน่นอนอยู่แล้วว่า เขาไม่สามารถมีลูกกับฉันได้ เพราะโครโมโซมเราไม่เข้าคู่กัน…”

เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“ดังนั้น… ถ้าฉันตั้งครรภ์…

“เหตุผลเดียวที่เขาน่าจะคิดได้ก็คือ… ‘ฉันนอกใจเขา’ ”

ค่ำคืนของกรุงเทพฯ มองลงมาจาก ‘Vertical-to-Moon Bar’ งดงามราวกับเทวดาโปรยดาวลงมาแต่งแต้มพื้นดิน

แสงไฟจากเมืองใหญ่ทอดยาวสุดสายตา คล้ายโลกเบื้องล่างกำลังลอยอยู่กลางกาแล็กซี

สายลมเย็นจาก Rooftop สูงเสียดฟ้า พัดปลายผมของเอวาราให้พลิ้วเบา ๆ

เธอสวมเดรสยาวสีดำสนิทที่ขับผิวขาวราวไข่มุกให้โดดเด่นท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ

ข้างเธอ—พันธุกาลในเสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวเรียบง่าย แต่กลับดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังโต๊ะมุมพิเศษริมระเบียง

โต๊ะที่เขาจองไว้ล่วงหน้า มองเห็นวิวโค้งแม่น้ำเจ้าพระยา และเส้นขอบฟ้าที่ทอดยาวไม่รู้จบ

เชิงเทียนคริสตัลแกะลายสะท้อนแสงแวววาว ดอกไม้สดสีขาวแซมชมพูอ่อนเรียงในแจกันใส

เมนูค่ำคืนนี้…หรูหราไม่ต่างจากทิวทัศน์ตรงหน้า

｡ﾟ•┈୨♡୧┈• ｡ﾟ

Osetra Caviar เสิร์ฟบนหินเกลือสีชมพูฮิมาลายัน

Truffle Lobster Bisque ซุปล็อบสเตอร์เข้มข้นกลิ่นทรัฟเฟิลดำจากฝรั่งเศส

Wagyu Tenderloin A5 จากญี่ปุ่น เสิร์ฟพร้อมมันฝรั่งบดทรัฟเฟิลและไวน์แดง Chateau Margaux ปี 2010

และของหวานชื่อว่า “Moonlight Sphere” ลูกบอลน้ำแข็งใสรูปทรงดวงจันทร์ที่แตกออกเผยให้เห็นคัสตาร์ดวานิลลาละมุนในควันเย็นบางเบา

｡ﾟ•┈୨♡୧┈• ｡ﾟ

เอวารานั่งตรงข้ามพันธุกาล ใต้แสงเทียนที่ไหวเบา ๆ

เธอเอื้อมมือไปแตะช้อนซุป

แต่เพียงกลิ่นหอมที่ลอยมาแตะจมูกก็ทำให้เธอชะงัก

พันธุกาลเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

“ปกติคุณชอบซุปตัวนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

เอวาราส่ายหน้าช้า ๆ

“เปล่าค่ะ… มันยังหอมเหมือนเดิม… แค่อาจจะไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

เธอฝืนยิ้ม กลบความอึดอัดที่ไม่อาจพูดออกมาได้

ปลายนิ้วหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างนุ่มนวล

พันธุกาลยื่นมือไปแตะหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา

“คุณดูไม่ปกติเลยคืนนี้… เหมือนจะอาเจียนก็ไม่ใช่”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พรุ่งนี้ให้ผมโทรหาพี่หมอราฟาลมาตรวจให้ดีไหมครับ?”

เอวารารีบโบกมือเบา ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณ… ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อยจากงานช่วงนี้”

พันธุกาลยังคงจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่ไม่คลายความเป็นห่วง

ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เธอเก็บอยู่ข้างใน…

แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบ…อย่างอ่อนโยน

“ถ้าคุณไม่อยากกินต่อ เดี๋ยวเรากลับก็ได้นะครับ”

เอวารายิ้มบาง ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ… แค่นั่งอยู่ตรงนี้ มองวิวกับคุณ ฉันก็มีความสุขแล้ว”

พันธุกาลยิ้มตอบ ยื่นมือข้ามโต๊ะมาบีบมือเธอไว้แน่น

สายลมโบกเบา แสงเทียนยังสั่นไหว และท่ามกลางเมืองที่ไม่เคยหลับใหล

สองคนยังนั่งเคียงกันใต้แสงดาว

…โดยที่คนหนึ่ง กำลังเก็บซ่อน ‘ความลับ’ ที่ยังไม่กล้าพูดออกไป