14 กุมภาพันธ์ – วันวาเลนไทน์ ⋆.ೃ࿔🌸*:･

ยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีทองอ่อนสาดไล้ผ่านแนวพุ่มไม้ ทอดแสงลงบน ‘ทุ่งดอกฮอลลี่ฮ็อค’ ที่บานสะพรั่งทั่วสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ

สายลมพัดแผ่ว กลีบดอกไม้ปลิวละลิ่วไปตามแรงลม ราวกับคำอวยพรแห่งรักที่มอบให้กับครอบครัวเล็ก ๆ ในขณะนี้

พันธุกาล เดินเคียงข้าง เอวารา

มือของเขาประคองมือเธอไว้อย่างมั่นคง ขณะที่เธอก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง

เขากระชับมือเธอแน่นขึ้นทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้า

“เดินไหวไหมครับ?” เสียงทุ้มอ่อนโยนของเขาดังขึ้น เคียงข้างเสียงลมหายใจของเธอ

เอวารายิ้ม ก้มมองหน้าท้องกลมของตัวเองอย่างอ่อนโยน

“ฉันไหวค่ะ…แต่ลูกเราดิ้นใหญ่เลย” เธอหัวเราะเบา ๆ มือหนึ่งลูบท้องด้วยความรัก

พันธุกาลย่อตัวลง แนบหูลงกับหน้าท้องของเธอ รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“อยากเดินเล่นกับแม่ใช่ไหม…คนเก่งของพ่อ?”

กลีบดอกฮอลลี่ฮ็อค ปลิวผ่านระหว่างพวกเขา …พริ้วไหวไปตามแรงลม ราวกับธรรมชาติกำลังโอบกอดช่วงเวลานี้ให้เป็นนิรันดร์

ทั้งคู่หยุดยืนตรงแปลงดอกไม้กลางสวน ฮอลลี่ฮ็อค

สีชมพูไล่ระดับเป็นแนวยาว… สดใสราวกับจังหวะของหัวใจที่เต้นเป็นหนึ่งเดียว

ภาพของน้ำพุเล็กที่อยู่ไม่ไกล เสริมให้บรรยากาศนี้อ่อนโยนราวกับบทกวีแห่งสายใย

เอวารามองดอกไม้ แล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“คุณรู้ไหมคะ… ฉันเคยคิดว่าความรักคือเรื่องของคนสองคน แต่วันนี้ ฉันเพิ่งเข้าใจแล้วว่า…ความรักสามารถสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาได้จริง ๆ”

พันธุกาลมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง

เขายื่นมือออกไปแตะที่หน้าท้องของเธอเบา ๆ

“และตอนนี้… มันไม่ใช่แค่เราสองคนแล้วนะครับ แต่คือ ‘เรา’ สามคน”

เอวาราพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น

“ค่ะ…ลูกสาวของเรา”

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน

“พี่หมอราฟาลบอกว่า เด็กสมบูรณ์มาก ตอนอัลตร้าซาวด์เห็นเธอนอนขดอยู่ในท้อง ฉันรู้สึกเลยค่ะ… นั่นคือ หัวใจอีกดวงหนึ่ง ของฉัน”

พันธุกาลยิ้มกว้างขึ้น

“พี่หมอกับออร์ล่าเตรียมห้องผ่าตัดไว้เรียบร้อยแล้วนะครับ แล้วยังเตรียมห้องอภิบาลเด็กอ่อนอยู่ระหว่างห้องนอนเรากับห้องผ่าตัดด้วย…

“ทุกอย่างพร้อม… เราแค่รอเวลา ที่จะได้เห็นหน้าลูกของเรา”

เอวาราเงยหน้ามองฟ้า แสงแดดละมุนสาดกระทบใบหน้าของเธอ

“รู้ไหมคะ… ฉันไม่กลัวอะไรเลย เมื่อรู้ว่าเด็กคนนี้จะได้เกิดมา ได้เห็นโลก…เห็นดอกไม้…เห็นแสงแดด… แบบที่ฉันกำลังเห็นอยู่ตอนนี้”

พันธุกาลกระชับมือเธอแน่นขึ้น ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ผมจะดูแลคุณทั้งคู่ให้ดีที่สุดครับ”

เธอยิ้มด้วยแววตาที่เปล่งประกาย ราวกับสะท้อนภาพความหวังและความสุขที่ไม่อาจใช้คำใดอธิบาย

“คุณคะ… ตรงนั้นดอกไม้บานสวยจังเลย มีน้ำพุด้วยนะคะ เราไปถ่ายเซลฟี่พร้อมกัน…พ่อแม่ลูก ดีไหมคะ?”

พันธุกาลหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวด้วยเสียงนุ่ม

“แน่นอนครับ…ที่รัก เดินช้า ๆ นะครับ จับมือผมไว้ตลอดนะ”

กลีบดอกไม้ปลิวผ่านระหว่างพวกเขาอีกครั้ง… พริ้วไหวไปตามสายลมแห่งรัก ขณะที่ทั้งคู่เดินเคียงข้างกัน… ในวันที่งดงามที่สุดของชีวิต