ระบบโลก — ของผู้ที่ไม่ตาย

ที่จริง เอวารายังอยากเจาะลึกเรื่องราวความรักของเขาต่อ

แต่เธอก็รู้ดีว่า นั่นอาจละลาบละล้วงเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมง

เธอจึงเบรกตัวเองไว้อย่างมีสติ ก่อนจะหันไปตั้งคำถามที่ค้างคาใจเธอมานานแทน

“อืมม… มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสงสัยมานานแล้วค่ะ”

เอวาราเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย

วางมือประสานกันบนตัก ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ถ้ามนุษย์อมตะมีอยู่จริง…

“พวกคุณจะจัดการกับเรื่อง ID Card ยังไงคะ? ในเมื่อฐานข้อมูลโลกสมัยนี้ละเอียดมาก 

“ถ้ามีใครระบุว่าอายุเกินร้อยปีแต่หน้าตาไม่เปลี่ยนเลย… คงกลายเป็นข่าวไปทั่วแน่ ๆ เลย”

พันธุกาลหัวเราะเบา ๆ

เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่เชิงล้อเลียนคำถาม แต่เหมือนเขากำลังหัวเราะให้กับเรื่องราวที่พวกเขาเคยกังวลมาก่อน

“เรื่องพวกนี้ พวกเราแก้ปัญหากันมานานแล้วครับ”

เขาวางถ้วยกาแฟลงอย่างนุ่มนวล ก่อนเอนหลังเล็กน้อยในท่าทีผ่อนคลาย

“เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน

“มีดินแดนเล็ก ๆ ท่ามกลางหุบเขาในยุโรปชื่อว่า ‘วาเลนสไตน์’ ”

เขาเริ่มเล่าอย่างใจเย็น

“ดินแดนที่มีปฐมกษัตริย์เป็นมนุษย์สายพันธุ์นิรันดร์

“ท่านต้องการให้ที่นั่นเป็น ‘บ้านกลางของพวกเรา’ ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่เป็นระบบที่เราทุกคนพึ่งพาได้”

เขาหยิบเมล็ดกาแฟหนึ่งเม็ดจากจานเล็ก ๆ ขึ้นมา หมุนมันเล่นระหว่างนิ้ว เหมือนมันเป็นตัวแทนของเรื่องราวในอดีต

“ท่านรวบรวมมนุษย์อมตะจากทั่วโลกให้มารวมตัวกัน แล้วตั้งระบบที่มีทั้งกษัตริย์ ราชินี และองค์กรลับเพื่อดูแล จากนั้นก็สืบทอดกันมาหลายรุ่น

“เมื่อถึงวาระ พวกท่านจะออกจากตำแหน่งและไปใช้ชีวิตอย่างสงบท่ามกลางธรรมชาติของวาเลนสไตน์ โดยมีเงื่อนไขว่า…

“พวกท่านจะต้อง ‘ลบอดีต’ ของตัวเองทั้งหมด เพื่อไม่ให้ใครล่วงรู้ว่าเคยปกครองโลกใต้เงานี้มาก่อน”

เอวาราฟังอย่างตั้งใจ

ความเงียบของเธอสะท้อนถึงความประหลาดใจในเรื่องราวที่ซับซ้อน มันราวกับโครงสร้างของรัฐซ้อนรัฐที่ไม่มีใครล่วงรู้

พันธุกาลเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่ทรงพลัง

“พวกเราทุกคนที่เกิดใหม่ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม จะต้อง ‘ไปรายงานตัว’ ที่วาเลนสไตน์ เพื่อรับสถานะอย่างเป็นทางการ 

“ได้รับ ID Card มีพาสปอร์ตของวาเลนสไตน์ เดินทางไปไหนก็ได้ทั่วโลก…

“และทุกคนจะต้องใช้นามสกุลเดียวกันคือ ‘วาเลนสไตน์’ ”

เอวาราพยักหน้าช้า ๆ ราวกับทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยงกันในหัวของเธอ

“อ๋อ… อย่างนี้นี่เอง ถึงได้เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงใช้นามสกุลนั้น…”

“ใช่ครับ” เขาพยักหน้าช้า ๆ

“นามสกุลเดียวกันทำให้ระบบสามารถ ‘track’ ได้ ใครก็ตามที่ใช้สถานะมนุษย์อมตะในทางที่ผิด

“เช่น ฟอกเงิน หรือสร้างอาณาจักรธุรกิจแบบไม่โปร่งใส จะถูกตัดสถานะทันที ไม่มีพาสปอร์ต ไม่มี ID Card ไม่มีบัญชีธนาคาร”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งและจริงจัง

“พูดง่าย ๆ ก็คือ…กลายเป็น ‘คนเถื่อน’ ในระบบโลก และเชื่อเถอะครับ… สำหรับพวกเรา นั่นเลวร้ายพอ ๆ กับการตาย”

เอวาราถอนหายใจเบา ๆ ขณะพึมพำ

“ไม่น่าเชื่อเลยว่า มนุษย์อมตะจะมีระบบที่ซับซ้อนขนาดนี้… แถมยังฝังตัวเชื่อมโยงกับระบบโลกได้อย่างแนบเนียนจนไม่มีใครสังเกตเห็น”

พันธุกาลยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ

“เพราะแบบนั้นแหละครับ พวกเราถึงอยู่รอดได้ แม้ว่าโลกจะตรวจจับทุกสิ่งด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าขนาดไหนก็ตาม”

เอวาราเงยหน้าขึ้น ยิ้มเล็กน้อยอย่างเกรงใจ

“เอ่อ… ฉันรู้สึกว่าใช้เวลาของคุณมากแล้ว… เกรงใจจังเลยค่ะ”

พันธุกาลยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงของเขานุ่มและสุภาพ

“ไม่เป็นไรเลยครับ ดร.เอวารา… สำหรับคุณ…ผมยินดีเสมอ”

เธอยิ้มบาง ๆ

ความอบอุ่นในคำพูดของเขาทำให้เธอเผลอเก็บความเกรงใจไว้ในหัว

ก่อนตัดสินใจรวบรวมคำถามสุดท้ายในใจของเธอ

“ถ้าอย่างนั้น… ขอฉันถามคำถามสุดท้ายได้ไหมคะ?”

พันธุกาลพยักหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูเปิดกว้าง

“ยินดีครับ”

เอวาราก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ก่อนเงยขึ้นมาอีกครั้ง

รอยยิ้มของเธอเจือความท้าทายเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในแววตา

“ฉันจะมั่นใจได้ยังไงคะ ว่าคุณคือมนุษย์อมตะตัวจริง?”

พันธุกาลหัวเราะเบา ๆ

น้ำเสียงของเขาไม่ได้แฝงความประหลาดใจ ราวกับคำถามนี้อยู่ในคาดการณ์ของเขาแล้ว

“ผมเข้าใจคุณดีครับ เพราะทุกสิ่งที่ผมพูดมานั้น… มันก็เหมือนกับการกล่าวอ้าง”

เอวารายกมือขึ้นเล็กน้อย ราวกับต้องการอธิบายความตั้งใจของเธอ

“เอ่อ อย่าเพิ่งเข้าใจฉันผิดนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหาว่าคุณโกหก แค่…ในฐานะนักพันธุศาสตร์ 

“ฉันพยายามหาหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ เพื่อใช้รองรับสิ่งที่ฟังดูคล้ายตำนาน…ให้กลายเป็นอะไรที่พิสูจน์ได้”

พันธุกาลพยักหน้าเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“ถ้าคุณหมายถึงหลักฐานทางชีววิทยา

“พวกเรารู้กันว่า มนุษย์สายพันธุ์นิรันดร์มี ‘โครโมโซม 24 คู่’ ครับ

“ต่างจากมนุษย์ปกติที่จะมี 23 คู่”

เอวาราเบิกตากว้างเล็กน้อย พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“จริงสิคะ… โครโมโซม¹ ที่ไม่เข้าคู่กันจะไม่สามารถผสมพันธุ์กันได้ตามธรรมชาติ 

“นั่นเป็นกลไกที่ธรรมชาติออกแบบมาเพื่อ ‘ป้องกันการขยายเผ่าพันธุ์ข้ามสายพันธุกรรม’ ใช่ไหมคะ?”

พันธุกาลยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงบ

“คงจะอย่างนั้นครับ เพราะเท่าที่รู้มา… พวกเราไม่เคยมีลูกกับมนุษย์ปกติได้เลย

“ยกเว้นแต่ใน… ‘ตำนานหนึ่ง’  เท่านั้น”