ลุงแก้ว คนรับใช้วัย 65 ปีของคฤหาสน์หลังใหญ่

ผายมือเชิญเอวารา เดินออกจากประตูหน้าบ้านด้วยท่าทางนอบน้อม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล

“เชิญครับ…คุณผู้หญิง”

เอวาราหันมายิ้มเขินเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างสบาย ๆ

“แหม ลุง ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงก็ได้ค่ะ มันจั๊กกะจี้… ให้เรียกว่า ‘คุณเอวา’ ก็พอ”

“ได้ขอรับ…คุณเอวา”

ลุงแก้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเคารพ

ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินนำเธอไปยังรถเก๋งสีเหลืองที่จอดอยู่ลานหน้าคฤหาสน์

แต่เมื่อเอวารามาถึง เธอก็ต้องชะงักทันที

ที่นั่งคนขับว่างเปล่า…

มินตรา…หายตัวไป!

หัวใจของเอวาราเต้นผิดจังหวะ เธอรีบหันไปทางลุงแก้ว

“ลุงคะ…

“เพื่อนฉัน ยัยมิน ที่มาด้วยกัน

“เธอหายตัวไปค่ะ!”

ลุงแก้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าด้วยท่าทางไม่ร้อนรน

“เดี๋ยวผมช่วยตามหาให้ครับคุณเอวา”

ทั้งสองคนเริ่มเดินวนไปทั่วสวนหน้าคฤหาสน์

ลุงแก้วตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงที่ฟังเหมือนกึ่งตลกกึ่งจริงจัง

“คุณมิน… ยัยมิน… คุณมิน!”

เอวาราก้าวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมบ่นพึมพำด้วยความกังวล

“แกหายไปไหนเนี่ย ยัยมิน! เห็นคำพูดสุดท้ายบอกว่าเจอมนุษย์อมตะ…

“รึว่าโดนมิจฉาชีพพาตัวไปแล้ว!?”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สายกลับเงียบสนิท

“โอ๊ย ไม่รับสายเลย…

“แล้วดูสิ พื้นที่บ้านหลังนี้กี่ไร่ก็ไม่รู้ จะหาเจอมั้ยเนี่ยวันนี้…

“ยัยมินนน อยู่หนายยย!”

ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับมาที่รถ

ลุงแก้ววิ่งกลับมาพอดี พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“เจอแล้วครับคุณเอวา…

“นั่งคุยอยู่กับคุณวินตรงซุ้มกลางสวนโน่นแหน่ะครับ”

เอวาราหันขวับทันที

“คุณวิน?”

ลุงแก้วพยักหน้าเรียบ ๆ ก่อนทำท่าเชิญ

ทั้งคู่รีบมุ่งหน้าไปยัง ซุ้มศาลาสีขาวสไตล์ยุโรป ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนไม้ดอกอันร่มรื่น

ท่ามกลางกลิ่นหอมอ่อนของ กุหลาบฝรั่งเศส และ ลาเวนเดอร์ ที่ลอยมากับสายลมเย็น

“เอวา ทางนี้ ๆ!” เสียงของมินตราร้องเรียก พร้อมโบกมือด้วยท่าทีร่าเริง

เมื่อเอวาราเดินไปถึง เธอพบว่า มินตรานั่งอยู่ตรงข้ามชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง

ชายหนุ่มกำลังส่งรอยยิ้มเจือความเขินเล็กน้อย รอการแนะนำด้วยท่าทีสุภาพ

“นี่แก!”

เอวาราเอ่ยเสียงเบาแต่เข้ม

“หนีมานั่งกุ๊กกิ๊กอยู่ตรงนี้เองเหรอ! แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน?”

“ขอโทษจ้ะ…”

มินตรารีบยิ้มแหย ก่อนตอบเสียงเบา

“ฉันปิดเสียงไว้น่ะสิ… เธอก็รู้นี่ ว่าเวลาฉันคุยอะไรเพลิน ๆ ฉันไม่อยากให้มีอะไรมารบกวน”

“คุยเพลิน ๆ กับ…” เอวาราชำเลืองมองชายหนุ่มที่นั่งยิ้มอยู่ด้านข้าง

“อ๋อ! เอ่อ…คุณธาวินคะ” มินตราหันไปพูดอย่างกระตือรือร้น “นี่คือเอวา เพื่อนฉันที่เข้าไปสัมภาษณ์มนุษย์อมตะในคฤหาสน์น่ะค่ะ”

เอวาราส่งยิ้มสุภาพ ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ”

ชายหนุ่มโค้งศีรษะตอบพร้อมรอยยิ้ม

“สวัสดีครับ ผม ‘ธาวิน วาเลนสไตน์’ ครับ”

เอวาราทำหน้าฉงนทันที

“หือ… วาเลนสไตน์?”

“อ่า… ใช่ครับ” ธาวินหัวเราะแห้ง ๆ “นั่นเป็นนามสกุลของผมครับ”

“เอ่อ… ไม่ค่อยคุ้นที่มีคนแนะนำตัวเองพร้อมนามสกุลน่ะค่ะ”

“อ้อ ไม่เป็นไรครับ ผม…มักจะติดพูดแบบนั้นเสมอ มันกลายเป็นนิสัยไปแล้วครับ แหะ ๆ”

ธาวินยกมือเกาหัวด้วยความเขิน

เอวารายิ้มจาง ๆ ก่อนถามต่อ

“แล้วคุณเป็น…?”

“ผมเป็นเพื่อนของไอ้กาลครับ” ธาวินตอบทันที พร้อมยิ้มอารมณ์ดี

“พอดีผมมาหาเพื่อนคุยน่ะครับ แล้วบังเอิญเจอคุณมินซะก่อน คุยกันเพลินมากครับ…เหมือนรู้จักกันมานานแล้วเลย”

มินตราพยักหน้ารับอย่างแรง

“ใช่ ๆ! สนุกมากเลยค่ะ คุณวินคุยได้ทุกเรื่องจริง ๆ ว่าง ๆ นัดมาคุยกันอีกนะคะ”

“ได้เลยครับ” ธาวินยิ้มกว้าง “อย่าลืมทักมาในไลน์นะครับ” เขาทำปากจุ๊บใส่เธอเบา ๆ

มินตราแลบลิ้นตอบกลับแบบน่ารัก ๆ

เอวาราส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนพูดตัดบท

“เอาล่ะค่ะ เราคงต้องขอตัวกลับแล้วนะคะ”

“ยินดีเลยครับ” ธาวินลุกขึ้นด้วยความสุภาพ “เดี๋ยวผมเดินไปส่งที่รถเอง”

ธาวินเดินนำไปพร้อมลุงแก้ว ส่วนสองสาวค่อย ๆ เดินตามหลัง

ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายที่แดดเริ่มอ่อนแสง

ทันทีที่เอวาราเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

มินตราโบกมือให้ธาวินอย่างร่าเริง ส่วนชายหนุ่มเองก็โบกมือตอบ พร้อมรอยยิ้มที่ติดอยู่บนริมฝีปากนานกว่าปกติเล็กน้อย

เอวาราชำเลืองมองเพื่อนสาวข้าง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดแซวเล็ก ๆ พร้อมเลิกคิ้ว

“นี่เธอ… คุยกันไม่เท่าไหร่ สนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ?”

มินตรายิ้มบาง ๆ พร้อมพูดทันที ขณะเข้าเกียร์และขับรถออกไปด้วยความคล่องมือ

“เค้าเฟรนลี่มากเลยนะ ฉันว่าฉันชักจะชอบเขาแล้วล่ะสิ เอวา”

เอวาราหัวเราะเบา ๆ พร้อมส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

“แหม… สาวไฟแรงสูงเชียวนะแก แต่ฉันเชียร์นะ แกก็โสดมานานแล้ว…น่าจะเจอเนื้อคู่กระดูกคู่ซะที”

มินตรายักไหล่

“ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะชอบฉันไหมหรอกนะ แต่เขาคุยสนุกดีจริง ๆ

“ว่าแต่แกเหอะ…ไปสัมภาษณ์มนุษย์อมตะได้เรื่องอะไรมั้ย?”

เอวาราถอนหายใจยาว ก่อนเอนหลังพิงเบาะ

“ตอนนี้ฉันยังสับสนอยู่เลยแก จับตรรกะยังไม่ค่อยถูก สรุปก็คือ

“ผู้ชายที่นัดฉัน และเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้นด้วย เขาบอกว่าเขาเป็นมนุษย์อมตะ”

“เธอหมายถึง ‘กาล’ เพื่อนคุณธาวินเหรอ?” มินตราถามพร้อมหันมามอง

“ถ้าพันธุกาล ก็น่าจะใช่นั่นแหละ” เอวาราตอบ

มินตราทำตาโตเล็กน้อย พร้อมหลุดเสียงออกมา

“เหอ… ชื่อ ‘พันธุกาล’ เหรอ ฟังดูอมตะมากเลยนะเนี่ย”

เอวารายิ้มจาง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจริงจังขึ้น

“เรื่องชื่อ เรื่องบรรยากาศต่าง ๆ ฉันว่า…มันสร้างกันได้นะ

“แต่สิ่งที่เขาพูด มันดูจริงมากเลย

“เออ… เขาบอกว่าพ่อเขาเป็น ศรีปราชญ์ ด้วยนะ”

มินตราถึงกับเบิกตากว้าง พร้อมหลุดเสียงออกมาอย่างตกใจ

“โอ้ แม่เจ้าวววว! ขนาดนั้นเชียวเรอะ!

“นี่ถ้าฉันไม่ได้เห็นสีหน้าแกตอนนี้นะ ฉันต้องคิดว่า หมอนั่นหลอกแกได้อย่างอยู่หมัดเลยล่ะ”

เอวาราหัวเราะออกมา ก่อนตอบอย่างคิดเล่น ๆ

“เรามาลองคิดกันซิ ว่าเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องมาหลอกฉัน?”

“จีบไงยะหล่อน!” มินตราโพล่งขึ้นทันที

“มุกแบบผู้ชายโรแมนติกเชิงปั่นอะ ‘ผมรอคุณมาเป็นพันปี’ ‘รักตลอดกาล’ อะไรแบบนั้น หล่ออมตะอะไรแบบนี้ล่ะ…

“ได้ผลกับสาวนักวิทย์สาย pretty geek แบบเธอสุด ๆ เลยนะ”

เอวาราส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความครุ่นคิด

“ไม่รู้สิ… แต่ฉันรู้สึกถึงความจริงใจในทุกคำที่เขาพูดเลยนะ”

เธอหยุดพูดชั่วครู่ก่อนสายตาจะเหม่อลอยออกไปนอกรถ

ในหัวของเธอวนเวียนอยู่กับประโยคที่เขาเอ่ยกับเธอ

‘ผมเพิ่งมีความรู้สึกนั้น…เมื่อไม่นานนี้เองครับ’

มินตราหรี่ตามองเพื่อนสาวที่จู่ ๆ ก็ดูเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน

เธอเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มมุมปาก

“แต่ฉันไม่เชื่อว่า นักวิทย์อย่างแก จะไม่พยายามหาทางพิสูจน์แบบวิทยาศาสตร์ เช่น…ตรวจ DNA อะไรทำนองนั้นน่ะ”

เอวารากระพริบตา ก่อนดึงสติตัวเองกลับมา

เธอหัวเราะหึ ๆ พร้อมปรับโหมดเป็นสาวมั่น

“แน่นอนย่ะหล่อน! เรื่องแบบนี้ไม่พลาดหรอก ด็อกเตอร์สาวจอมเฟี้ยวอย่างฉันน่ะ

“ฉันถามเขาด้วยคำถามแบบเธอนั่นแหละ”

มินตราหันมาถามอย่างสนใจ

“เหรอ แล้วเค้าตอบว่าอะไร?”

“เขาตอบว่า พวกเขาทุกคนมีโครโมโซม 24 คู่

“ส่วนมนุษย์ปกติ…ซึ่งก็คือแกกับฉัน…มี 23 คู่”

เอวาราตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

มินตราทำตาโต พร้อมพูดอย่างติดตลก

“แล้วแกก็ขอเจาะเลือดเค้ามาพิสูจน์?”

เอวาราหัวเราะพรืด

“บ้าเหรอ! ไปขอเจาะเลือดอะไรตอนนั้น…

“แต่ก็ไม่รู้แหละนะว่าต่อไปจะเป็นยังไง

“แต่ฉัน…ก็อยากหาโอกาสทำอยู่เหมือนกันนั่นแหละ”