ในขณะที่ความรื่นเริงของงานแต่งงานยังคงดำเนินไป…

สวนหน้าคฤหาสน์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแก้วไวน์ชนกัน และบทสนทนาของแขกเหรื่อ บรรยากาศอบอุ่นราวกับความสุขนั้นจะคงอยู่ตลอดไป

แต่ที่ชายขอบรั้วอันเงียบงัน… กลับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ

ลุงแก้ว ชายสูงวัยในชุดสูทคลาสสิกของผู้ดูแลบ้าน กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยของบริเวณงานอย่างเงียบ ๆ

มือข้างหนึ่งถือวิทยุสื่อสาร พลางเหลือบตาไปทางแนวต้นมะม่วงเก่าแก่นอกรั้วเหล็กดัด

แสงแดดสาดลงพอดีกับเงาร่างสองร่าง ชายในชุดดำรัดกุมสองคน กำลังปีนต้นไม้อย่างเงียบเชียบ

กล้องยาวพิเศษในมือของพวกเขาเล็งมาทางงานแต่งงานอย่างมีเป้าหมาย

เสียงกิ่งไม้เสียดสีซี่เหล็กเบา ๆ ไม่รอดสายตาอันช่ำชองของลุงแก้วไปได้

ลุงแก้วตะโกนลั่น

“เฮ้ย! นั่นใครวะ!”

ชายชุดดำทั้งสองสะดุ้ง รีบปีนลงจากต้นไม้ หันหลังจะวิ่งหนี

ลุงแก้วเดินปรี่มาที่รั้ว ชักไม้กระบองที่เหน็บเอวขึ้นมา เขาตะโกนเสียงดังข้ามรั้ว

“ไอ้พวกฝรั่งชุดดำ มาอีกแล้ว! กูเห็นพวกเมิงมาตั้งแต่เด็กยันกูแก่! ชอบนักล่ะสิ มาแอบถ่ายบ้านเจ้านายกูอยู่เรื่อย!”

ชายทั้งสองไม่หันมาตอบ

พวกเขารีบวิ่งไปทางรถตู้สีดำที่จอดซุ่มอยู่ข้างถนน ก่อนจะโดดขึ้นรถแล้วขับหายไปอย่างรวดเร็ว

ลุงแก้วยืนมองตามพลางส่ายหน้า

“อย่าให้เห็นอีกนะ! กูจะฟาดให้กล้องแม่มพังคามือเลยเอ้า!”

เขาหันหลังกลับ ยัดไม้กระบองเข้าปลอกด้วยท่าทีหงุดหงิด