เวลาพลบค่ำ — คฤหาสน์ขาว
Mercedes-Benz CLA EV สีขาวเลี้ยวเข้ามายังลานหน้าคฤหาสน์
พันธุกาลก้าวออกจากรถ ลุงแก้วเข้ามารายงานทันที
“วันนี้คุณเอวาอยู่แต่ในห้องผ่าตัดเล็กครับ ไม่ออกมาเลย ผมต้องให้แม่บ้านยกสำรับเข้าไปให้ข้างในครับท่าน”
พันธุกาลพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความเข้าใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าคฤหาสน์
เขาเลื่อนประตูห้องผ่าตัดเล็กออกอย่างเงียบ ๆ
แสงจากจอมอนิเตอร์สาดสว่างสลัว ภายในห้องเงียบงัน
เอวารานั่งฟุบหลับไปกับโต๊ะ แขนข้างหนึ่งพาดทับ iPad
พันธุกาลมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความอาทร ก่อนค่อย ๆ ก้าวเข้าไปช้อนร่างเธอขึ้นแนบอก แล้วพากลับเข้าห้องนอน
เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ ห่มผ้าให้เรียบร้อย
ก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา
รอยยิ้มบาง ๆ แตะที่ริมฝีปากของเขา ก่อนจะปิดไฟ และเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบที่สุด
เช้าวันถัดมา — คฤหาสน์ขาว
แสงเช้าอ่อน ๆ ทอดผ่านม่านบาง เข้ามาในห้องนอนอย่างอ่อนโยน
พันธุกาลลืมตาตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า…
มือข้างหนึ่งควานหาข้างตัว แต่พบเพียงความว่างเปล่า
“เอวา?”
เขาขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง
เดินผ่านทางเดินยาวตรงไปยังห้องผ่าตัดเล็ก
ประตูเปิดออก เผยให้เห็นภาพที่ไม่ต่างจากเมื่อวาน …
ร่างของหญิงสาวในชุดนอน คลุมทับด้วยเสื้อแล็บ กำลังจ้องจอคอมพิวเตอร์อย่างไม่กะพริบตา
เธอหันขวับทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้า
“คุณกาล!”
รอยยิ้มของเธอสว่างวาบ ราวกับเด็กที่เพิ่งค้นพบจักรวาล
“ฉันทำได้แล้ว!”
น้ำเสียงของเธอตื่นเต้น แฝงความภูมิใจอย่างสุดหัวใจ
“คุณรู้ไหม ทีแรกฉันนึกว่า ICX มันเป็นแค่โปรตีนธรรมดา…”
“ครับ?” พันธุกาลยังคงงงนิด ๆ
“แต่มันไม่ใช่เลย! มันเป็นสิ่งมีชีวิต…
“มันคิดได้ มันเคลื่อนไหวได้ และที่สำคัญ
“มันเลือกได้ว่าจะส่งข้อมูลพันธุกรรมไปยังสเต็มเซลล์ใด!”
เธอชี้ไปที่หน้าจอ Simulator ของคอมพิวเตอร์ ที่เชื่อมต่อกับเครื่องวิเคราะห์พันธุกรรมไฮเทคขนาดย่อมที่ถูกติดตั้งในห้องมาก่อนแล้ว
หน้าจอกำลังจำลองภาพของ ‘เซลล์ทรงกลม’ เล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวอย่างชาญฉลาดไปยังจุดต่าง ๆ ของร่างกาย ท่ามกลางเสียงฮัมเบา ๆ ของเครื่องมือที่เธอเพิ่งเรียนรู้การควบคุมเมื่อวันก่อน
“มันเหมือนเซลล์เล็ก ๆ เซลล์หนึ่ง มีออร์แกเนลล์2เฉพาะของมัน เคลื่อนไหวเร็วมาก มีเป้าหมายชัดเจน…”
เธอพูดด้วยประกายตาเปี่ยมฝัน
“ฉันขอตั้งชื่อมันว่า… ‘Eternal Cell’ หรือ ‘เซลล์นิรันดร์’ ”
พันธุกาลเดินเข้าใกล้จอ Simulator
เอวารากดสลับไปยังฉากการทดลองอีกชุดหนึ่ง
“นี่คือภาพจำลองตอนที่เอาเซลล์นิรันดร์ของคุณมาใช้… แต่ยังไม่ได้ ‘เพ่งจิต’ นะคะ”
หน้าจอฉายภาพเซลล์เล็ก ๆ วิ่งไปยังอวัยวะต่าง ๆ
ทว่าไม่นาน
กระบวนการ ‘กลืนกินตัวเอง’ (Autophagy3 Overload) ก็เริ่มขึ้น
เนื้อเยื่อทั่วร่างถูกทำลาย… ทีละส่วน… ทีละชิ้น… จนกระทั่ง—
หน้าจอดับวูบลง พร้อมเสียงคำเตือนสีแดง:
“Failure: System Collapse in 4:57 mins”
พันธุกาลหน้าเสีย
แต่เอวารารีบกดเปลี่ยนไปอีกฉากทันที
“นี่คือกรณีที่ ICX ผ่านการ ‘เพ่งจิต’ แล้ว” น้ำเสียงของเธอเร่งเร้า
“มันจะกลายเป็น ICX เสถียร”
หน้าจอแสดงภาพเซลล์นิรันดร์วิ่งเข้าไปยังสเต็มเซลล์ แล้วเกิดขบวนการ สร้างใหม่ แทนที่จะทำลาย
เนื้อเยื่อใหม่… อวัยวะใหม่… ค่อย ๆ ฟอร์มตัวขึ้นแทนอวัยวะเดิม
“คุณเห็นไหมคะ?” เธอหันกลับมามองเขาด้วยแววตาเปล่งประกาย “นี่ไง ตำนานมันเป็นจริงได้จริง ๆ แล้ว! คุณแค่ถ่ายเลือดให้ฉัน แล้ว…เพ่งจิต”
เธอจับมือเขาแน่น
“เราจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาลไงคะ… คุณไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว…”
พันธุกาลมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอที่เปี่ยมด้วยศรัทธา
แต่ในแววตาของเขา… กลับไม่มีประกายเดียวกัน
“เอวา…” เขาเอ่ยเบา ๆ “ผมรู้ตัวเองตั้งแต่แรกแล้วว่า ความสุขของผมกับคุณ… มันจะสั้น
“แต่ผมไม่เคยเสียดายเลย… ถ้าเราจะอยู่ด้วยกันแค่ 20 ปี หรือ 30 ปี แล้วหากผมจะต้องตามคุณไป…
“เพราะมันคุ้มค่าสำหรับผม… มันคือที่สุดแล้ว”
เขาลูบเส้นผมเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
“ผมอยู่มาเป็นพันปี… แต่ไม่เคยมีช่วงเวลาไหน ที่ผมรู้สึก ‘เป็นมนุษย์’ เท่าตอนที่อยู่กับคุณ”
เขาหยุด หายใจลึก ก่อนเอ่ยต่ออย่างเจ็บปวด
“แต่มันไม่ควรจบ… ด้วยการที่คุณตายหลังจากถ่ายเลือดจากผมแค่ 5 นาที เพราะร่างกายคุณไม่รับเซลล์พวกนั้น”
เสียงเขาสั่นระริก
“ผมรับมันไม่ได้”
เอวาราถอนมือออกจากเขาช้า ๆ เธอมองเขานิ่ง ๆ
“…คุณไม่มั่นใจในความรักของฉันใช่ไหม?”
พันธุกาลชะงัก ราวกับถูกชกเข้าที่กลางอก
“คุณกลัว… ว่าฉันอาจไม่ได้รักคุณจริง… แล้วเซลล์ในร่างกายฉันจะไม่รับเลือดของคุณ?”
เขาอ้าปากจะตอบ แต่ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมา
เอวาราน้ำตาซึม
“หัวใจดวงนี้ของฉัน… มอบให้คุณทั้งหมดแล้วนะคะและฉันก็เชื่อในมันมากพอที่จะเสี่ยง… แม้จะต้องตายก็ไม่กลัว…”
พันธุกาลหลุบตาลง
เขาถอยหนึ่งก้าว มองหน้าเธอด้วยสายตาเจ็บลึก
“…บางที วิธีคิดของเราสองคน… มันอาจต่างกันเกินไป”
เงียบ…
ก่อนเขาจะหันหลัง เดินออกจากไป
ไม่กี่นาทีต่อมา — โถงหน้าคฤหาสน์
พันธุกาลยืนอยู่กับลุงแก้ว
“วันนี้คุณเอวาจะทำงานอยู่ที่บ้านอีกวัน ดูแลเธอให้ดีนะลุง”
ลุงแก้วรับคำทันที
“ได้ครับท่าน… ผมจะไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่นิดเดียว”
พันธุกาลพยักหน้าเบา ๆ ก่อนก้าวออกไป
เสียงประตูคฤหาสน์ปิดลงช้า ๆ …
ขณะเดียวกัน — ภายในห้องผ่าตัดเล็ก
หญิงสาวคนหนึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
ท่ามกลางสมการวิทยาศาสตร์ที่ยังวาดตัวอยู่เต็มหน้าจอ
แต่น้ำตาของเธอ…
…ไหลเงียบกว่าเสียงของเครื่องวิเคราะห์เซลล์ในห้องนั้นเสียอีก