ช่วงสาย — อาคารที่ทำงานของธาวิน, ย่านสีลม

แสงแดดยามสายสะท้อนกระจกตึกสูง เสียงจราจรเบื้องล่างจอแจ สลับกับเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ ในห้อง

พันธุกาลนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของอาคารสำนักงานหรู

ธาวินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บนเก้าอี้ CEO พร้อมกาแฟเย็นหนึ่งแก้วในมือ

“ตอนนี้… เอวาเปลี่ยนไปมากเลยวิน” 

พันธุกาลพูดช้า ๆ สายตาเหม่อมองวิวกรุงเทพฯ เบื้องหลังม่านบาง

“เธอหมกมุ่นอยู่กับงานวิจัย จนเหมือนลืมโลกทั้งใบ…”

ธาวินเอนหลังพิงพนัก เกาหัวเล่น

“ฉันก็ไม่แปลกใจนะ… แกเคยบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าเธอเป็นนักพันธุศาสตร์หัวกะทิ อัจฉริยะขนาดเขียนทฤษฎีเองได้”

“แต่เธอทำเหมือนฉันเป็น… หนูทดลอง” พันธุกาลพูดเบา ๆ แต่เสียงเริ่มแน่น

“เธอแอบดึงผมฉัน แอบเจาะเลือด… เอาไปส่องกล้อง ทำอะไรเงียบ ๆ อยู่ในห้องแล็บทั้งวันทั้งคืน… เพื่อพิสูจน์ว่าตำนานการถ่ายทอดพันธุกรรมนิรันดร์มันเป็นจริง”

เขาหยุด หายใจเข้าแรง ๆ ก่อนพูดช้า ๆ

“…เธออยากให้ฉันถ่ายทอดให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้เป็นอมตะ… จะได้อยู่กับฉันไปนาน ๆ”

ธาวินยกคิ้ว

“แล้วไงล่ะ? ก็ในเมื่อนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ นายก็แค่ถ่ายทอดให้เธอไปตามตำนานนั่น นายกับเธอก็จะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาลไง ดีออก”

พันธุกาลหันมาสบตาเพื่อน ดวงตานิ่งลึก

“แต่นายก็รู้ใช่มั้ย…ว่าถ้าเซลล์ของเธอไม่รับเลือดของฉัน… ถ้ามันล้มเหลว… เธอจะต้องตาย”

เขากลืนน้ำลายเบา ๆ ก่อนพูดต่อ

“…และถ้าเป็นอย่างนั้น…ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้เลย”

ธาวินนิ่งงัน

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที เหลือไว้เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ฮัมเบา ๆ เหมือนลมหายใจที่ถูกกลั้นอยู่กลางอากาศ

ธาวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ

“โอเค… งั้นเรามาหาทางกันว่ามันจะปลอดภัยมั้ย” เขาขยับตัวไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“ฉันมีฐานข้อมูลลับของวาเลนสไตน์ ที่เคยแฮกไว้ตั้งแต่สิบปีก่อน ยังเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของฉัน ลองดูว่ามีเคสไหนที่คล้ายกับเธอมั้ย”

พันธุกาลพยักหน้าเงียบ ๆ

ธาวินเริ่มพิมพ์คำสั่ง ชุดแล้วชุดเล่า ข้อมูลจำนวนมากไหลผ่านหน้าจอ

หน้าต่างหนึ่ง… อีกหน้าต่างหนึ่ง…

จนกระทั่งหยุดที่แฟ้มหนึ่ง

ชื่อไฟล์: Case_1742X _X-Cell_Transmission

เขาคลิกเปิด…

ไฟล์วิดีโอสั้น ๆ ปรากฏขึ้น พร้อมข้อความ:

“High Confidential — Test subject within 5 minutes of injection”

ชายทั้งสองเงียบกริบ

วิดีโอเริ่มต้นด้วยภาพหญิงสาวอายุราว 30 ปี นอนอยู่บนเตียงทดลอง มีเครื่องมือแพทย์รายล้อม

การถ่ายเลือดเริ่มขึ้น…

─ ─ ─ ─

นาทีที่ 1 — ไม่มีอะไรผิดปกติ

  ….

นาทีที่ 2 — หญิงสาวเริ่มกระตุก

  ….

นาทีที่ 3 — เซลล์ทั่วร่างเริ่มเปลี่ยนสี ผิวหนังเริ่มมีรอยปริแตก

  ….

นาทีที่ 4 — กล้องสั่นเบา ๆ จากเสียงกรีดร้องที่ไม่อาจอธิบายได้

  ….

นาทีที่ 5 — จอภาพดับลง พร้อมข้อความเดียว:

  …….. “Subject Status: Terminated (Severe Autophagy Overload)”

─ ─ ─ ─

ธาวินหันหน้าหนีทันที

“โอ้โห… แหวะ! ฉันไม่น่าเปิดตอนกำลังกินกาแฟเลยว่ะ… สยดสยองสุด ๆ!”

พันธุกาลยืนอยู่ข้างหลัง มือกำแน่น ดวงตาเบิกโพลง

ภาพสุดท้ายยังคงฝังแน่นในหัว …

ผู้หญิงคนนั้น… กลายเป็น … เศษเนื้อที่ไร้รูปทรง!!

ธาวินกลืนน้ำลาย ฝืนพูดเบา ๆ

“เอ่อ… ถ้าในวิดีโอนั่นเป็น… เอวา…”

“พอแล้ว!” 

เสียงของพันธุกาลตัดสั้น

เขาหันหน้าหนีออกจากจอ คำพูดแน่นอยู่ในลำคอเหมือนก้อนหินหนัก

เขาหลับตา สูดหายใจลึก

….

“ฉันจะไม่ยอมให้เลือดของฉัน…เข้าไปอยู่ในร่างกายของเธอ…เด็ดขาด!!”