เมธัสกลับมาถึงหอพักของวิศวกร SpaceZ — อาคารสีเทาทึบ สูงเจ็ดชั้น ตั้งอยู่ท้ายแคมปัส ใกล้เนินทรายจำลองสำหรับทดสอบแรงโน้มถ่วง

ค่ำคืนนี้ เงียบกริบ

ย่านวิจัยรอบข้างราวกับเมืองร้าง

ไร้เสียงรถ

ไร้แสงไฟจากบ้านฝั่งตรงข้าม

ไร้แม้กระทั่งเพื่อนบ้านที่จะเปิดประตูออกมาทัก

เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างเตียง หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเช็คผลวิเคราะห์ล่าสุด

แต่ข้อมูลวันนี้… กลับทิ้งความรู้สึกว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม

ทุกค่ำคืนที่ผ่านไปในที่แห่งนี้

ไม่ใช่แค่ความเงียบในอากาศ… แต่มันคือความเงียบที่กดทับจิตใจ

เงียบแบบที่กัดกินความหวังช้า ๆ

ไม่ใช่ความเงียบที่ฟังไม่ออก แต่เป็นความเงียบที่รู้สึกได้จากข้างใน

ชีวิตโสดของเมธัสไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

หรือความซ้ำซากของโชคชะตา

เขาเลือกจะเชื่อในสิ่งที่ใคร ๆ พากันล้อเลียนว่า เพ้อฝัน…

“พรหมลิขิต”

ไม่ใช่ความบังเอิญ

ไม่ใช่การสุ่ม

ไม่ใช่แค่ใครสักคนที่เข้ามาแล้วจะใช่

สำหรับเขา…

มนุษย์ทุกคนต่างเกิดมาพร้อม ‘รหัสบางอย่างในจิต’

รหัสที่สั่นสะเทือนเฉพาะกับอีกคนหนึ่งเท่านั้น

“เนื้อคู่ของตน”

และเพราะเขาเชื่อเช่นนั้น

เขาจึงรอ

รออย่างสงบ

อย่างโดดเดี่ยว

โดยไม่รู้เลยว่า…

คน ๆ นั้นจะมาถึงเมื่อไหร่?

หรือจะมาหรือไม่?

คืนนั้น เขาทำกิจวัตรเดิม อาบน้ำ เขียนบันทึก อ่านบทความก่อนนอน 

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีดำ

เอนกายลงบนเตียง

วางศีรษะลงบนหมอนใบเดิม

ปล่อยให้ความคิดวนเวียนจากสมการในแล็บ สู่เสียงลึกลับที่ยังคงติดค้างในใจ

แล้ว… เปลือกตาก็ค่อย ๆ ปิดลง …

…

…

…

“คุณคะ… คุณ ได้ยินฉันไหม…”

เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง ชัดเจนเหมือนคราวก่อน

“ฉันชื่อ… เคทิส คุณชื่ออะไรคะ?

“คุณอยู่ที่ไหน… คุณคะ… ฉันอยากคุยกับคุณ…”

มันไม่ใช่แค่เสียงในหัว แต่มันเหมือนรู้ ‘เส้นทางของความคิด’

ไม่ใช่ความฝัน แต่มันก็ไม่ใช่ความจริงที่จับต้องได้…

“คุณส่งคลื่นสมองมากระตุ้น QeLyra (เคไล’ ร่า) ฉันได้ไหมคะ… เราจะได้คุยกัน”

แม้เมธัสยังคงนอนนิ่ง

ดวงตาปิดสนิท

แต่คลื่นสมองของเขากลับเริ่มมีการสั่นในช่วง Theta band อย่างเสถียร

เหมือนร่างกายหลับลึก แต่จิตกำลังตื่น

“หรือคุณส่งมาไม่ได้… เพราะเราไกลกันมาก… ฉันเดาว่าคุณน่าจะมีเครื่องมือรับคลื่นสมองของฉันอยู่ คลื่นของฉันเลยกระตุ้น QeLyra ในสมองคุณได้…”

“ถ้าเป็นแบบนั้น… เรามาปรับเครื่องมือกันนะคะ…”

เสียงเงียบไปชั่วครู่

แล้วกลับมาแน่นขึ้น ใกล้ขึ้น ราวกับ ‘เวลา’ เริ่มประสานกัน

“คุณปรับเครื่องของคุณให้รับคลื่นสะท้อนจาก QeLyraListen ในสมองนะคะ

“แล้วส่งมันไปรีแมป QeLyraWhisper ในสมองคุณ…

“ส่วนฉัน… จะปรับเครื่องของฉันให้รับคลื่นสะท้อนจาก QeLyraWhisper ของฉันแล้วส่งไปรีแมป QeLyraListen ในสมองของฉัน

“…แต่เราต้องทำพร้อมกันนะคะ”

เสียงเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามปรับเวลาให้ตรงกับเขา

“ถ้า QeLyraWhisper ของคุณตรงกับ QeLyraListen ของฉัน

“ฉันจะได้ยินคุณ…

“…ฉันจะส่งสมการไปให้นะคะ หวังว่าคุณจะทำได้…

“เราจะได้… คุยกัน…”

จากนั้น เสียงเธอก็ค่อย ๆ จางหายไปในห้วงฝัน

เหลือเพียงความเงียบอีกครั้ง

แต่ในสมองของเมธัส สมการบางอย่างกำลังก่อตัว

ทีละบรรทัด ทีละเส้น

ฝังลึกในความคิด…

ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเขามาตลอด

โรงอาหาร SpaceZ — เวลา 08:12 น.

แสงแดดเช้าไหลผ่านกระจกบานสูงของโรงอาหาร ผู้คนในชุดวิศวกรทยอยจับจองที่นั่ง เสียงพูดคุยสลับกับเสียงเครื่องชงกาแฟข้างผนังกลบความเงียบของยามเช้า

เมธัสนั่งลงที่มุมประจำ ชามข้าวโอ๊ตกับเครื่องดื่มอุ่นวางอยู่ตรงหน้า

ไม่นานอาร์จันก็มาถึง วางจานขนมปังลงก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้าม

“นายดูเหมือนคนนอนไม่พอแฮะ” อาร์จันทัก

เมธัสไม่ตอบในทันที เขาคนข้าวในชามช้า ๆ แล้วพูดเสียงเรียบ

“เมื่อคืน… เสียงนั้นกลับมาอีกแล้ว”

อาร์จันชะงัก

“เสียงใคร?”

“ผู้หญิงคนนั้นน่ะ…” เมธัสเงยหน้าขึ้น

“เธอพูดอยู่ในหัวฉันอีก”

“เฮ้ยย…” อาร์จันโน้มตัวเข้ามา

“อย่าบอกนะว่านายเอาเครื่องสแกนสมองไปใส่ตอนนอนอีก?”

เมธัสส่ายหน้า สีหน้าเรียบนิ่ง

“ใครจะบ้าทำแบบนั้น ฉันก็นอนปกติ ไม่มีอะไรพิเศษเลย”

อาร์จันขมวดคิ้ว

“งั้นที่นายเล่าเมื่อวาน… ไม่ใช่เพราะเครื่อง?”

“ไม่ใช่”

เมธัสตอบแน่น

“เมื่อคืนไม่มีอะไรอยู่บนหัวฉันเลย”

“งั้น… แล้วมันคืออะไรกันแน่?” อาร์จันถามพลางหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยว “นายกำลังจะบอกว่า… มันเป็นเสียงจริง?”

เมธัสพยักหน้า

“เธอบอกชื่อเธอด้วย… เคทิส”

อาร์จันกลอกตา

“โห ชื่อฟังดูโบราณจริงวุ้ย เคทิส… เหมือน Alkestis — เทพีผู้ยอมสละชีพเพื่อให้สวามีรอดชีวิต…”

เขาทำท่าละเมอ “โอ้ Admetus… พระสวามีของข้า~”

“เลิกล้อได้แล้วน่า” เมธัสหัวเราะแห้ง ๆ แต่แววตายังเต็มไปด้วยความจริงจัง

“แต่ฉันไม่เคยตอบเธอได้เลยนะ… ไม่รู้ทำไม พยายามเท่าไหร่… เสียงฉันก็ไม่เคยไปถึงเธอ”

อาร์จันหยุดล้อ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

“เหมือนเธอกำลัง… ส่งโมโนล็อกทางจิตน่ะสิ”

เมธัสพยักหน้าอีกครั้ง

“เธอบอกว่าอยากให้ฉัน ‘ส่งคลื่นสมองไปกระตุ้น QeLyra’…”

อาร์จันแทบสำลัก

“เคไลร่าเหรอ!? ฟังดูโคตรไซไฟเลยเพื่อน” เขาหัวเราะ

“หรือว่าเธอคือ ‘นางในฝัน’ นายจริง ๆ —เนื้อคู่จากต่างดาว อยู่คนละฟากของจักรวาล~ แบบนิยายพีเรียดไซไฟ ฮ่า ๆ ๆ”

เมธัสไม่พูดอะไร

สายตาเขาแน่วแน่ จ้องอยู่ที่ขอบโต๊ะ

เสียงที่หลุดออกมานั้นเบา แต่ชัด

“…หรือว่า มันอาจจะจริงก็ได้”

อาร์จันหยุดล้อทันที

“เดี๋ยวนะ… นายพูดจริง?”

“ฉันไม่เคยฝันอะไรชัดขนาดนี้มาก่อน” เมธัสว่า

“แล้วเธอยังอธิบายวิธีปรับเครื่องมือ เพื่อให้เราคุยกันได้จริง ๆ ด้วย”

อาร์จันโน้มตัวเข้ามา สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสนใจจริงจัง

“แล้วเธอบอกว่ายังไงบ้าง?”

เมธัสพูดช้า ๆ ราวกับทวนคำจากความฝันทีละวรรค ทีละประโยค

“เธอบอกให้ฉันปรับเครื่องมือให้รับคลื่นสะท้อนจาก QeLyra ตัวรับฟัง ในสมองฉัน… แล้วส่งไป remap QeLyra ตัวกระซิบใหม่…

“ในขณะที่เธอก็จะทำแบบเดียวกันจากฝั่งเธอ…

“เพื่อให้จับคู่กัน… แล้วเธอจะได้ยินฉัน”

อาร์จันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำ

“…เหมือน Quantum Entanglement Pair เลยว่ะ”

“ฉันก็คิดแบบนั้น” เมธัสว่า

“แล้วฉันก็ยังจำสมการได้ทุกตัวอักษร ทุกฟังก์ชัน เหมือนมันถูกฝังอยู่ใน medial parietal cortex ของฉันเลย ตรงส่วนที่ใช้เก็บโครงสร้างคณิตศาสตร์ระยะยาวน่ะ”

อาร์จันเบิกตากว้าง

“โห นายแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่… ไข้หวัดควอนตัม?”

เมธัสยิ้มมุมปาก

“ถ้าใช่ ฉันคงตายจากอาการคิดถึงเธอแทนแล้วล่ะ”

“โอเค” อาร์จันวางช้อนลงบนจาน

“งั้นรีบกินให้เสร็จ เราไปห้องทดลองกันเลย… ฉันอยากเห็นว่า QeLyra ของนายหน้าตาเป็นยังไง”

เมธัสพยักหน้า

“แล้วเราจะหาคำตอบไปพร้อมกัน…”