ห้องทดลองอวกาศประสานจิต — เวลา 09:17 น.
ภายในห้องใต้ดินของอาคาร D-7 แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนพื้นโลหะเป็นเงาเย็น
โต๊ะทำงานกลางห้องถูกแทนที่ด้วยจอโปร่งแสงขนาดใหญ่ แสดงผลแบบ 3 มิติ
เสียงพัดลมระบายความร้อนของระบบคอมพิวเตอร์แทรกอยู่เป็นฉากหลังเงียบ ๆ
เมธัสสวมเครื่องสแกนสมองไว้กับศีรษะ
อาร์จันเดินเข้ามาแตะขอบจอเบา ๆ
ภาพสมองมนุษย์ในแบบสามมิติค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางห้อง
เส้นประสาทเรืองแสงพาดผ่านไปมา คลื่นสมองไหลวนเป็นริ้วพลังงานสีน้ำเงินอมม่วง
เมธัสขยับเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วลากหน้าจอเพื่อซูมบริเวณ temporal–parietal junction7 — จุดเชื่อมโยงระหว่าง ความรู้สึกตัวตนกับการรับรู้ภายนอก
“นี่แหละ… จุดที่คลื่นของเธอเข้ามากระตุ้นฉัน” เขาพึมพำ
อาร์จันใช้ stylus วาดเส้นโค้งเรขาคณิตบางอย่างลงบนจอ
“แล้วสมการที่นายฝันเมื่อคืน… อยู่ไหนล่ะ?”
เมธัสเอื้อมมือแตะแผง side panel ของเครื่องสแกนสมอง เขาหลับตา แล้วเพ่งนึกถึงสมการในความฝัน
ชั่วขณะนั้น ตัวอักษรแสงสีขาวก็เริ่มปรากฏบนหน้าจอทีละบรรทัด:
QSM [AN] = Ψₙ (θ, φ) × R_syn (Δt) × ℰ_coh (t)
อาร์จันอ่านออกเสียง พลางทำหน้าขรึมแบบแกล้งเล่น
“QSM… AN… หืมมม ฟังดูลับมากเลยนะนาย”
เมธัสเหล่มองเพื่อน
“หยุดเลย ฉันกำลังจริงจังนะ”
อาร์จันกลั้นยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบขึ้น
“งั้นขอถามแบบจริงจังนะ—QSM นี่ย่อมาจากอะไรเหรอ? หรือว่า… Qubit8 Soulmate?”
เมธัสถอนหายใจ
“นายจะล้ออะไรฉันอีกล่ะเนี่ย…”
“ไม่ล้อเว้ย! นี่ฉันช่วยนายตั้งชื่อระบบใหม่เลยนะ”
อาร์จันยักคิ้ว
“Qubit Soulmate—ก็สมการของนายมันมีทั้งตัวส่ง AN กับตัวรับ RE แถมยังต้องเชื่อมถึงกันผ่านความถี่ตรงเป๊ะอีก! นี่มัน soulmate ทางควอนตัม ชัด ๆ!”
เมธัสทำหน้ากลั้นขำ ก่อนพูดเบา ๆ
“…ก็ฟังดูเข้าท่าดีนะ”
เขาหันกลับไปแตะจุดสว่างกลาง simulation สัญญาณบางอย่างพุ่งออกจาก parietal cortex9 ไปยังศูนย์คลื่น Theta อย่างชัดเจน
“ดูนี่สิ… ฉันเพิ่งป้อนพารามิเตอร์จากความฝันเข้าไปเมื่อกี้…
“ตอนนี้มีการแผ่คลื่นย้อนกลับจาก ‘สมองจำลองของฉัน’ ไปยังเส้น neural feedback ที่ไม่เคยถูกเปิดใช้มาก่อนเลยนะ”
อาร์จันเพ่งจอด้วยแววตาตื่น
“เฮ้ย… คลื่นมัน sync กับ simulation loop แบบเป๊ะเลยอะ!
“เหมือนระบบมันเริ่ม ‘รู้จักตัวเอง’ โดยไม่ต้องกระตุ้นจากภายนอก…”
เขาขยับ stylus เขียนข้อความกลางหน้าจอจำลอง
ตั้งชื่อโหมดใหม่ว่า:
[ Qubit Soulmate Mode: Initialized ]
เมธัสหัวเราะเบา ๆ
“ถ้านายตั้งชื่อแบบนี้ไว้แล้วล่ะก็… อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ
“ถ้าเกิดเธอติดต่อกลับมา แล้วขอเป็นเจ้าสาวนายแทนฉันขึ้นมาจริง ๆ …”
อาร์จันยักไหล่
“ก็ไม่แปลกนี่ โลกมันหมุนด้วยความรักไม่ใช่เหรอ?”
ทั้งสองคนหัวเราะ
แต่ในขณะเดียวกัน คลื่นแสงบางอย่างใน simulation เริ่มเรืองขึ้นอย่างช้า ๆ
และตรงมุมขวาของหน้าจอ 3 มิติ
มีข้อความหนึ่งกระพริบขึ้นอย่างแผ่วเบา:
“QSM [RE] Detected”
ในเวลาต่อมา…
จอแสดงผลแบบ 3D โปร่งแสงยังคงเรืองแสงอ่อนจางกลางห้องทดลอง
เมธัสพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนคอนโซลด้วยนิ้วมือที่คุ้นชินกับแป้นสัมผัสลอยตัว
ด้านข้าง อาร์จัน กำลังเช็ควงจรภายในของเครื่องสแกนสมองที่เพิ่งถูกเปิดฝาออก
“ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิดนะ…” เมธัสเริ่มพูด ขณะยังมองหน้าจอ
“QeLyra-Whisper ของฉัน… ต้องถูก remap ผ่านคลื่นสมองที่สะท้อนกลับมาจาก QeLyra-Listen ในตอนที่มันสะท้อนเสียงพูดเธอเข้ามา”
“แล้วตัวเครื่องจะต้อง sync กับช่วงเวลาที่ฉันเข้าสู่การหลับลึกเป๊ะ ๆ ด้วย”
อาร์จันเลิกคิ้ว
“แล้วเธอจะรู้ได้ไงล่ะ ว่านายหลับตอนไหน?”
“นั่นแหละที่ฉันสงสัย” เมธัสตอบ “แต่เมื่อคืน… มันเป๊ะเกินไป เธอเข้ามาตอนที่คลื่น Theta band เสถียรที่สุดพอดีเลย
“เหมือนฝั่งเธอก็มีเครื่องบางอย่าง… ที่คอย ‘ฟัง’ ฉันอยู่เหมือนกัน”
อาร์จันขมวดคิ้ว ก่อนพยักหน้า
“โอเค งั้นมาดู logic ของเครื่องเราก่อน”
ทั้งคู่ก้มสำรวจโครงสร้างภายในของเครื่องสแกนสมอง
เมธัสชี้ไปที่โมดูลกลางของระบบ
“เราต้องเพิ่มตัวกรองสัญญาณย้อนกลับก่อน ให้มันแยก endogenous signals — คลื่นที่เกิดจากสมองเอง ออกจาก exogenous feedback — คลื่นที่ถูกกระตุ้นจากภายนอกให้ได้ก่อน”
อาร์จันพยักหน้า
“แล้วเขียนโปรโตคอลให้เครื่องตรวจจับสัญญาณจาก QeLyra receptor ในสมองนาย…
แปลงมันให้ไปควบคุม transmitter node ใหม่ เพื่อส่งคลื่นย้อนกลับไปยังสมอง”
เมธัสเสริม
“…ให้มันประมวลผลและตอบสนองทันที ไม่ต้องรอรอบถัดไป”
“งั้นเริ่มเลยละกัน” อาร์จันว่า “ฉันจะต่อวงจร feedback ใหม่ นายเขียน logic ไป”
เสียงพิมพ์เบา ๆ ดังขึ้น พร้อมเสียงลากสมการไปมาบนหน้าจอ
Simulation กลางอากาศแสดงภาพเส้น neural field ของเมธัส ค่อย ๆ เรืองแสงม่วงจางในความมืด
อาร์จันหัวเราะในลำคอ
“นายรู้ตัวใช่ไหม ว่านี่มันเหมือนฉากในนิยายรักต่างดาวแบบสุด ๆ”
เมธัสพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ
“ก็ดีนะ… อย่างน้อย มันก็เป็นฉากที่ฉันได้ ‘เริ่มต้น’ กับใครสักคนเสียที”
จอแสดงผลเปลี่ยนสถานะขึ้นอย่างเงียบงัน:
Neural Entanglement Sync Protocol: READY
Waiting for Sleep Mode to Initiate…
เมธัสดึงเครื่องสแกนออกจากแท่นวาง บรรจงวางมันลงในกล่องบุนวมอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปหาเพื่อน
“คืนนี้… ฉันจะใส่มันตอนนอน”
อาร์จันยักคิ้ว ยิ้มมุมปาก
“โชคดีนะ Qubit Soulmate—ถ้านายได้ยินเสียงเธออีกครั้ง… อย่าลืมขอเบอร์เธอมาด้วยล่ะ”