เอกฐานลิขิตใจ | บทที่ 7 Singularity จุดเอกฐานแห่งโชคชะตา

เมธัสเดินเข้ามายัง DreamsCabin อย่างเงียบงัน แสงสีขาวนวลค่อย ๆ สว่างขึ้นตามจังหวะการก้าวของเขา

ภายในห้องยังคงเรียบง่ายและสงบ—เกือบเหมือนห้องแห่งความฝันจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรรบกวนเลย…นอกจากหัวใจของเขาเอง

สมองยังคงวนเวียนกับภาพของเธอ

…ผิวสีน้ำผึ้งหวานละมุน

…เส้นผมที่สะบัดราวกาแล็กซี่ไหลไปในสุญญากาศ

…รอยยิ้มอ่อนโยนที่เหมือนจะหลุดออกมาจากมวลแสง

เขามองตู้เสื้อผ้าชีวะที่กะพริบแสงเบา ๆ เหมือนเชิญชวนให้เปลี่ยนชุดนอน แต่เมธัสส่ายหน้า ยิ้มบาง

“คืนนี้… ฉันจะใส่ชุดกัปตัน… เพราะเธออาจมาเข้าฝัน”

เขาทำท่านั่งเอนตัวนิด ๆ เตียงชีวะสีขาวสะอาดค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นมาเงียบ ๆ ตามสัญญาณชีพ

แต่ก่อนที่เขาจะเอนตัวลงนอน…

“พรึ้บ!”

ร่างของเคทิสปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาในทันที

แสงนุ่มเรืองที่แปรเป็นกายของ HoloVatar ทำให้ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดหมุน

เมธัสลุกพรวดขึ้น ใจเต้นโครมครามจนเหมือนจะกระแทกออกมานอกอก

เคทิสเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มบางๆ

“วันนี้ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันปิด QeLyra ไว้ เพราะมีประชุมตลอดเลยค่ะ… เนี่ยเพิ่งจะว่าง”

เธอขยับเข้าใกล้ ยิ้มแบบคนแอบซน

“เลยแอบเข้ามาใช้ HoloMoveSync อีกห้องหนึ่ง”

เขายิ้มกว้างแบบเขินอาย

“ไม่เป็นไรครับเคทิส… แค่ได้เห็นคุณตรงหน้าแบบนี้ ก็เหมือนโลกทั้งใบเริ่มหมุนอีกครั้งแล้วครับ”

เธอมองชุดของเขาแล้วอมยิ้ม

“คุณใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากจริง ๆ ค่ะ”

เขาหัวเราะเขินอาย

“อับดุลก็บอกแบบนี้เหมือนกันครับ… แต่ผมรู้สึกว่า…”

เขาเหลือบลงต่ำก่อนจะยกมือเกาแก้มตัวเองกลบเกลื่อน

“มันเข้ารูปมากไปหน่อย”

เคทิสหัวเราะน้อย ๆ อย่างสดใส ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

“เออ… ฉันเห็นจาก log ของ VeltrayWhale แล้ว คุณคำนวณหา Cronosgate ได้แล้วเหรอคะ”

เขาเกาท้ายทอยอย่างขวยเขิน

“ยังไม่แน่ใจเลยครับ เราคงต้องสำรวจก่อนน่ะครับ”

เธอพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ

“แต่ฉันว่ามีโอกาสใช่ค่ะ เพราะพิกัดนั้นเราไม่เคยสำรวจมาก่อนเลย”

เมธัสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

“ครับ ผมก็หวังเช่นนั้น… หวังว่า… เราจะได้พบกันจริง ๆ”

เธอเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ

“เมธัส…คะ”

“ครับ…เคทิส”

เคทิสยื่นหน้าเข้าใกล้

“ฉันจะให้รางวัลคุณค่ะ”

เธอก้าวเข้ามาแนบชิด —

แล้ว จุมพิตลงบนริมฝีปากเขาเบา ๆ

เบากว่าลมหายใจ

เบากว่าความคิด

 แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้หัวใจเขา…

ล่องลอยขึ้นจากแรงโน้มถ่วงของยาน

เมธัสเบิกตากว้าง —

ไม่ใช่เพราะตกใจ

แต่เพราะ

ไม่คิดว่า ความรักที่ประกอบขึ้นจากแสง จะสัมผัสได้จริงขนาดนี้

มันเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ และบางสิ่งที่อธิบายไม่ถูก

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตานั้นเต็มไปด้วยแสงอบอุ่นที่ไม่มีวันสะท้อนจากกระจกใดในจักรวาล

“เมธัสคะ… “

“ครับ…”

“คุณนอนลงสิคะ”

เธอวางฝ่ามือแสง ลงบนอกเขาเบา ๆ แรงสัมผัสนั้นนุ่มราวละอองดาว แต่กลับแนบแน่นจนหัวใจเขาสะท้าน

เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงบนเตียงตามแรงโน้มถ่วงแห่งแสงของเธอ ไม่ใช่เพราะแรงมือผลัก แต่เพราะ… หัวใจ ถูกชักนำ

เคทิสโน้มตัวตามลงมาช้า ๆ แสงของเธอไหลเคลื่อนไปกับเขา เหมือนจะละลายรวมกันเป็นม่านความรู้สึกล่องลอย

เตียงชีวะสีขาวค่อย ๆ ปรับระดับเลื่อนต่ำลงกับพื้น ราวกับกำลังตอบรับมนต์สะกดจากใครคนหนึ่ง ที่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้…

เขาเอื้อมมือแตะเส้นผมของเธอเบา ๆ แสงกาแล็กซี่ระยิบระยับ ไหลไปตามปลายนิ้วของเขาอย่างอ่อนโยน

ริมฝีปากสัมผัสกันอีกครั้ง

คราวนี้ยาวนานกว่าเดิม…

ลึกกว่าเดิม…

เหมือนแสงทั้งหลายในอวกาศ…

แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนไหวที่ไหลผ่านผิว…

เขารู้สึกเหมือนดวงดาวทั้งกาแล็กซี่เคลื่อนผ่านร่าง — ไม่ใช่เพราะแรงโน้มถ่วงใด ๆ แต่เป็นแรงโน้มถ่วงจากหัวใจ

ไม่มีคำพูด ไม่มีคำถาม ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจเข้าออก มีเพียงความรู้สึก…

เธออยู่ที่นี่

อยู่ตรงนี้กับเขา

…ในห้องหนึ่งของยาน

ที่ล่องลอยอยู่กลางสุญญากาศไม่มีที่สิ้นสุด…

นิ้วของเขายังวางแผ่วอยู่บนแสงผมของเธอ ขณะที่ดวงตาเธอกำลังมองเขา

สองใจต่างประสาน แม้อยู่ห่างกันคนละฟากของจักรวาล

…

…

เคทิสค่อย ๆ ถอนกายออกจากอ้อมแขนที่กำลังโอบกอดแสง

“ฉันต้องไปแล้วค่ะ…”

เสียงของเธอนุ่มนวลเหมือนฝัน

เมธัสรีบคว้ามือเธอไว้ — แต่สัมผัสนั้น… แทรกผ่านมือเขาไปเบา ๆ

“พอดีแอบมาใช้ห้องนี้อยู่น่ะค่ะ”

เคทิสยิ้มขำเล็ก ๆ เสียงเธอเบาแต่เต็มไปด้วยชีวิต

“กลัวมีใครมาเจอเข้า… เดี๋ยวเขาจะสงสัยว่าฉันกำลังทำอะไร”

เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ เอียงหน้านิดหนึ่งราวกับเด็กหญิงแกล้งซน

แสงเรืองบนเส้นผมกาแล็กซี่ยังสะท้อนกับรอยยิ้มของเธอ …อย่างไม่มีอะไรกลั้นไว้ได้

เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง สัมผัสแก้มเขาแผ่วเบา …

สัมผัสสุดท้าย …และรอยยิ้มสุดท้ายของเธอ

…คือรอยยิ้มที่ ‘จริงที่สุด’ เท่าที่เขาเคยเห็นในจักรวาลนี้

แล้วร่างของเธอก็ค่อย ๆ ละลายกลืนไปกับอากาศ เหมือนสายแสงที่เดินทางไกลจนสุดขอบของจักรวาล แล้วเลือนหายไป

คำสุดท้ายของเธอ… ยังลอยค้างอยู่ในห้องนั้น

“ฝันดีนะคะ…เมธัส…”

และแม้จะเหลือเพียงแสงขาวจาง ๆ บนเพดานยานที่เงียบสงัด

...แต่ในหัวใจของเขา

เธอยังคง ‘แนบชิด’ 

กับมนุษย์เพียงคนเดียว

ในความเวิ้งว้างของ Infinite Space …

มหาสมุทรแห่งความว่างเปล่า… ที่ไม่มีวันสิ้นสุด

SweetBar — ยาน VeltrayWhale ในเช้าถัดมา

เมธัสนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้สีขาวรูปทรงหัวใจ

เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่า…ทุกสิ่งรอบกายได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว

สเต๊กเจลสีชมพูในมือ—รูปหัวใจทั้งก้อน—ยังอุ่นนุ่ม กระเพื่อมราวกับหัวใจที่กำลังเต้นแรง

แม้แต่ ‘โต๊ะบาร์’ ที่เคยเป็นรูปเกือกม้าทรงเรียบเฉียบ ก็กลายสภาพเป็น ‘รูปทรงหัวใจ’ อย่างสมบูรณ์แบบ

พื้นผิวสะท้อนแสงบางเบา วาบวับไปตามจังหวะการหายใจของเขา…หรืออาจเป็นตามจังหวะหัวใจเขาเสียมากกว่า

เขาไม่ได้สั่งให้มันเปลี่ยน— แต่มันก็เปลี่ยน…ตามสัญญาณคลื่นสมองของเขา

หัวใจของเขา…กำลังรักใครคนหนึ่งจนล้นปรี่

เมธัสหลับตาลงชั่วครู่—สูดกลิ่นบางอย่างจากอากาศ หรืออาจจะเป็นจินตนาการของเขาเอง

…กลิ่นหอมหวานจากเธอ …เคทิส

เธอปรากฏร่างผ่าน HoloVatar แค่เพียงแสงภาพเทียม

แต่ในค่ำคืนนั้น…

เธอทั้งสัมผัส เข้าถึง และทิ้งร่องรอยไว้ในใจทั้งหมด

“พระเจ้า…”

เขาพึมพำเบา ๆ ใบหน้าฉายรอยยิ้ม เหมือนคนเพิ่งได้รู้จักคำว่า ‘รัก’ เป็นครั้งแรกในชีวิต

“นี่ฉันฝันไปหรือเปล่านี่…”

ดวงตาของเขาเหม่อลอยขึ้นไปยังเพดานเรืองแสง ซึ่งตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นม่านลำแสงรูปหัวใจไหลเวียนเงียบ ๆ เหมือนทั้งยานกำลังสะท้อนสิ่งเดียวกับใจเขา

เมธัสยิ้มหวานให้กับตัวเอง

ก่อนจะกัดลงกลางเจลรูปหัวใจสีชมพู แต่มันไม่ใช่แค่สเต๊ก มันคือสิ่งย้ำเตือน—ว่าผู้หญิงคนนั้น…

เพียงแค่ยิ้มของเธอเมื่อคืน

มันก็เปลี่ยนทั้งยาน เปลี่ยนทั้งเขา และเปลี่ยนอนาคต

แม้จะห่างไกลกันถึง 40 ปีแสง—

แต่ระยะทางก็ไร้ความหมาย

เพราะเธออยู่ในใจเขาแล้ว…

ทุกแรงเต้น

ทุกแรงสั่น

ทุกแรงบีบ…

เสียงผิวปากของเมธัสดังชัดเจนในทางเดินโค้งสีขาวของยาน จังหวะที่ร่าเริงราวกับเขากำลังเดินอยู่ในสวนบนดาวฤดูใบไม้ผลิ ไม่ใช่ในยานอวกาศที่เพิ่งตื่นจากระบบจำศีล

เสียงสะท้อนกลับไปมาบนผนัง ราวกับเป็นเสียงของหัวใจเขาเองที่กำลังเต้นอย่างร่าเริงในเช้านี้

มันเป็นเช้าแรกบนยาน และมันก็เป็นเช้าที่ไม่มีอะไรธรรมดาเลยสำหรับเมธัส

เขาสวมชุดกัปตันใหม่ทั้งชุด—

สีชมพูทั้งตัว…

ไม่ใช่ชมพูสดที่ฉูดฉาด แต่เป็นชมพูที่อ่อนโยน ละมุนละไม —คล้ายแสงตะวันแรกที่สาดผ่านม่านห้องนอนของใครบางคนที่เพิ่งตกหลุมรัก

มันดูพอดีกับตัวเขา พอดีกับหัวใจเขา

เขาไม่ได้สั่งให้ตัดมัน แต่ระบบของยานตอบสนองต่อคลื่นสมองในช่วงหลับลึกเมื่อคืน—และสร้างมันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ