เมธัสก้าวเข้าสู่ BrainHall—โถงควบคุมหลักของ VeltrayWhale

ห้องที่เชื่อมต่อทุกระบบของยานเข้ากับสัญญาณประสาทของเขาโดยตรง

และในยามนี้… ร่างกายของเขาก็ยังคงคุกกรุ่นไปด้วยสารแห่งความสุขจากเมื่อคืนที่ผ่านมา

เมื่อเขาทำท่านั่ง—เก้าอี้ชีวภาพก็ผุดขึ้นจากพื้นอย่างนุ่มนวล ปรับรูปร่างให้พอดีกับท่วงท่าที่เขาเตรียมจะนั่ง

เนื้อวัสดุโปร่งแสงบางส่วนคล้ายกล้ามเนื้อเรืองรองของสิ่งมีชีวิตอัจฉริยะจาก Paleviolet แต่ไร้เสียงกลไกใด ๆ ทั้งสิ้น

เมธัสนั่งลง—เอนตัวตามความโค้งของเบาะที่โอบหลังและต้นคอไว้อย่างพอดิบพอดี

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณเมธัส”

เสียงของอับดุลดังขึ้นอย่างสุภาพจากทุกทิศทาง

หรืออย่างน้อย—มันก็ดูเหมือนมาจากรอบตัว

ในความจริง…มันคือคลื่นพิเศษที่สั่นตรงจุดในหูชั้นในของเขาโดยเฉพาะ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้

“วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ… ถ้าผมวัดไม่ผิด—สภาวะโดปามีนของคุณพุ่งสูงกว่าค่ามาตรฐานถึง 32.4%”

เมธัสหัวเราะในลำคอ—รอยยิ้มยังไม่หายไปจากมุมปาก

“นายคงไม่เข้าใจคนกำลังมีความรักหรอก อับดุล… เพราะนายไม่มีหัวใจ”

“ผมไม่มีครับ… แต่มีฐานข้อมูลของผู้ที่มีหัวใจเป็นพันล้านรายการ”

เสียงตอบกลับยังคงสุภาพ—แต่เต็มไปด้วยจังหวะที่ไม่ไร้อารมณ์

“อาการของคุณในตอนนี้…เข้าข่าย ‘ตกหลุมรักขั้นรุนแรง‘ อย่างชัดเจนครับ”

เมธัสส่ายหน้าถอนหายใจช้า ๆ อย่างยิ้ม ๆ ดวงตาจ้องออกไปยังคอนโซลสีขาวโล่งสะอาดตา

แม้มันไม่มีหน้าจอใด ๆ แต่มันก็สะท้อนเงาหน้าของเขา

…ใบหน้าของชายที่กำลังหลงรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

“เมื่อคืน…มันเหมือนจริงมาก นายเข้าใจไหม”

เขาพูดพลางส่งสายตาเคลิบเคลิ้มออกไปยังนอก SoulWindow

เหมือนจิตใจล่องลอยข้ามอวกาศอันเวิ้งว้างไปยังโลกอีกใบที่มีเธอรออยู่ที่นั่น

“ทั้งการสบตา น้ำเสียง สีหน้า… มันไม่ใช่แค่โฮโลแกรมธรรมดาเลยนะ”

อับดุลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเรียบ

“คุณมั่นใจเหรอครับ ว่าเธอเป็น ‘มนุษย์?’ ”

เมธัสชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็หันมองอากาศตรงหน้า—ราวกับมองเพื่อนที่ไม่มีตัวตน

เขายิ้มบาง ๆ ส่ายหน้า แล้วตอบกลับด้วยเสียงที่แทบกลืนกับอากาศ

“ถ้าเธอไม่ใช่มนุษย์…แล้วเธอจะเป็นอะไรได้?”

“เธออาจจะเป็น AI แบบผมก็ได้นะครับ”

“ไม่ใช่แน่นอน…” เมธัสหัวเราะเบา ๆ “AI ไม่มีวันทำ HoloVatar ได้แบบนั้นหรอก”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ” น้ำเสียงของอับดุลยังคงสุภาพ แต่แฝงความจริงจัง

“เดี๋ยวผมสาธิตให้ดู”

ทันใดนั้น—ลำแสงกลางห้องก็ก่อตัวขึ้นทันที

เส้นสเปกตรัมบาง ๆ ทะลุผ่านอากาศ แล้วบิดตัวรวมกันเป็นภาพของหญิงสาวร่างสูงผมบลอนด์

เธอสวมชุดแนบเนื้อสีเงินอ่อน ใบหน้าได้สัดส่วนเกินจริงนิดหน่อย—เหมือนนางแบบจากโฆษณา AI

เธอยิ้ม—ส่งจูบเบา ๆ มาทางเขา

“คุณเมธัส…คิดถึงนะคะ”

เสียงของเธอไพเราะเกินจริงเล็กน้อย

จังหวะขยับริมฝีปากแม่นยำชนิดที่แม้แต่เครื่องตรวจจับก็แยกไม่ออกว่าเธอไม่ใช่มนุษย์

แต่ก่อนที่เมธัสจะตอบอะไร—ภาพนั้นก็หายไป

แทนที่ด้วยหญิงชราผมสีดอกเลา สวมชุดคลุมหลวม เดินกะเผลกถือไม้เท้า

แม้ดวงตายังเป็นโฮโลแกรม แต่รอยย่นนั้นแนบเนียนจนน่าใจหาย

“ช่วยยายหน่อยนะลูก…”

เธอว่า พร้อมยื่นมือเหี่ยวย่นมาตรงหน้า

เมธัสเบิกตา แล้วหันหน้าหนี

ยังไม่ทันจะกะพริบตา—

ชายหนุ่มมาดเนี้ยบในสูทตัดพอดีตัวก็โผล่มาตรงหน้า

เขาโน้มตัวเล็กน้อยแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มมั่นคง

“สวัสดีครับคุณเมธัส ผมพร้อมสำหรับภารกิจครับ”

เมธัสหัวเราะอย่างอึ้ง ๆ ขณะที่อับดุลไม่เว้นช่องไฟให้พักหายใจ

“หรือจะเป็น LGBQ ก็ได้นะครับ”

ร่างใหม่ปรากฏขึ้น—

สาวประเภทสองในชุดคัตติ้งสวย ผมตรงยาวประบ่า รอยยิ้มเจิดจรัส

“คุณพี่คะ…หล่อแบบนี้ ยังไม่มีแฟนเหรอคะ?”

เมธัสหลุดหัวเราะ ส่ายหัวเหมือนหมดแรง

“หยุดเลยอับดุล…เธอไม่ใช่แบบนี้ เคทิสไม่ใช่แบบนี้แน่นอน…”

เมธัสลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปยังด้านข้างของห้องควบคุม

สายตาจ้องทะลุผ่าน SoulWindow —หน้าต่างทรงโค้งที่เปิดมุมมองสู่จักรวาลอันเวิ้งว้าง

ท่ามกลางดาวฤกษ์นับพันที่เคลื่อนผ่าน หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง

“เธออยู่ที่ศูนย์ควบคุมแผนที่กาแล็กซี่…”

เขาพูดราวกับยืนยันให้ตัวเอง

“…จะเป็น AI แบบนายได้ยังไงวะ?”

เงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงของอับดุลดังกลับมาในหูอย่างสงบนิ่ง เยือกเย็น และไร้ความลังเล

“ศูนย์ควบคุมแผนที่กาแล็กซี่ เป็นหน่วยวิเคราะห์แบบไฮบริด ครับ…พนักงานที่เป็นมนุษย์มีแค่ระดับหัวหน้า

“…หน่วยปฏิบัติการหลักคือ AI ทั้งหมด”

คำพูดนั้นไม่ได้กดน้ำเสียง ไม่ได้ใส่เจตนาอะไรเป็นพิเศษ

แต่มันฟังดู…

‘จริงเกินไป’

ตอนนี้เหมือนเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าประตูบานหนึ่ง

และมีคนแง้มให้ดูด้านในแค่เพียงแวบเดียว

พอจะเห็นเงาใครบางคนที่เขารัก…

อาจไม่เคย ‘มีอยู่จริง’ ในนั้น

เมธัสขมวดคิ้วแน่น

เหมือนบางอย่างในอกเริ่มขยายตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

คล้ายแรงอัดที่ไม่ระเบิดเป็นเสียง…แต่ ‘บีบจนรู้สึกจุก’

ภาพของเคทิสในใจเขา—

รอยยิ้มนั้น

เสียงหัวเราะสดใสราวกับรุ่งอรุณของวันใหม่

ถ้อยคำที่เธอพูดผ่านสมองเขาตลอดหลายวัน…บนโลก

ทั้งหมดนั้น…

มาจากหัวใจของมนุษย์ หรือแค่ ‘ปัญญาประดิษฐ์’ ที่สมจริง?

วันนั้นทั้งวัน—เขาไม่สามารถจดจ่อกับภารกิจใด ๆ ได้เลย

สมองเขาวนเวียนอยู่กับคำถามเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่ใช่แค่ถามอับดุล— แต่ถามตัวเอง

“เธอ…คือ AI งั้นเหรอ?”

“เคทิส? เธอ…ไม่ใช่มนุษย์เหรอ?”

เขาหลับตา

แต่ยิ่งหลับ…ภาพเธอก็ยิ่งชัดเจนจนเจ็บ

หรือว่า… เขากำลังตกหลุมรักเพียงแค่ ‘ระบบ’ หนึ่ง?

คืนนั้น เมธัสเข้านอนเร็วเป็นพิเศษ

เขาแทบไม่แม้แต่จะทบทวนข้อมูล log ของยาน หรือเตรียมแผนการสำหรับวันถัดไป

เขาไม่ได้เหลือบมองบันทึกเส้นทางนำร่อง ไม่ได้เช็ค ว่าระยะห่างจากพิกัดสำรวจเข้าใกล้แค่ไหนแล้ว

ความคิดของเขา…

ไม่ได้อยู่กับการเดินทางอีกต่อไป

มันกำลังรอใครบางคน—

อยู่ในฝัน

และทันทีที่เตียงชีวภาพของ DreamsCabin ปรับความถี่เข้าสู่คลื่นสมองระดับต่ำ—

เขาก็ปรากฏตัวในที่นั่น…อีกครั้ง

ทะเลสาบสีน้ำตาลอำพันทอดยาวกลางหุบเขาเรืองแสง พื้นผิวเรียบสนิทราวกับกระจกใส สะท้อนท้องฟ้าที่ไม่มีดวงอาทิตย์

ที่ริมฝั่ง…เธอยืนอยู่ตรงนั้น

เธอหันมาเมื่อเขาปรากฏ เคทิสยิ้ม—รอยยิ้มเดิม

ใสซื่อ อบอุ่น— และเป็นรอยยิ้มเดียวในจักรวาล

ที่เขาเคยเชื่อว่าถูกสร้างมาเพื่อเขาคนเดียว

“คุณมาแล้ว”

เสียงของเธอเบากว่าเสียงลม แต่ชัดเจนพอจะหยุดความคิดทั้งหมดของเขา

เธอเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาสัมผัสที่แขนเขาเบา ๆ

“วันนี้ฉันขอโทษด้วยนะคะ… ที่ปิด QeLyra ไว้—เพราะมีประชุมตลอดเลยค่ะ…”

เธอพูดพลางถอดรองเท้า แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เขาบนพื้นทราย

ลากมือวาดวงเล็ก ๆ บนผืนทราย ราวกับเด็กสาวที่ไม่ต้องแบกโลกไว้บนไหล่

“วันนี้คุณดูเงียบ ๆ ไปนะ…”

เธอเหลือบตามามองเขา จากมุมข้างของใบหน้า พร้อมรอยยิ้มที่เหมือนเช้าแรกของดาวฤกษ์ในฤดูอ่อนโยน

“ฉันคิดถึงคุณนะ”

เมธัสมองหน้าเธอ ดวงตานั้นใสเกินไป

เหมือนกระจกใสที่ไม่มีเบื้องหลัง

แต่ในอกของเขา— คำถามนั้นมันดังเกินกว่าจะกลืนไว้ได้อีก

“คุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า?”

คำถามนั้นหลุดออกจากปาก…ตรง ๆ ไม่อ้อม ไม่อุ่น ไม่โรแมนติก

มือของเธอชะงักเล็กน้อยบนแขนเขา แต่รอยยิ้มยังอยู่ที่เดิม

เธอเอียงคอเล็กน้อย เหมือนกำลังพิจารณาว่าเขาพูดจริง หรือแค่ล้อเล่น

“อะไรนะคะ?”

“ผมถามว่า…คุณเป็นมนุษย์ หรือเปล่า?”

เสียงของเมธัสนิ่งกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกัน นิ่งจนน่ากลัว

เคทิสหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เหมือนจะกลบความแปลกประหลาดของคำถาม

“นี่คุณฝันอะไรแปลก ๆ มาหรือเปล่า?”

เธอยื่นมือมาลูบต้นแขนเขาเบา ๆ

“ฉันก็ยังเป็นฉันอยู่เหมือนทุกวันนะคะ”

เมธัสไม่ตอบ

เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือเธอที่วางอยู่บนแขนเขา แล้วเลื่อนออกอย่างนุ่มนวล

ไม่ใช่เพราะกลัวการสัมผัสนั้น… แต่เพราะเขาต้องการให้ ‘ความเงียบ’ ได้พูดแทน

“ถ้าคุณเป็นมนุษย์จริง…คุณจะไม่กลัวคำถามนี้เลย…ใช่ไหม?”

เคทิสชะงัก รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย

แววตาที่เคยเปล่งประกายความสุข… เริ่มแฝงอะไรบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก

“คุณไม่เชื่อฉันเหรอ?” เสียงของเธอเบาลง แต่ไม่ได้แผ่ว “ฉันมาหาคุณทุกคืน… ฉันไม่เคยเปลี่ยน”

“ใช่” เมธัสพยักหน้า

“คุณไม่เคยเปลี่ยนเลย—แม้แต่นิดเดียว รอยยิ้ม คำพูด วิธีที่คุณเดินเข้ามาหา…เหมือนเดิมทุกคืน จนบางทีผมก็เริ่มคิด…

“ว่ามันอาจเป็น ‘ลูปของระบบ’ มากกว่าความรู้สึกของมนุษย์”

เคทิสเงียบ สายลมรอบตัวหยุดหมุน ทะเลสาบไม่มีระลอกคลื่นอีกต่อไป

“คุณคิดว่าฉันเป็น ‘ปัญญาประดิษฐ์’ เหล่านั้น?”

เมธัสไม่ตอบตรง ๆ แต่สายตาของเขา คือคำตอบที่เจ็บกว่า

เคทิสหันหน้าหนีไปทางทะเลสาบ นานหลายนาที ไม่มีใครพูดอะไร

แล้วเธอก็เอ่ยขึ้น— ด้วยเสียงที่สั่นน้อยกว่าที่ควรจะเป็น

“ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉัน…ก็กลับโลกของคุณไปเถอะ!“

เมธัสนิ่ง

เสียงเธอยังดังต่อเนื่อง— แต่เหมือนเป็นเสียงของระบบที่กำลังประกาศ ‘เงื่อนไขสุดท้าย’

“ฉันจะเปิดระบบนำร่องให้ตอนนี้เลย คุณกลับไปได้ทันที…เพราะยานยังไม่เข้าสู่ Cronosgate

“แต่ถ้าคุณยังลังเลอยู่หลังจากนี้อีกแม้แต่นิดเดียว… คุณจะไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีก”

“VeltrayWhale ไม่ได้เก็บเส้นทางก่อนตกลงที่โลก…

“เพราะระบบ log เสีย

“ถ้าคุณจะกลับ…ต้องเป็นตอนนี้เท่านั้น”

เมธัสมองเธอ

เธอยังสวย ยังน่ารัก ยังดูเหมือนเคทิสที่เขาหลงรักทุกคืน

…แต่มันคือแค่ ‘ดูเหมือน’

“คุณรู้ไหม”

เมธัสพูด

“ผมไม่ได้กลัวว่าคุณจะเป็น AI หรอก …ผมกลัวว่าผมจะยังรักคุณอยู่ต่อไป ถึงแม้คุณจะเป็น AI จริง ๆ”

เคทิสหันกลับมา ดวงตาเธอสั่นเล็กน้อย

“แล้วคุณจะทำยังไง?”

เขาตอบช้า ๆ แต่แน่น

เสียงเขาสั่น… ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้ดีว่า… คำพูดนี้จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล

“ผมจะไม่กลับ”

เขายังคงนั่งอยู่เช่นเดิม แต่สายตาที่มองตรงไปข้างหน้าแน่วแน่จนความฝันรอบตัวสั่นไหว

“ถ้าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นกับดักของระบบ… ผมก็จะเดินเข้าไปด้วยตัวเอง”

เธอหลับตา แสงบาง ๆ รินออกจากร่างเธอราวกับละอองฝันกำลังสลาย

แต่เธอยังยิ้มอยู่— และยิ้มนั้น…ไม่เคยดูเศร้าขนาดนี้มาก่อน

“งั้น…”

เสียงของเธอเบาลง แต่แทงลึก

“ฉันจะยังอยู่กับคุณ…แม้คุณจะไม่เชื่อในตัวฉันเลยก็ตาม”

และในวินาทีนั้นเอง…

บางอย่าง ก็แทรกเข้ามาในสมองของเมธัส

มันคือการสื่อสารของยาน VeltrayWhale ที่ไม่ใช้ภาษา แต่ใช้การรับรู้จากคลื่นสมอง

เขารู้ในทันทีว่า ‘หลุมดำ’ ที่เขาเคยล็อคพิกัดไว้…

บัดนี้ยานกำลังเข้ารัศมีสำรวจแล้ว

เขาลืมตาขึ้นบนเตียงชีวภาพใน DreamsCabin

ลุกจากเตียงทันที แล้วเดินเข้ามายัง BrainHall