เขาหยุดมองเส้นแสง หันกลับมา มองขึ้นสู่ HoloVis ที่ลอยอยู่เหนือคอนโซลกลางของห้อง

แสงจาง ๆ ยังเรืองรอบขอบแสดงผล แต่นาฬิกาทั้งสาม… หยุดนิ่งสนิท

เวลาของ Paleviolet

เวลาของ VeltrayWhale

เวลาของ Paleblue (โลก)

ตัวเลขทุกหลัก…ค้างอยู่อย่าง ‘ไร้ความหมาย’

ไม่มีจังหวะกระตุก

ไม่มีการเร่ง

ไม่มีแม้แต่สัญญาณการวัดค่าใหม่

เขามองมันนิ่ง ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

สายตาทอดผ่าน SoulWindow ที่เปลี่ยนไปไม่มาก

…แต่ความรู้สึกภายใน เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

แม้แต่คลื่น CMB — พื้นหลังของจักรวาลทั้งหมด ยังหยุดการเปลี่ยนสถานะ

เสียงอึกทึกแห่งการกำเนิดจักรวาล เสียงกระซิบของ Big Bang แรก

…เงียบลงแล้วในที่แห่งนี้

เหลือเพียง ‘ความว่าง’ ที่ว่างเปล่าจนแน่น

แน่นเสียจน ‘ความเงียบ’ เอง กลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้

แล้ว…บางอย่างก็เปลี่ยนไป

ไม่ใช่เพราะมีเสียง

ไม่ใช่เพราะมีการสั่น

…แต่เพราะเขารู้สึกเหมือน ‘น้ำหนักของการมีอยู่’ เริ่มถอยหลังออกจากตัวยาน

เขาก้าวเข้าใกล้ SoulWindow และในที่สุด—ก็เห็น แสงหนึ่ง

แสงที่ไม่เหมือนเส้นใด ๆ ที่เขาเคยเห็น

มันไม่เรือง มันไม่กะพริบ …แต่มัน ‘รอ’

แสงนั้นอยู่เบื้องหน้า

ไม่ใกล้

ไม่ไกล

แต่เขารู้ทันทีว่า นั่นคือ…

ปลายทางของ Cronosgate

ไม่ใช่ดาว ไม่ใช่โลก ไม่ใช่แม้แต่จักรวาล

แต่มันคือ จุดหนึ่งเดียวในทุกมิติ

จุดที่ไม่มีเส้นใดทอดออกไปอีก

…เพราะทุกเส้น มุ่งเข้ามาบรรจบที่ตรงนี้ —

… Singularity …

และเขารู้ว่า… ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน

สุดท้าย… ทุกสิ่งจะพาเธอกลับมา

เขาหายใจช้า ๆ

ทุกเซลล์ในร่างกายเหมือนถูกยืดออกจนบางเฉียบ แต่ภายในจิตใจของเขา กลับนิ่งกว่าเดิม

เพราะในวินาทีนั้น เขารู้แล้วว่า

ที่นี่…ไม่ใช่ ‘ทางออก’ ที่นี่คือ ‘จุดเริ่มใหม่ของทุกสิ่ง’

และในขณะที่เขาจ้องมองแสงนั้น ภาพของเธอก็ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง

‘เคทิส…

‘ถ้าคุณรอผมอยู่ที่อีกฝั่งของแสง ผมจะไปถึงตรงนั้น

‘ไม่ใช่เพราะผมรู้ทาง แต่เพราะหัวใจของผม…ไม่เคยลืมแสงของคุณเลย’

ปลายทางของ Cronosgate… กำลังเปิดออกทีละชั้น

ที่เบื้องหน้า แสงนั้นเริ่มขยายตัวขึ้นช้า ๆ เหมือนรอยยิ้มจากใครบางคน ที่เขาไม่เคยได้สัมผัส …แต่จำได้แม่นว่าเคยฝันถึง

มันเริ่มจากบางสิ่ง…ที่ไม่ใช่ภาพ ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือน

แต่คือ… แสงหนึ่งเส้น ที่แทรกเข้ามาทาง SoulWindow

เบา…เหมือนละอองฝัน

บาง…เหมือนคำถามที่ไม่มีใครตอบได้

…แต่มันอยู่ตรงนั้น จริงเกินกว่าจะเป็นภาพหลอน

เมธัสเงยหน้าขึ้นในทันที แล้วเขาก็รู้ว่า นั่นคือแสงแรกจากอีกฝั่งของ Cronosgate

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

QeLyra ของเขาสั่นแผ่วในสมอง

คลื่นเบาบางเริ่มสะท้อนกลับ เหมือนเสียงเรียกจากใครบางคน ที่รออยู่ด้านนอก ‘ท่อแห่งกาลเวลา’

และตอนนี้…

เธอกำลัง ‘หาเขาเจออีกครั้ง’

เขาหันขวับไปยัง HoloVis กลาง BrainHall

ตัวเลขนาฬิกาเรืองแสงทั้งสาม ที่เคยหยุดนิ่งราวกับจักรวาลหมดอายุ

…บัดนี้ เริ่ม ‘กระเพื่อม’ ทีละตัว

เวลาของ VeltrayWhale เริ่มขยับอีกครั้ง

และที่สำคัญ— มันกำลัง…

เข้าใกล้เวลา ของ Paleviolet

เขากลั้นหายใจ

ขณะสายตาเหลือบไปยังนาฬิกาเรือนที่สาม…

Paleblue (โลก)

ตัวเลขนั้นไม่ขยับไปทีละวินาที

…แต่มัน ‘กระโดด’

เหมือนมีใครบางคน เพิ่งเร่งเวลา ให้ข้ามพ้น ‘ความลังเลทั้งหมดของประวัติศาสตร์’

ปี 2372

เมธัสยืนนิ่ง สมองเขากำลังตามไม่ทัน

แต่หัวใจของเขา…กลับพูดก่อนทุกอย่าง

“เรากำลังเข้าสู่ ‘อนาคต’ จาก โลกในอดีตที่เราจากมา…

“อีกนิดเดียวแล้วนะครับ…เคทิส

“มันใกล้เข้าไปอีก… 312 ปี แล้ว จาก 1,523 ปี…ยังเหลืออีก 1,211 ปี”

และในจังหวะที่เขาพูดประโยคนั้นจบในใจ เสียงของเธอ…ก็ดังขึ้นในสมองของเขา

ไม่ใช่เสียงจากหู ไม่ใช่เสียงจากระบบ

แต่คือเสียงเดียว เสียงที่หัวใจของเขา รู้จักดีที่สุดในจักรวาล

“เมธัสคะ…”

เสียงเธอแผ่วเบา แต่ชัดเจน ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน

“คุณ…ได้ยินฉันไหมคะ?”

เขายิ้ม แม้ดวงตาจะยังไม่ละจากแสงเบื้องหน้า

“ชัดเจนครับ…เคทิส”

เขาตอบในใจ …แต่เธอ ก็ได้ยิน

“ผมได้ยินคุณ ชัดเจนกว่าเสียงใดในจักรวาลนี้เลยครับ”

“เมธัส… เราทำสำเร็จไปอีกขั้นแล้วนะคะ…

“ตอนนี้ VeltrayWhale หลุดออกจากระบบดาว PresCorelightVeltrayArc ของคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ”

เขาเงยหน้ามอง SoulWindow

ภาพเบื้องหน้ากลับคืนสู่จักรวาลแห่งความเวิ้งว้างที่ไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนดั่งเคย แต่ในแววตาเขา…มีความหวังอย่างเปี่ยมล้น

“เราผ่านบททดสอบไปอีกขั้นแล้วใช่ไหมครับ เคทิส…”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเธอส่งผ่านมาทาง QeLyra อย่างอ่อนโยน

“ใช่แล้วค่ะ เมธัส ต่อจากนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอีกแล้ว”

เขาหลุบตาลงช้า ๆ ปลายนิ้วแตะคอนโซลเบื้องหน้า รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก

“เคทิสครับ… เรากำลังจะได้เจอกันแล้วใช่ไหมครับ…”

แต่แล้วสายตาเขาเหลือบไปมองนาฬิกาทั้งสามเรือนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“แต่… ทำไมนาฬิกาของยานยังอยู่ในอดีตของ Paleviolet อยู่เลย แม้จะขยับเข้าอนาคต แต่เวลาก็ยังไม่เท่ากับ Paleviolet ครับ?”

เธอนิ่งไปชั่วครู่ เหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลผ่าน QeTron อย่างละเอียด ก่อนที่เสียงของเธอจะดังขึ้นอีกครั้งอย่างมั่นใจ

“คุณเข้าใจถูกแล้วค่ะ เมธัส…

“จากการประมวลผลของระบบ พบว่า Cronosgate ลูกนี้มีคุณสมบัติ นำพาเราเข้าสู่อนาคต ได้ 312 ปีจักรวาล 125 วัน”

เธอเว้นช่วงเหมือนกำลังดูข้อมูลบางอย่าง ก่อนกล่าวต่อ

“และจากค่าที่เราคำนวณได้… เราจะต้องเดินทางเข้า Cronosgate อีกอย่างน้อย 3 ลูก เพื่อลัดผ่านระบบดาว PresAshveilVeltrayArc, PresAshriftVeltrayArc และ PresAshgleamVeltrayArc

“ก่อนจะเข้าสู่ PresFlarenoxVeltrayArc ซึ่งเป็นระบบดาวของ Paleviolet ค่ะ”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย เสียงเรียบนิ่งนั้นแน่นขึ้นอย่างมีน้ำหนัก

“ฉันจะให้คุณดูเส้นทางนะคะ”

ทันใดนั้น คลื่นสมองของเธอสะท้อนผ่าน QeTron อย่างอ่อนโยน

ระบบ HoloVis กลางห้องสว่างวาบขึ้นเป็นภาพสามมิติ

เส้นแสงโค้งคดวาดเป็นวงขนานทับซ้อนกัน แสดงการเคลื่อนตัวของยานผ่านระบบดาวต่าง ๆ เหมือนแผนที่ฟ้าจักรวาลอันซับซ้อนที่ยังมีคำตอบรออยู่ปลายเส้นทาง

เมธัสเพ่งมองแผนภาพอยู่นาน ก่อนพึมพำเบา ๆ เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง

“นี่มัน…เหมือนระบบดาว Proxima Centauri², Teegarden’ s Star³, GJ 1061⁴ และ TRAPPIST-1…”

เสียงของเคทิสชัดขึ้นมาอย่างนุ่มนวล

“ฉันไม่แน่ใจชื่อเหล่านั้นนะคะ แต่ระบบดาวเหล่านี้อยู่ห่างกันไม่มาก

“ตามการคำนวณของระบบ มันเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดที่จะพายานจะกลับมายัง Paleviolet ค่ะ”

เขาพยักหน้าเงียบ ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับ เคทิส…”

“ฉันจะสะท้อนผ่าน QeTron เพื่อนำร่องให้เองค่ะ…”

เธอเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับต้องการให้เขาคลายความกังวลลง

“ยานจะเข้าสู่โหมด SpaceTwist ในบางช่วง เพื่อย่นระยะทางให้สั้นลง และจากการคำนวณ PlanktoMatter ล่าสุด…

“ยานจะใช้เวลาเดินทางประมาณ ‘3 วัน’ ”

HoloVis ตอบสนองคำพูดของเธอทันทีด้วยการวาดเส้นโค้งของระบบดาว PresFlarenoxVeltrayArc (TRAPPIST-1) อย่างประณีต

เมธัสเพ่งมองวงโคจรของ Paleviolet ตรงหน้า ราวกับกำลังนับทุกชั่วโมงที่ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้เธอ

“เมื่อยานเข้าสู่ระบบดาวของ Paleviolet…ยานจะได้รับการสะท้อนเวลาอย่างละเอียดจาก QeField — ที่ลอยอยู่ขอบนอกสุดของวงโคจรของระบบดาว

“จากนั้น… ยานจะทำ TimeTwist อัตโนมัติ เพื่อปรับเวลาให้ตรงกับ ‘เฟรมของเวลาเอกภพปัจจุบัน’ แล้วคุณจะเดินทางเข้าสู่ Paleviolet ตรงกับเส้นเวลาของฉันค่ะ”

เสียงของเธอมั่นคงราวกับต้องการให้เขามั่นใจในทุกก้าวย่างที่กำลังพาเขาไปหาเธอ

“คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เมธัส… เราทำกันแบบนี้มาตลอดค่ะ — และฉันจะอยู่ตรงนี้…ทุกช่วงเวลา…กับคุณ”

“ครับ เคทิส… ผมจะรอวันนั้นครับ”

เมธัสยิ้มช้า ๆ เขาคิดในใจแต่ดูเหมือนเคทิสจะรับรู้ผ่าน QeLyra ด้วย

‘3 วัน… เพียงแค่ 3 วันเท่านั้น… เราก็จะได้เจอเธอแล้ว’

“ค่ะ เมธัส เราจะรอวันนั้นที่ได้เจอกันค่ะ”

เสียงของเธอนุ่มนวลจนเหมือนสายลมในจักรวาลอันเงียบงัน

เขาสูดลมหายใจแผ่วเบา แล้วถามเธอด้วยเสียงที่นุ่มลึก

“เคทิสครับ…”

“คะ… เมธัส?”

“คุณยังอยู่กับผม…ใน QeLyra ใช่ไหมครับ?”

เงียบไปชั่วขณะ ก่อนคำตอบนั้นจะเปล่งออกมา ชัดเจน… เหมือนถูกจารึกไว้

“แน่นอนค่ะ เมธัส…

“เราจะอยู่ในนั้นของกันและกันตลอดไป…ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้”

เขาหลับตาลงชั่วขณะ — และเมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แสงของ HoloVis ยังสว่างเช่นเดิม…

แต่ในใจของเขา ทุกอย่างกลับสว่างชัดยิ่งกว่าที่เคย

“เคทิสครับ… ใน Cronosgate นั่น…”

เสียงของเขาขาดช่วงเล็กน้อย ราวกับยังเรียบเรียงสิ่งที่รู้สึกอยู่ในใจก่อนจะเอ่ยออกมา

“…ผมเห็น ‘โชคชะตา’ ของเราอยู่ในนั้นครับ”

เธอเงียบลงชั่วครู่ — เหมือนกำลังรับฟังทุกถ้อยคำ…อย่างตั้งใจ

“ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วครับ เคทิส มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย…”

เธอตอบเสียงช้าแต่มั่นคง

“ฉันก็เชื่อเช่นนั้นค่ะ เมธัส

“การที่ QeLyra เราพัวพันกัน…

“การที่ฉันส่งคลื่นสมองมาหาคุณได้…

“การที่ VeltrayWhale ตกลงบนโลกของคุณ

“และการที่เราค้นพบ Cronosgate ที่ออกมาจากระบบดาวของคุณ ทั้งที่ไม่เคยค้นพบมาก่อน…”

เธอเว้นช่วงราวกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเดียวกันกับเขา

“ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว มันจะต้องเป็นอย่างนั้น… เมธัส”

เขามองผ่าน SoulWindow ออกไปยังความเวิ้งว้างอันไร้ขอบเขตอีกครั้ง เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับลมหายใจที่พาไปไกลทั้งจักรวาล

“เคทิสครับ…”

“คะ เมธัส…”

“ผมรักคุณนะครับ…”

เสียงเงียบไปเพียงชั่วครู่ ก่อนที่คำตอบของเธอจะดังกลับมา—ช้า… และอ่อนโยน ราวกับแสงที่เพิ่งเดินทางข้ามจักรวาล เพื่อมาถึงหัวใจเขา

“ฉันก็รักคุณค่ะ… เมธัส”

VeltrayWhale ยังคงเคลื่อนตัวอย่างมั่นคงในห้วงจักรวาล

ไม่ใช่ด้วยแรงขับเคลื่อนธรรมดา

แต่ด้วยแรงดึงดูดของหัวใจสองดวง… ที่โชคชะตาพาให้โคจรมาพบกัน

ไม่มีสิ่งใดในจักรวาลนี้จะหยุดยั้งเส้นทางนั้นได้อีกแล้ว

เพราะเส้นทางนั้น… ถูกลิขิตไว้ในหัวใจของกันและกัน ตั้งแต่แรกเริ่ม