เอวาราเดินผ่านโถงทางเดินของคฤหาสน์ จนมาถึง ห้องผ่าตัดเล็ก ซึ่งอยู่ถัดจากห้องนอนไปหนึ่งห้อง

ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ

กลิ่นสะอาดของแอลกอฮอล์และสารฆ่าเชื้อแตะจมูกเบา ๆ

เธอก้าวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ล้ำสมัย

“ไหนมาดูซิ…เจ้าห้องนี้ทำอะไรได้มั่ง…”

เธอพึมพำขณะเดินไปยังโต๊ะติดผนัง

“ว้าว…มีกล้อง แผ่นสไลด์ สารละลาย สีย้อม…ได้การล่ะ”

เอวาราตัดตุ่มรากผมจากเส้นผมของพันธุกาลอย่างระมัดระวัง

แล้วเก็บเส้นผมที่เหลือลงสู่กระเป๋าชุดนอนอย่างประณีต…

ก่อนจะเริ่มทำ Chromosome preparation¹ ในหลอดทดลองอย่างคล่องแคล่ว

เธอสกัดเซลล์จากตุ่มราก แล้วแช่ในสารละลาย hypotonic² เพื่อให้เซลล์บวม

หยดเนื้อเซลล์ลงบนแผ่นสไลด์ ปล่อยให้ระเหยแห้งเพียงชั่วครู่ ก่อนจะลง fixative³ และสีย้อมอย่างแม่นยำ

จากนั้น…

แผ่นสไลด์ถูกเลื่อนเข้าสู่กล้องจุลทรรศน์ High-resolution กำลังขยายระดับ 1600x

เธอแนบตาทั้งสองข้างลงกับเลนส์

เสียงนิ้วหมุนปรับโฟกัสดังเบา ๆ

“กิ๊ก…กิ๊ก…กิ๊ก…”

ผสมกับเสียงจากความคิด

‘หวังว่าผู้ชายที่ฉันนอนด้วยสองคืนที่ผ่านมา จะไม่ใช่มนุษย์อมตะนะ…

ยัยมิน แกต้องทึ่งกับวิธีพิสูจน์ของฉันแน่… สุดท้ายมันก็แค่มุกจีบ เหอะ ๆ’ 

“ไหน…อยู่ไหน…เจ้าปาท่องโก๋…”

ภาพปรากฏขึ้นช้า ๆ

“อืม…โชคดีจริง ๆ …อยู่ในระยะเมตาเฟส⁴ด้วย” เธอพึมพำเบา ๆ

สายตาเพ่งแน่วแน่ จนภาพเริ่มชัดเจน

“ไหนดูซิ…พวกแกมีกี่คู่…”

เอวาราค่อย ๆ นับอย่างตั้งใจ

“1…2…3…4…

….

“…11…12…13…14…

….

“…21…22…23…”

เธอเบิกตาโพลง

มือที่จับกล้องเริ่มสั่นระริก

สายตาจ่อลงกับเลนส์อีกครั้ง เพื่อนับซ้ำ

“1…2…3…4…

….

“…11…12…13…14…

….

“…21…22…23…”

….

…อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง!

“นี่เขา…มี…โคร-โม-โซม…

“24 คู่!!”

เอวาราเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ช้า ๆ

เสียงเครื่องปรับอากาศดังฮัมเบา ๆ ข้างหู

แต่มันช่างเงียบเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความปั่นป่วนในหัวใจเธอขณะนี้

ข้างหน้าคือแผ่นสไลด์บางใสและกล้องจุลทรรศน์

เธอยังคงจ้องมัน เหมือนหวังว่าตัวเองจะดูผิด

“โครโมโซม…24 คู่…”

เสียงของเธอเบาราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง

ความคิดกำลังล่องลอยไปไกล ไกลเกินกว่าที่เคยคิดไว้

เธอล้วงเส้นผมของพันธุกาลออกมาจากกระเป๋าชุดนอนอย่างแผ่วเบา

ความรู้สึกที่แทรกอยู่ระหว่างนิ้วที่คีบเส้นผมนั้น อัดแน่น

ความรู้สึกที่ตอนนี้…กลายเป็น เงาทึบ ถาโถมเต็มอก

เขาเป็นอมตะจริง ๆ

100%

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไร้ทิศทาง

แต่ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบที่เคยรู้สึกในตอนเขาบอกรัก

มันคือ…ความว่างเปล่า

ความฝันเล็ก ๆ ของเธอ…จู่ ๆ ก็สลายไป

เราจะอยู่ด้วยกัน

มีลูกสองคน

เลี้ยงพวกเขาให้โต

แล้วแก่เฒ่าไปด้วยกัน

วันหนึ่งคนหนึ่งจากไป อีกคนรอไม่นาน ก็ตามไป…ตามธรรมชาติ

แต่นั่นมัน…คือความฝันของ คนธรรมดา

และเธอเพิ่งรู้แน่ชัดแล้วว่า เขา…ไม่ใช่คนธรรมดา

เอวาราก้มหน้าลง มือกำแน่นบนตัก

ความรู้สึกผิดที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

ถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด

สมองตรรกะของเธอประมวลผล

‘ถ้าเราอยู่ด้วยกันแค่ 30 ปี?

ไม่สิ ถ้าฉันเป็นมะเร็งเหมือนแม่

ถ้าเราอยู่ด้วยกันแค่ 20 ปี?

แล้วฉันตาย…เขาฆ่าตัวตายตาม

เพียงเพราะฉันเป็นมนุษย์คนเดียว

ที่เขารอคอยมาเป็นพันปี…’

มันไม่ยุติธรรมเลย!

คนที่รอคอยความรักอย่างแสนยาวนาน

กลับได้มันเพียงไม่กี่สิบปี แล้วต้องจบ…

เธอหลับตาแน่น หายใจลึก

เหมือนพยายามบังคับหัวใจไม่ให้แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว…

ทำไมเขาถึงรีบร้อนทุกอย่าง

งานแต่งที่รวดเร็ว

การขอให้เธอย้ายเข้ามาอยู่ด้วย

สัมผัสที่อบอุ่นเหลือเกิน

ราวกับกำลังโอบกอดบางสิ่งที่เขากลัวจะหลุดมือ

เขารู้… รู้ตั้งแต่ต้น

ว่าความสุขของเขา อาจอยู่ได้ไม่นาน

‘แล้วฉันล่ะ

จะยอมให้มันจบลงแค่นั้นจริง ๆ เหรอ?’

ไม่!

มันไม่ควรจบแบบนั้น

เขาใช้เวลาพันปีเพื่อรอฉัน

ฉันควรมีเวลาให้เขามากกว่านั้น!

เธอก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม น้ำตาไหลเงียบ ๆ ลงข้างแก้ม

มันเป็นครั้งแรก…ที่หัวใจของเธอ

กับสมองนักวิทยาศาสตร์ของเธอ

กลับมาอยู่ข้างเดียวกัน

มีทางเดียวเท่านั้น…

ตำนาน…

การถ่ายทอดพันธุกรรม

ชีวิตนิรันดร์…

‘ฉันจะไม่ให้เขาตายเพราะฉัน

ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่ความสุข 20 ปีบนเส้นทางพันปีของเขา

ฉันจะอยู่กับเขา

ไปตลอดกาล…’

พันธุกาลเดินเข้ามาในห้องผ่าตัดเล็ก

เอวาราโผเข้าไปกอดเขาแน่น ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

พันธุกาลชะงักเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงกอดตอบ มือใหญ่ลูบที่ศีรษะเธออย่างแผ่วเบา

“คุณคะ…” เธอพูดทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า

“อะไรเหรอครับ เอวา…คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

พันธุกาลก้มลงถามด้วยเสียงอ่อนโยน

เอวาราซุกหน้ากับอกเขา สั่นสะท้านทั้งตัว

เสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับหลุดออกมาจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

“ฉันกลัวค่ะ…”