ภาพจาก HoloVis ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีคนสั่ง
แผนผังสามมิติของดาว Paleviolet ปรากฏขึ้นกลางห้อง เส้นเรืองแสงสีทองอมส้มพาดกลางดาว แบ่งแสงและเงาอย่างแม่นยำ
ภาพไม่กระพริบ ไม่เร่ง ไม่ช้า… มันเหมือนดาวกำลังหายใจ
“เส้นแห่งสมดุลคือบริเวณแคบ ๆ ที่ไม่ร้อนจนลุกไหม้ และไม่เย็นจนแข็งตาย
“มันคือเขตที่แสงตกกระทบในมุมเฉียงพอดี จนเกิดอุณหภูมิที่ ‘คงที่’ ตลอดเวลา…
“ไม่มีกลางวันหรือกลางคืน”
เมธัสพึมพำเบา ๆ เหมือนกำลังสรุป สมการจักรวาล ในใจ
“อุณหภูมิไม่ผันผวน = วิถีชีวิตมั่นคง…”
“ใช่ครับ”
อับดุลเห็นด้วยทันที
“นั่นจึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาสร้างทุกอย่างไว้ที่เส้นแห่งสมดุล— เมืองหลวง ธุรกิจ ศูนย์วิจัย ระบบรัฐบาล ไปจนถึงกิจกรรมของชีวิตประจำวัน”
เมธัสพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก็ยังเกิดคำถามตามมา
“แล้วพวกเขาใช้ชีวิตกับแสงสีส้มทองแบบนั้นตลอดเลยเหรอ?”
อับดุลตอบน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าอยู่ในอาคาร — ไม่ว่าจะเป็นบ้าน หรือที่ทำงาน พวกเขาจะใช้ระบบแสงชีวภาพเหมือนกับที่อยู่ในยานนี้ครับ
“ความสว่างเป็นสิ่งจำเป็นในกิจกรรมของชีวิต ดังนั้น ‘ภายใน’ จะถูกปรับให้สว่างกว่าธรรมชาติเสมอครับ”
“แล้วด้านสว่างล่ะ”
เมธัสถามต่อด้วยความสนใจ
ภาพใน HoloVis เคลื่อนไปทางฝั่งสว่างของดาว — แสงจ้าเกินกว่าตาจะมองเห็นรายละเอียดใด ๆ มีเพียงม่านพลังที่พริ้วไหวเหมือนมหาสมุทรแห่งแสง
อับดุลตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“ด้านสว่าง หรือที่พวกเขาเรียกกันว่า DaySide คือแหล่งพลังงานหลักของเมือง —
“เมืองที่เป็น BioQ City หรือในภาษาคุณก็คือ ‘เมืองแห่งชีวควอนตัม’ ที่ต้องใช้โฟตอนป็นพลังงานโดยตรง
“ไม่ต้องแปลงเป็นไฟฟ้าหรือเคมีแบบโลกของคุณเลย”
เมธัสแสดงสีหน้าสงสัยก่อนที่อับดุลจะอธิบายต่อ
“ที่ด้าน DaySide จะเต็มไปด้วย BioSolaris — เซลล์ BioQ รับแสงขนาดมหึมาที่แผ่ขยายราวทุ่งพืชเหนือชีวนิเวศน์
“มันไม่ใช่ฟาร์มพลังงานแบบที่โลกคุณรู้จัก… แต่มันคือ
“เซลล์ชีวควอนตัมทั้งผืน ที่ซ่อมแซมตัวเองได้ และทำหน้าที่ดูดกลืน ‘โฟตอนจากดวงอาทิตย์’ เพื่อเป็นพลังงานชีวภาพโดยตรง”
เมธัสขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางพึมพำเบา ๆ ขณะมองจอ
“แสดงว่ามันทำงานตลอดเวลา…”
“ถูกต้องครับ — บน DaySide ไม่เคยมีกลางคืน
“BioSolaris เปิดรับแสงตลอดกาล พลังงานที่ได้รับจะถูกส่งกลับไปยัง เส้นแห่งสมดุล — หรือ HomeSide ผ่านโครงข่ายท่อชีวภาพที่แผ่ขยายลงไปใต้ดินจากการแบ่งเซลล์ BioQ”
เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะสรุปภาพรวมให้เมธัสเห็นภาพ
“ลองนึกภาพสิครับ…
“มันเหมือนไม้เลื้อยใต้ผืนดิน ที่ชูใบชีวะขึ้นมาดูดกลืนแสง
“ก่อนจะส่งโฟตอนย้อนกลับผ่านเส้นใยโปร่งแสง
“หล่อเลี้ยงเมืองทั้งเมืองด้วยพลังงานจากดวงอาทิตย์… ไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว”
เมธัสจ้องภาพนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เมืองทั้งหมดดำรงอยู่ด้วยสิ่งนี้?”
“ทุกอย่างครับ — ตั้งแต่บ้าน อาคาร ไปจนถึงยานพาหนะ ทั้งหมดเกิดจากการแบ่งตัวของวัสดุที่เรียกว่า BioQ-Material ซึ่งถูกเขียนไว้ล่วงหน้าใน DNA”
“เขียนไว้?”
“คือการฝังพิมพ์เขียวของโครงสร้างลงไปใน DNA — แล้ว ‘เพาะ’ มันขึ้นมาครับ”
เมธัสพึมพำ
“นายกำลังจะบอกว่า พวกเขา…เพาะบ้าน เพาะรถ เพาะทั้งเมือง?”
“และออกซิเจนด้วยครับ”
อับดุลทิ้งท้าย
“เพราะสิ่งเหล่านี้หายใจด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปล่อยทิ้งจากมนุษย์ — และคายออกซิเจนกลับคืนเป็นอากาศให้มนุษย์หายใจอีกครั้งหนึ่ง… มันไม่ใช่แค่ระบบพลังงาน…
“แต่มันคือ ‘ระบบนิเวศน์’ ”
เมธัสนิ่งอึ้งกับรูปแบบชีวิตของมนุษย์ดาวดวงนี้
ก่อนที่อับดุลจะดึงความคิดของเมธัสกลับมาด้านที่สาม
แล้วภาพบน HoloVis ก็เลื่อนช้า ๆ ไปยังอีกด้าน
เข้าสู่ความมืดสนิทของ DarkSide
เมธัสจ้องไปยังพื้นที่นั้น…นานกว่าที่ควรจะเป็น
“…และด้านมืด?” เขากระซิบ
อับดุลตอบเสียงนิ่ง
“คือที่ซึ่งมนุษย์ไม่ควรอยู่นานเกินไปครับ…
“ที่นั่นไม่มีแสง ไม่มีเสียง และอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งตลอดเวลา แต่กลับเหมาะกับบางสิ่งที่ต้องการ ‘ความเย็น ความเงียบ… และความลับ’ ”
เมธัสหรี่ตา “เช่น?”
“โกดังควอนตัม ห้องเก็บข้อมูล ห้องทดลองลับ และ… คุก”
“คุก?”
เขาเลิกคิ้ว
“นายพูดเหมือนที่นั่นคือสถานที่ทรมาน…”
“ตรงกันข้ามครับ — มันคือสถานที่พักฟื้นทางจิตอย่างลึกที่สุด ความมืดจะทำให้คุณได้ยินเสียงของตัวเอง ได้ทบทวนสิ่งที่แม้แต่ในแสงก็อาจลืมฟัง”
เมธัสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“สามด้าน… สามหน้าของดาว…
“ด้านหนึ่ง ‘หล่อเลี้ยง’ ด้านหนึ่ง ‘กักขัง’ อีกด้านคือ ‘บ้าน’
“นี่มันไม่ได้แค่แบ่งพื้นที่ แต่มันแบ่ง ‘ความหมายของการมีอยู่’
“…เพราะพวกเขาเติบโตมากับ ‘ดวงดาวที่ไม่หมุน’ พวกเขาจึงเรียนรู้ที่จะหมุนชีวิตของตัวเองแทน”
เมธัสยังคงจ้องมองภาพสามส่วนของดาว Paleviolet ใน HoloVis อย่างครุ่นคิด
เขาเอ่ยเบา ๆ โดยไม่ละสายตา
“แต่ถ้าไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นลง… ถ้าไม่มีฤดูหรือวันเกิด… แล้วพวกเขาใช้ ‘อะไร’ เป็น ‘นาฬิกา’ ?”
เสียงของอับดุลตอบกลับมาอย่างนุ่มนวล — ราบเรียบ แต่มีกลิ่นอายของครูที่กำลังเปิดบทเรียนใหม่
“พวกเขามีวิธีวัดเวลาของตัวเองครับ…
“จริง ๆ แล้วในจักรวาลนี้ มี ‘ระบบเวลา’ อยู่ ‘3 แบบ’ หลัก ๆ”
เมธัสเลิกคิ้วนิด ๆ พร้อมพึมพำ
“สามแบบ?”
“ใช่ครับ…”
อับดุลเริ่มอธิบาย
HoloVis เบื้องหน้าแปรเปลี่ยนเป็นไดอะแกรมเวลาล่องลอยในอากาศ
“ระบบแรกคือ ‘Duration Time — เวลาจักรวาล’
“มันคือการวัดช่วงเวลาอย่างเป็นปรนัย ใช้การ ‘สั่นของอะตอม’ เป็นมาตรฐาน —
“หนึ่งวินาทีคือหนึ่งวินาที ไม่ว่าคุณจะอยู่บนดาวไหน”
เมธัสพยักหน้าเบา ๆ “เหมือนระบบ SI บนโลก… วัดตามการสั่นของอะตอมซีเซียม”
“ถูกต้องครับ
“ชาว Paleviolet ใช้เวลานี้เมื่อต้องสื่อสารกับอารยธรรมอื่น พวกเขาเรียนมาตั้งแต่เด็กว่านี่คือ ‘เวลาของจักรวาล’ เช่น ถ้าบอกว่าเราอยู่ห่าง ‘40 ปีแสงจักรวาล’ —
“นั่นหมายถึง 40 ปีตาม Duration Time ไม่ใช่เวลาท้องถิ่นของพวกเขา”
เมธัสพรึมพรำเบาๆ เหมือนจะเข้าใจ
“อ๋อ อย่างงี้นี่เอง ถึงว่า เวลาเคทิสพูดถึงปีแสงต้องมีคำว่า ‘จักรวาล’ ต่อท้าย…”
เขานิ่งไปชั่วครู่ พลางขยับตัวขึ้นนั่งตรง หรี่ตาลง
“แต่…เดี๋ยวนะ
“นายพูดว่า ‘เวลาของจักรวาล’ งั้นเหรอ?
“แปลว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า… ระบบเวลานี้ มันมาจากโลก?”