ทันใดนั้น—

นาฬิกาอวกาศเครื่องแรกที่สร้างจากเวลาเอกภพ ก็ปรากฏขึ้นบน HoloVis ฝั่งซ้าย…

ตัวเลขเรืองแสงสีฟ้าผุดขึ้นมา…

ตัวเลขหลักสุดท้ายเปลี่ยนไปในทุกวินาที

‘Paleblue: 12/04/2060 20:32:05’

เมธัสเบิกตากว้างพร้อมพยักหน้าเบา ๆ

“เยี่ยมมาก อับดุล!”

เขายิ้มอย่างพอใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

อับดุลตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มีความขวนขวายเหมือนเด็กที่เพิ่งได้การบ้านใหม่ และกำลังตั้งใจทำให้สมบูรณ์แบบ

“ขอบคุณครับคุณเมธัส… งั้นเดี๋ยวผมจะสร้างนาฬิกาบอกวันที่ปัจจุบันของยาน และของ Paleviolet ขึ้นมาให้ เผื่อคุณอยากดูเทียบกันครับ”

เมธัสเลิกคิ้วนิด ๆ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งท้าทาย

“แล้วนายได้นาฬิกาทั้งสองมายังไงล่ะ?”

อับดุลตอบกลับอย่างคล่องแคล่ว เหมือน AI ที่เตรียมสไลด์พรีเซนต์ไว้เรียบร้อย

“อย่างที่เคยบอกไปแล้วครับ… ชาว Paleviolet ใช้การคำนวณจาก ‘อายุของเอกภพ’ ที่ได้จาก CMB หารด้วยสิบล้าน เพื่อแปลงเป็นวันที่

“และยาน VeltrayWhale สามารถตรวจจับอุณหภูมิ CMB แบบเรียลไทม์ และคำนวณเป็น ‘วันเอกภพ’ ได้โดยตรงครับ

“ส่วนนาฬิกาของ Paleviolet — จะเป็นการสะท้อนเวลาจากศูนย์ควบคุมผ่าน QeTron ซึ่งแม่นยำเที่ยงตรงมากครับ”

เมธัสพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอยากรู้

“โอเค งั้นจัดมาเลยอับดุล ฉันอยากเห็น”

เสียงของอับดุลดังขึ้นอย่างสุภาพ

“ได้ครับ… นี่คือนาฬิกาบอกวันที่ปัจจุบันของยานครับ”

ทันใดนั้น ตัวเลขเรืองแสงสีเขียวเข้มก็ปรากฏขึ้นเหนือแถบเวลาโลกใน HoloVis —

ตัวเลขห้าหลักหลังจุดทศนิยมขยับค่าขึ้นลงอย่างแผ่วเบา คล้ายลูกคลื่นที่เต้นเป็นจังหวะ

‘VeltrayWhale: 504045.13883 Cosmos’

“และนี่คือนาฬิกาบอกวันที่ของ Paleviolet ครับ”

แล้วตัวเลขเรืองแสงสีม่วงก็ปรากฏขึ้นเหนือแถบเวลาของ VeltrayWhale…

ตัวเลขห้าหลักหลังจุดทศนิยมขยับค่าขึ้นลงไม่ต่างกัน ราวกับเป็นชีพจรของเอกภพที่กำลังมีชีวิต

‘Paleviolet: 1059940.25719 Cosmos’

เมธัสขมวดคิ้วทันที ขณะจ้องมองตัวเลขหน้าจุดทศนิยมของนาฬิกาทั้งคู่

“เดี๋ยวนะ… ไหนนายบอกว่า Paleviolet ใช้เวลาจากอายุของเอกภพหารสิบล้านไม่ใช่เหรอ?

“แล้วทำไมค่าทั้งสองมัน…ต่างกันเยอะขนาดนี้!?”

อับดุลตอบอย่างใจเย็น

“คุณดูไม่ผิดหรอกครับ… สาเหตุที่ค่าต่างกัน ก็เพราะ

“ตอนนี้เรากำลังอยู่ใน ‘อดีตของ Paleviolet ประมาณ 1,523 ปีจักรวาล’ ครับ”

เมธัสเบิกตากว้าง

“ห๊ะ!? นายหมายความว่า…

“ตอนนี้เราอยู่ใน ‘อดีตของ Paleviolet พันห้าร้อยปี!?’

“และ Paleviolet ก็คือ อนาคตของเรา…พันห้าร้อยปี!?”

อับดุลตอบอย่างมั่นใจราวกับวัดค่าแน่นอนมาแล้วสามครั้ง

“ใช่แล้วครับคุณเมธัส

“ดูเหมือนว่า VeltrayWhale จะหลุดเข้าสู่ Cronosgate ที่มีคุณสมบัติ ‘ย้อนเวลา’

“แล้วค่อย ๆ เดินทางย้อนหลังมาเรื่อย ๆ จนมาปรากฏในยุคของคุณตอนนี้ครับ”

เมธัสยกมือขึ้นลูบหน้าผากเบา ๆ เหมือนกำลังบอกตัวเองให้ตื่นจากความฝันไซไฟนี้

“เฮ้ย… เคทิสไม่เคยบอกอะไรฉันเลยนี่หว่า!

“แล้วนี่ตกลงยานเราจะกลับไปลงที่ Paleviolet ยุคไหนกันแน่?”

เสียงของอับดุลราบเรียบ

“ไม่ต้องห่วงครับ… ปกติศูนย์ควบคุมจะวางแผนล่วงหน้าให้ยานกลับไปยัง Paleviolet ตรงกับยุคที่มันจากมาครับ”

เมธัสพึมพำราวกับคุยกับตนเอง แต่ก็ยังหันมาทาง HoloVis

“หมายถึงศูนย์ควบคุมจะคำนวณไว้แล้ว…แล้วนำร่องให้ยานเข้า Cronosgate ที่กำหนดไว้หลาย ๆ Cronosgate น่ะเหรอ”

อับดุลตอบในทันที

“ถูกต้องครับคุณเมธัส อย่างที่ผมเคยบอก…Cronosgate แต่ละตัวจะมีคุณสมบัติย้อนอดีตหรือไปอนาคตตามจำนวนปีที่ไม่เท่ากัน

“ศูนย์ควบคุมต้องเลือกชุด Cronosgate ที่เหมาะสม เพื่อให้ยานกลับไปยังเส้นเวลาที่ต้องการ ซึ่งปกติพวกเขาคำนวณไว้หมดแล้วครับ

“ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราต้องทำคือ หา ‘Cronosgate ขาออก’ จากระบบสุริยะให้ได้ก่อน พอออกได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างจะลื่นปรื๊ดครับ”

เมธัสพยักหน้าเบา ๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่ก็ยอมรับในสิ่งที่ฟังอยู่

“เอาล่ะ อับดุล ตอนนี้ก็ใกล้เวลานอนของฉันแล้ว คงต้องราตรีสวัสดิ์นายก่อน แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ”

เสียงอับดุลตอบกลับด้วยจังหวะอ่อนโยนแต่เป๊ะเหมือนตั้งเวลาไว้แล้ว

“ราตรีสวัสดิ์ครับคุณเมธัส สำหรับคืนแรกบน VeltrayWhale ขอให้นอนหลับฝันดีนะครับ”

เมธัสยิ้มบาง ๆ ขณะเดินออกจากโถงควบคุม

“นายก็เช่นกัน…อับดุล”

อับดุลหัวเราะส่งเขาด้วยความฮา

เพราะ AI ‘ไม่ต้องนอน’ และก็ ‘ไม่ต้องฝัน’