“คุณหิวรึยังคะ?”
เสียงของเคทิสดังเข้ามาอย่างนุ่มนวล ราวกับลูบไล้ผ่านรอยต่อของความคิด
“ลองสั่ง ‘สเต็กเจล’ สักเมนูดีไหมคะ?”
เมธัสเหลือบมองโต๊ะบาร์ตรงหน้า
ไม่มีปุ่ม ไม่มีแผง ไม่มีแม้แต่แสงกระพริบ ทุกอย่างดูเรียบจนเกือบว่างเปล่า
“ผมสามารถสั่งด้วยคำพูดใช่ไหมครับ?”
เขาถามอย่างคนที่คุ้นเคยกับระบบสั่งงานด้วยเสียง แต่ยังไม่แน่ใจในสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่เขากำลังอาศัยอยู่
เคทิสหัวเราะเบา ๆ
“ฉันเกรงว่า QePhot Field จะไม่เข้าใจศัพท์จากโลกของคุณน่ะสิคะ…”
เธอหยุดคิดชั่วครู่ เหมือนประมวลผลทางอารมณ์ร่วมกับเหตุผล
“อ่า… ที่จริงแล้วเราสามารถสั่งด้วย ‘คลื่นสมอง’ ได้ค่ะ แต่มันต้องอาศัยการฝึกมาบ้างนะคะ
“โดยการนึกถึง เนื้อสัมผัส… รสชาติ… สี… กลิ่น”
น้ำเสียงของเธอช้าลงราวกับอ่านตำรา
“จากนั้น Cellaryte จะสังเคราะห์อาหารตามนั้นให้ค่ะ”
เมธัสหลุบตาลง พยักหน้าช้า ๆ
“งั้น… ผมจะลองดูครับ”
เขาหลับตา
ควบคุมสมองส่วน NeuroWave Sync2 (Advanced Brainwave Entrainment Protocol) ตามแบบที่เขาเคยฝึกมาตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษาวิชาประสาทวิทยา
ลมหายใจช้าลง
เขานึกถึง…
‘ความหนานุ่มของเนื้อสีอำพัน’
กลิ่นไหม้ที่ลอยมาบางเบา
ความเค็มแทรกหวานที่กำลังละลายในปาก
สี… กลิ่น… และสัมผัสของ ความทรงจำ
ทันใดนั้น…
วัตถุคล้ายจานรองปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาโดยไร้เสียง
และเหนือมัน —
‘สเต็กเจล’ สีอำพันที่มีกลิ่นหมูย่างแตะจมูกแผ่วเบา ก็ผุดขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
“นี่มัน…”
เขาอุทานเบา ๆ
“เหมือนผมเสกอาหารได้เลยนะครับ!”
เมธัสหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา
มันคือสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น —
ไม่ใช่แค่อาหาร…
แต่มันคือ
ความคิดที่กลายเป็นวัตถุ
“เก่งมากค่ะ เมธัส”
เสียงของเคทิสดังก้องเข้ามาอย่างอบอุ่น ราวกับเอื้อมมาจับมือเขาได้
“ลองกินดูสิคะ ว่ารสชาติเป็นแบบที่คุณคิดไว้ไหม”
เขาใช้นิ้วหยิบเจลแผ่นเท่าฝ่ามือขึ้นมาอย่างเบามือ
เนื้อสัมผัสนั้นไม่ใช่ของปลอม มัน ‘ตอบกลับ’ โดยมีแรงต้านเล็กน้อย คล้ายกับเนื้อจริง
เขาพิจารณามัน
พลิกกลับไปมาตามขอบโค้งอย่างระมัดระวัง
ก่อนจะกัดไปคำหนึ่ง
“…หือ”
เสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ
“ไม่เลวเลยครับ!”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้น
“เนื้อสัมผัสมัน… นุ่มลิ้นพอดีเลย รสชาติเป็นแบบที่ผมต้องการเป๊ะเลยครับ”
เคทิสหัวเราะเบา ๆ อย่างภูมิใจ — เสียงของเธอแฝงความอบอุ่นแบบคนที่เพิ่งเสิร์ฟอาหารฝีมือตัวเองให้คนสำคัญชิมครั้งแรก
“สารอาหารที่ถูกสังเคราะห์จาก ‘ตับ’ ของยาน จะถูกส่งเข้าสู่กระบวนการบีบอัดรูปร่าง
“โดยองค์ประกอบของมันจะถูกควบแน่นผ่านของเหลวและอุณหภูมิที่เหมาะสมค่ะ…
“พร้อมกระบวนการสังเคราะห์ ‘กลิ่น สี และรสชาติ’ ที่มันสังเคราะห์ขึ้น…จากสิ่งที่มันรับรู้ผ่านคลื่นสมองของคุณ…”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนกล่าวต่ออย่างมั่นใจ
“อาหารที่ยานสร้างขึ้น มีคุณค่าทางโภชนาการครบถ้วนค่ะ…คุณไม่ต้องกังวลเลยว่าอยู่บนยานลำนี้แล้วจะขาดสารอาหารนะคะ”
เมธัสหัวเราะเบา ๆ
“แค่นี้ผมก็คิดว่า… ผมสามารถอยู่บนยานลำนี้ได้เป็นเดือน ๆ หรือเป็นปีก็ไหวเลยนะครับ”
เขาพูดพลางกัดสเต็กเจลอีกคำ ครั้งนี้ไม่ลังเล
แววตาของเขาเปลี่ยนจากความประหลาดใจไปเป็นความพึงพอใจ
“ยานลำนี้สามารถล่องลอยในอวกาศได้เป็นสิบปีเลยค่ะ”
เสียงของเคทิสดังก้องขึ้นอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“มันสามารถสร้างทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับมนุษย์… ตราบใดที่ PlanktoMatter ยังมีพอสำหรับมัน และสำหรับคุณ”
เมธัสนั่งเคี้ยวเงียบ ๆ … เรื่อย ๆ … อย่างอิ่มเอม ก่อนจะกินหมดในเวลาไม่นานนัก
เขาเช็ดปลายนิ้วกับชายเสื้ออย่างติดสัญชาตญาณ แม้ที่จริงแล้ว เจลไม่ทิ้งคราบไว้เลย
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
มองโต๊ะตรงหน้า ที่ค่อย ๆ สลายหายไป พร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
“พร้อมแล้วครับ…”
เขาพูดกับอากาศเบื้องหน้า
“…พร้อมสำหรับห้องถัดไป ว่าจะเจออะไรเด็ด ๆ อีกบ้าง”
เมธัสเดินต่อมาตามโครงสร้างโค้งมนของ MoveTube ราวกับกระดูกสันหลังของปลาวาฬจักรวาล
แสงจากพื้นตอบสนองต่อแรงกดใต้เท้า คล้ายชีพจรของบางสิ่งที่ยังมีชีวิต
ก่อนชะงักลงที่ห้องฝั่งเยื้องกับ SweetBar
บางสิ่งในความทรงจำสะกิดเขา—
ห้องนี้… เขาเคยหยุดยืนงงกับอาร์จันอยู่หน้ามันมาก่อน ตอนที่ยานยังเงียบไร้คำตอบ
ภายในห้องนั้น
ไม่มีอะไรชัดเจนเหมือนห้องอื่น
นอกจากโครงสร้างมหึมาที่ลอยนิ่งอยู่กลางพื้นที่ว่างสีขาว—
วัตถุคล้าย ‘ถุงสมองปลา’ สีม่วงเรืองแสงอ่อน ใสลึกจนเหมือนมีของเหลวภายใน
มันเต้น… เบา ๆ เหมือนกำลังหายใจ เหมือนหัวใจของอะไรบางอย่างที่กำลังฝัน
เสียงของเคทิสดังขึ้นแผ่วเบา ราวกับเธอก็ลดระดับเสียงของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เมื่อรับรู้ว่าเขากำลังจ้องสิ่งนั้นอย่างเงียบงัน
“เราเรียกมันว่า HeartbeatCore ค่ะ”
“แกนหัวใจเต้น… เหรอครับ?”
“อื้ม” เสียงของเธอนุ่ม เหมือนกำลังเล่าเรื่องลับเฉพาะ “มันเป็นหัวใจของยานจริง ๆ นะคะ ทั้งในแง่ของกลไก และความรู้สึก”
เขาก้าวเข้าใกล้ HeartbeatCore ที่สั่นไหวอย่างเบา ๆ ตามจังหวะลึกลับ
แม้มันจะไม่ได้เต้นตามจังหวะหัวใจของเขา
แต่เขาก็รู้สึกได้ว่า มันกำลังจับจังหวะบางอย่างในตัวเขาอยู่
เสียงของเคทิอธิบายต่อด้วยความชัดเจนและอ่อนโยน
“HeartbeatCore ทำหน้าที่เกี่ยวกับการ ‘บิดกาลอวกาศ’ ทั้งเพื่อการเดินทาง, การจัดเฟรมของเวลา, และเพื่อสร้างแรงโน้มถ่วงเฉพาะบุคคลที่เราเรียกว่า ‘BioTwist’ ค่ะ”
“Bio…Twist?” เสียงเมธัสพึมพำออกมาเบา ๆ
“ใช่ค่ะ” เธอตอบทันที “มันจะบิดเฟรมของกาลอวกาศเฉพาะใต้ร่างกายคุณ
“ไม่ว่าคุณจะเคลื่อนที่ไปทางไหน มันจะสร้าง ‘แรงโน้มถ่วงเฉพาะคุณ’ ขึ้นใต้ฝ่าเท้าเสมอ เหมือนคุณมีพื้นโลกติดตัวตลอดเวลา”
เขาขมวดคิ้วจ้องมองแกนชีพจรตรงหน้า
“คือ… ที่ผมไม่ลอยอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะเจ้านี่?”
“ค่ะ…”
เสียงของเธอนุ่มลงกว่าเดิม
“ทุกย่างก้าวของคุณที่รู้สึกว่ามีน้ำหนัก… มาจากมันทั้งนั้นเลย
“มันกำลัง ‘จูน’ ตัวเองให้เข้ากับชีพจรของคุณ
“เพื่อให้ยานรู้ว่าคุณอยู่ตรงไหน และควรสร้างแรงโน้มถ่วงตรงนั้นให้พอดี”
เมธัสหรี่ตาลงเล็กน้อย ขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ …
“แบบนี้ไม่ต้องเปลืองพลังงานสร้างแรงโน้มถ่วงทั้งลำเลยแฮะ… จะอยู่ตรงไหน มันก็สร้างเฉพาะตรงนั้น…”
แล้วเขาจึงเงยหน้าขึ้น
“แล้วมันเกี่ยวข้องกับเรื่องอากาศด้วยหรือเปล่าครับ?”
“เกี่ยวค่ะ แต่ในอีกระบบหนึ่ง”
เธอเว้นวรรคอย่างมีจังหวะ ก่อนจะพูดต่อ
“ภายในแต่ละเซลล์ของยาน จะมีเยื่อชีวะชนิดหนึ่ง ที่เราสร้างขึ้นให้สั่นพ้องกับการหายใจของผู้โดยสาร”
เขาขมวดคิ้วนิด ๆ “หายใจ… กับเยื่อชีวะ?”
“ใช่ค่ะ”
เธอหัวเราะเบา ๆ ราวกับรู้ดีว่าเขาจะถามแบบนี้
“เยื่อพวกนั้นจะขยายและหดตัวเบา ๆ ตามจังหวะการหายใจของคุณ
“เพื่อรักษา แรงดันอากาศ ให้เหมาะสมกับสภาวะของร่างกายมนุษย์ตลอดเวลา”
เมธัสยืนเงียบ
สายตายังคงจับจ้องถุงเรืองแสงตรงหน้า
เขารู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวที่แผ่วเบาในอากาศ …
ไม่ใช่เพราะลม
แต่เพราะอะไรบางอย่างใน HeartbeatCore กำลังเต้น… เพื่อเขา
“นอกจากแรงโน้มถ่วงกับแรงดันแล้ว…”
เธอกล่าวต่อ
“มันยังมีระบบรับรู้ที่ทำหน้าที่ประสานข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับสภาพร่างกายของผู้โดยสารค่ะ
“อุณหภูมิ, ความชื้น, อัตราการเต้นของหัวใจ, สมดุลออกซิเจน …
“ทุกอย่างที่คุณไม่รู้ว่าคุณต้องการ… มันรู้”
“…เหมือนเป็นแพทย์ส่วนตัวของยาน?” เขาพูดเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม
“บางคนก็เรียกมันว่า ‘หัวใจที่เงียบ’ ค่ะ เพราะมันไม่พูด แต่มัน ‘อยู่’ กับคุณ… ตลอดเวลา”
เมธัสเพ่งมองวัตถุนั้นอีกครั้งหนึ่ง
แสงสีม่วงอ่อนเต้นระริกเหมือนกำลังหายใจ
เขาไม่ได้ยื่นมือไปแตะ …
แต่รู้สึกเหมือนมันกำลัง ฟังเขาอยู่
“มันมีชีวิตไหมครับ?” เขาถามขึ้นมาช้า ๆ
เสียงของเธอแผ่วเบาลง… แต่ชัดเจนกว่าครั้งไหน
“มัน… ไม่มีสมอง แต่มัน ‘รู้’ ว่าคุณอยู่”
เมธัสเงียบ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา ก่อนจะก้าวถอยหลังช้า ๆ
ไม่ใช่เพราะกลัว…
แต่เพราะเขารู้สึกเหมือนกำลังก้าวออกจาก ‘ห้องหัวใจ’ ของใครบางคน