ปลายทางของทางเดินโค้งยาวใน MoveTube ค่อย ๆ มุ่งสู่ห้องสุดท้าย

เมธัสชะงักเล็กน้อยเมื่อยืนอยู่ตรงหน้ากรอบประตูทรงรีที่ไม่มีบาน …

กลิ่นของแสงเรืองรองสีฟ้าหม่น ๆ ชวนให้นึกถึงห้องทดลองเล็ก ๆ มากกว่าห้องเครื่อง

เขาเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ในห้องไม่มีโต๊ะหรืออุปกรณ์วางเรียงใด ๆ

มีเพียงผนังโค้งเว้าสีขาว ที่เต็มไปด้วยรอยแยกเรืองแสงบาง ๆ เป็นแนวยาว

และพื้นกลวงเบาใต้เท้า คล้ายจะมีบางอย่างฝังอยู่ใต้ชั้นเนื้อของยาน

“ห้องนี้คืออะไรครับ?” เขาสอบถามด้วยเสียงเบา ๆ ราวกับเกรงว่าจะรบกวนบางระบบที่มองไม่เห็น

เสียงของเคทิสดังขึ้นอย่างสงบ

“ห้องนี้คือ SurvivalShop ค่ะ เป็นห้องเก็บเครื่องมือทั้งหมดที่ใช้สำหรับดูแลยานจากภายใน”

“เก็บ… ทั้งหมดเลย?”

เมธัสกวาดสายตาไปรอบห้องที่ดูว่างเปล่า ไม่เห็นแม้แต่ไขควงสักอัน

“ใช่ค่ะ”

น้ำเสียงของเธอฟังเหมือนกำลังยิ้ม

“คุณไม่เห็นอะไร เพราะทุกอย่างถูกเก็บอยู่ใต้ผิวผนังของยาน

“เมื่อคุณ ‘นึกถึงเครื่องมือที่ต้องใช้’ ระบบจะ ‘อ่านคลื่นสมอง’ และเปิดช่องสำหรับอุปกรณ์ชิ้นนั้นให้โดยอัตโนมัติ”

“ฟังดูเหมือนห้องนี้ไม่เคยว่างเลยสินะครับ”

“ไม่เคยค่ะ” เธอหัวเราะเบา ๆ

“SurvivalShop ถูกออกแบบให้เป็นเหมือน ‘ไขกระดูก’ ของยาน

“เมื่อยานมีรอยฉีกขาด แม้แต่บางส่วนหลุดหาย เซลล์ที่อยู่ใกล้จุดนั้นจะทำหน้าที่เหมือนเนื้อเยื่อฟื้นตัว

“มันจะแบ่งตัว ซ่อมแซม และฟื้นคืนรูป โดยอัตโนมัติ คล้ายกับระบบเซลล์ต้นกำเนิดของมนุษย์”

เมธัสพยักหน้าช้า ๆ

“แสดงว่ามันรักษาตัวเองได้…”

“ค่ะ ถ้า… รู้ว่าเจ็บตรงไหน”

เขาหันมามองผนังฝั่งหนึ่งที่มีรอยเรืองแสงคล้ายเส้นประสาท

“แล้วถ้ายานไม่รู้ล่ะครับ ว่าตัวเองเสียตรงไหน?”

“นั่นแหละค่ะ ที่คุณต้องเข้ามาในห้องนี้”

น้ำเสียงเธออ่อนลงเล็กน้อย

“เพราะบางครั้ง… ยานไม่สามารถวินิจฉัยตัวเองได้ โดยเฉพาะเมื่อระบบรับสัญญาณ หรือเส้นทางสื่อสารภายในขัดข้อง”

เมธัสครุ่นคิด แล้วถามคำถามที่หนักแน่นขึ้น

“ถ้ายานเสียหายจาก ‘ด้านนอก’ ล่ะครับ? แบบที่ซ่อมจากภายในไม่ได้?”

เธอเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างมั่นใจ

“เราสามารถซ่อมจาก ‘ภายใน’ ได้ทุกจุดค่ะ แม้แต่ส่วนที่อยู่ภายนอกเปลือกยาน ตราบใดที่คุณใช้เครื่องมือนี้…”

เคทิสเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ที่จริง ถ้าเป็นยานรุ่นใหม่ที่เป็นโดรนอย่างสมบูรณ์…ทางศูนย์ควบคุมสามารถซ่อมมันได้ทุกกรณีค่ะ

“แต่…ยานปลาวาฬลำนี้ ถูกดัดแปลงจากยานที่ต้องมีมนุษย์ควบคุมจากภายใน เราจึงไม่สามารถซ่อมมันได้จากศูนย์หรือแม้แต่การวินิจฉัยจุดเสียใด ๆ เลย”

ทันใดนั้น…

รอยแยกหนึ่งบนผนังก็แหวกออกอย่างเงียบ ๆ

วงแขนชีวะเล็ก ๆ สีขาวเรืองแสงพร้อมหัวตรวจวินิจฉัยละเอียด โผล่ออกมาจากผนังโค้งเว้าสีขาว

“เราเรียกมันว่า SurvivalHand ค่ะ”

เสียงของเธอฟังเหมือนกำลังแนะนำของเล่นโปรด

“มันสามารถสแกนทะลุผนังภายในไปยังส่วนเปลือกนอกได้

“จากนั้นจะสะท้อนสัญญาณไปยัง QeCell เพื่อสั่งให้พวกมัน ‘ล้าง’ พลัค เซลล์อุดตัน หรือกระตุ้นการแบ่งเซลล์เฉพาะจุดให้กลับมาเป็นปกติ

“คุณไม่จำเป็นต้องออกนอกยานเลย”

เมธัสขยับเข้าไปใกล้แขนชีวะนั้น แล้วพึมพำ

“น่าอัศจรรย์จริง ๆ …”

เคทิสเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

“แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ… ตอนนี้ ‘ระบบ Log³’ ของยานกำลังเสียค่ะ”

เมธัสเงยหน้าขึ้นทันที

“Log? หมายถึงบันทึกการเดินทางใช่ไหมครับ?”

“ค่ะ”

เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงของผู้บัญชาการที่ต้องชี้แจงอย่างเร่งด่วน

“วิศวกรของ Paleviolet ออกแบบให้ทุกเส้นทางที่ยานเดินทางไป จะต้อง เก็บข้อมูลลง Log ก่อน

“แล้วค่อย ๆ ทะยอยสะท้อนข้อมูลจาก Log ส่งกลับมายังศูนย์ควบคุมผ่าน QeTron”

เธอเว้นจังหวะ เหมือนรอให้เขานึกภาพตาม

“สิ่งนี้จะทำให้ศูนย์รู้ว่า ยานแต่ละลำ ไปที่ไหน ถึงแม้มันจะยังเดินทางไม่จบก็ตาม

“แต่ถ้าระบบ Log เสีย… ข้อมูลการเดินทางจะไม่ถูกบันทึก และนั่นหมายความว่า … มันไม่มีอะไรให้สะท้อนกลับสู่ศูนย์”

เมธัสนิ่งเงียบเพื่อลำดับขั้นตอน

เธอกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พูดง่าย ๆ ก็คือ…

“ศูนย์จะไม่รู้เลยว่า ตอนนี้เจ้ายานลำนี้… กำลังลอยอยู่ที่ไหนในกาแล็กซี่

“เหมือนคุณหลงอยู่ในป่าที่ไร้ทิศทาง แต่ป่านี้… คือห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด”

เมธัสกลืนน้ำลายเบา ๆ

เคทิสอธิบายต่อ

“ถ้าเราไม่สามารถซ่อมระบบ Log ได้ มันก็จะไม่มีพิกัดปัจจุบัน และฉันเอง… ก็จะไม่สามารถนำร่องให้คุณไปได้

“เพราะฉันจะ ‘มองไม่เห็นคุณ’ จากหน้าจอควบคุมที่ฉันอยู่”

เสียงของเธอแผ่วลง แฝงความอ่อนไหวผสมกับคำอธิบายทางเทคนิค

“มันเหมือนกับคนตาบอดที่พยายามพาคนหลงทางออกจากเขาวงกต…

“แต่ถ้าทั้งสองคนยังมืดสนิท …

“เราจะออกไปจากตรงนั้นได้อย่างไรล่ะคะ, เมธัส?”

เขาหยุดอยู่กับที่ หัวใจเต้นช้าลงเล็กน้อย

เสียงเคทิสจริงจังขึ้น

“ดังนั้น… เราต้องซ่อม Log โดยเร็วที่สุดค่ะ และคุณจะเป็นคนที่ทำมัน”

เมธัสจ้องไปที่แขนชีวะ SurvivalHand ตรงหน้าอีกครั้ง

แสงจากหัวตรวจของมันสะท้อนเงาจาง ๆ บนใบหน้าของเขา

“ฉันจะส่งรายละเอียดของวิธีการใช้งานเข้าสมองของคุณผ่าน QeLyra นะคะ

“ข้อมูลนี้จะถูกเก็บไว้ในความจำชั้นกลาง และคุณจะสามารถเรียนรู้การวินิจฉัยจุดเสียของระบบ Log ได้

“มันทำงานคล้ายกับ ‘เซลล์ประสาท’ ของมนุษย์เลยค่ะ”

เมธัสพยักหน้าอย่างช้า ๆ

“พร้อมครับ”

และในวินาทีนั้นเอง เขาก็รู้ตัวว่าเขากำลังจะกลายเป็น แพทย์ฉุกเฉินของปลาวาฬแห่งห้วงอวกาศ ที่ชื่อว่า VeltrayWhale

VeltrayWhale — ส่วนหาง, ภายใน SurvivalShop

ภายในห้องสุดท้ายของยานปลาวาฬ บรรยากาศเงียบดั่งอยู่ในก้นหุบเหวของจักรวาล

ไม่มีหน้าจอ

ไม่มีแป้นควบคุม

ไม่มีแม้แต่เสียงเครื่องจักร

มีเพียงพื้นผิวสีขาวเรืองแสงฟ้าอ่อน ๆ ที่ใต้เท้า กับผนังสีขาวที่ดูเรียบอย่างสงบ

ทุกอย่างดู ‘ว่าง’

แต่เมธัสรู้ดีว่า นี่คือห้องที่ซ่อนทุกอย่างไว้ใต้ความว่างเปล่า

นี่คือ SurvivalShop

ห้องที่ไม่ได้เป็นเพียงที่เก็บเครื่องมือ

แต่มันคือห้องที่ทำหน้าที่เหมือน ‘มือของยาน’ — มือที่ยื่นออกมาชุบชีวิตตัวเอง… รวมถึงผู้โดยสารที่อยู่ภายใน

เมื่อคลื่นสมองของเขาคลายตัว …

QeLyra ก็ปิดตัวลงเงียบ ๆ เพื่อให้เขาได้มีสมาธิเต็มที่

ข้อมูลชุดหนึ่งค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ ‘สมองชั้นกลาง’ —ส่วนของหน่วยความจำที่สมองแยกไว้ใช้กับข้อมูลเชิงกระบวนการ

ไม่เหมือนการท่องจำ

แต่มากกว่าความเข้าใจธรรมดา

มันคือ การฝัง ‘ทักษะ’ ลงในเนื้อสมอง

เขาหลับตาอยู่ราวสิบวินาที

ภาพจำลองสามมิติของโครงสร้าง VeltrayWhale ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสมอง

แสดงเส้นทางของชีพจร QePhot ราวกับเส้นเลือดวนรอบตัวยาน และ ‘สมองส่วน Log’ —โซนบันทึกเส้นทางการเดินทางของยานนั้น

เขาลืมตาพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสัญญาณสมองเข้าสู่ NeuroWave Sync ที่เขาฝึกมาตั้งแต่สมัยเรียนประสาทวิทยา

ไม่ต้องยกมือ

ไม่ต้องสัมผัส

เพียงแค่จังหวะ

‘จินตนาการเชิงโครงสร้าง’ ของเขาก็ตื่นขึ้น

ทันใดนั้น

แสงสีเขียวที่หัวตรวจของ SurvivalHand กระพริบช้า ๆ ดูเหมือนมันพร้อมรับคำสั่งเขาโดยไม่ต้องมีคำพูด

มันไม่ใช่เพียงเครื่องมือที่เขาใช้งาน แต่มันคือ ‘มือที่ฟังจิต’ ของเขา

แขนชีวะอเนกประสงค์ที่ฝังอยู่ในเนื้อยาน ไม่ใช่เครื่องมือพกพา ไม่ต้องออกไปซ่อมยานภายนอก

เพราะ VeltrayWhale ถูกออกแบบให้ ‘ซ่อมตัวมันได้จากที่นี่’ ผ่านภาพจำลองและแขนชีวะควบคุมจากภายใน

“ก็เหมือนผ่าตัดผ่านกล้อง…”

เขาพึมพำกับตัวเอง

มือของเขายังคงสั่นไหวเล็กน้อย

เพราะนี่ไม่ใช่สัตว์ทดลอง แต่คือ ‘สิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมที่ล้ำหน้าเราหลายศตวรรษ’

เขาแตะที่ฐานของ SurvivalHand

หน้าจอโฮโลแกรมพุ่งขึ้นกลางอากาศ — แสดงโครงข่ายของระบบ Log Storage⁴ ตามที่สมองของเขาสั่งให้หา

เส้นชีพจรเรืองแสงวิ่งพาดจากโคนหางขึ้นสู่โซนหลังลำคอของยาน

ขณะที่ท่อพลังงานซึ่งดุจดั่งเส้นเลือดใหญ่ ที่ควรจะส่งสารสังเคราะห์ไปเลี้ยงศูนย์ Log—

กลับไร้ชีพจรไหลผ่าน

เมธัสหรี่ตาลง พลางซูมภาพเข้าไปในโครงข่าย

“เหมือน… Middle Cerebral Artery⁵ อุดตัน” เขาพึมพำกับตัวเอง

ท่อพลังงานเปรียบเสมือนหลอดเลือดใหญ่ของมนุษย์

แต่มันไม่ได้เต็มไปด้วยเลือด

มันอัดแน่นด้วย ‘แสงชีวะ QePhot’ ที่เดินทางคล้ายสนามพลังเคลื่อนตัว

เขาส่งคลื่นสมองไปสั่งให้ SurvivalHand เริ่มสแกนเฉพาะจุดในท่อพลังงาน

แสงสีฟ้าวิ่งไล่จากโคนเส้นไปจนถึงปลาย

…แล้วเขาก็เห็นมัน—

สิ่งที่คล้าย ‘พลัค’ ก้อนเล็ก ๆ สีเข้ม ที่เกาะแน่นอยู่ในผนังท่อพลังงาน

สิ่งนี้เองที่ขวางการไหลของ QePhot —

ขวางไม่ให้ระบบ Log ทำงาน ไม่ให้มันเก็บข้อมูลเส้นทาง และไม่ให้มันสะท้อนข้อมูลกลับไปยังศูนย์

ถ้าไม่กำจัดก้อนพลัคนี้…

ศูนย์ควบคุมจะไม่มีทางรู้เลยว่า VeltrayWhale กำลังลอยอยู่ที่ไหนในจักรวาล

— เหมือนคนเป็นอัลไซเมอร์!

“เส้นเลือดแกอุดตันนี่เอง…คงจากกินขนมเค้กมากไป”

เขาพึมพำ

มือของเขายิ่งสั่นเมื่อคิดถึงการต้อง ‘เจาะเซลล์ประสาทของยาน’ เหมือนจะกำลังผ่ากลางสมองใครบางคนที่เขายังไม่เข้าใจ

แต่เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“ใช้สิ่งที่เราเรียนมา… เหมือนเวลาผ่าตัดสัตว์ทดลอง ใช่มั้ย? เมธัส”

เขาส่งคลื่นสมองสั่งปลายแขนชีวะให้เปลี่ยนเป็นหัว ‘QScalpel’ (คิวสแคลเพิล) มีดผ่าตัดควอนตัมที่สะท้อนสัญญาณสู่ QeCell

ปลายหัวเครื่องมือเปล่งแสงสีเงินบางเฉียบ—

มันไม่มีความร้อน

ไม่มีความคม

เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น…

ไม่ใช่ ‘การผ่าตัด’ แบบที่โลกเคยรู้จัก

แต่คือการ ‘สะท้อนคำสั่ง’ ลงสู่ระดับเซลล์

เพื่อให้เซลล์ละลาย ‘เยื่อพันธะ’ ที่ยึดพวกมันไว้เฉพาะจุด

โดยไม่ทำลายตัวเซลล์เลยแม้แต่น้อย

เขาส่งคลื่นสมองไปยัง SurvivalHand อีกระลอก

แขนชีวะค่อย ๆ กีดหัว QScalpel ลงไปช้า ๆ

โฮโลแกรมสามมิติเผยภาพของผนังท่อพลังงาน ค่อย ๆ แยกออกตามแนวตัด

ไม่มีเลือด

ไม่มีควัน

มีเพียงเสียงแผ่วเบาในหัว…

เหมือนเสียงปลาวาฬร้องใต้น้ำลึก

“ใจเย็นนะพวก…”

เขาพึมพำเบา ๆ กับยานที่เหมือนกำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัด

จากนั้นเขาส่งคลื่นสมองตั้งค่าหัวตรวจใหม่ —

ใช้ Pulse Disintegrator สะท้อนสัญญาณให้เซลล์ในท่อยิงพลังงานถี่พิเศษ

ก้อน ‘พลัค’ อุดตันค่อย ๆ แตกตัว…

จนหลุดออกมาจากรอยแยกของท่อ

จากนั้นเขาสั่งให้เซลล์ชีวะ เชื่อมเยื่อพันธะของตัวเองกลับเข้าที่เดิม

แสงชีพจรสีฟ้าค่อย ๆ ไหลกลับเข้าสู่ท่อ

เหมือนเลือดที่ไหลคืน หลังการขจัดลิ่มอุดตันสำเร็จ

แล้วทั้งห้องก็เปลี่ยนสีแสงไป…

จากฟ้าหม่นเป็นสีฟ้าสดใส…

แสงบางจากฝ้าเพดานเรืองขึ้นเหมือนหายใจโล่งอีกครั้ง!

เขาถอนหายใจออกมายาว ๆ ยิ้มขึ้นมาเงียบ ๆ คนเดียว

“เรียบร้อย… สมองของปลาวาฬกลับมาแล้ว…”

เขาส่งคลื่นสมองสั่ง SurvivalHand ให้ถอยกลับเข้าสู่ผนัง แล้วก็ยืนอยู่นิ่ง ๆ

หัวใจยังเต้นแรงเหมือนนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งผ่าตัดคนไข้คนแรกผ่านไป

แต่นี่ไม่ใช่ ‘คน’

มันคือ ‘ยาน’

คือเพื่อนใหม่

คือร่างกายขนาดมหึมาที่เขาต้องอยู่อาศัย —

ในห้วงจักรวาลที่ไร้ทิศทาง

เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับความเงียบ

“เคทิส… ผมคิดว่าคุณน่าจะเห็นสิ่งที่ผมทำแล้วนะครับ”

แต่เขายังไม่ได้สะท้อนความคิดผ่าน QeLyra เพราะทันใดนั้นเอง —

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทุกทิศทางในห้อง

“Hello,

“my name is ‘AdolvandriusTheMagnificent.’”

เมธัสชะงัก สายตาไล่มองรอบตัว

“เฮ้ยยย… เสียงมาจากไหน!?”

ไม่มีลำโพง ไม่มีแหล่งเสียง แต่เสียงนั้นเหมือนดังก้องในอากาศ ดังกว่าเสียงของเคทิส เหมือนว่าทั้งยานจะพูดออกมาเอง

“Hello,

“my name is ‘AdolvandriusTheMagnificent.’”

เสียงพูดซ้ำเหมือนต้องการให้เขาตอบกลับ

เมธัสยืนงงอยู่สองวินาที ก่อนพูดออกมาอย่างขัดเจน

“สวัสดี… คุณคือใคร?”

เสียงตอบกลับอย่างสุภาพ แต่แฝงความภูมิใจเต็มขั้น

“ผมคือ ‘ปัญญาประดิษฐ์’ ประจำยานลำนี้ครับ”

เมธัสหลุดหัวเราะ พึมพำเบา ๆ

“AI… นี่เอง”

เขากลับมาส่งเสียงดังอีกครั้ง

“นายตื่นหลังจากที่ฉันซ่อมยานสำเร็จเหรอ?”

“ใช่แล้วครับ… ท่านผู้ชุบชีวิตผม และบัดนี้ ผมขอ ถวายชีวิตเป็นข้ารับใช้ของท่าน”

เมธัสหลุดหัวเราะออกมาดัง ๆ ครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง

“เฮ้ยยย… ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

เขายังยิ้มไม่หาย

“ว่าแต่เมื่อกี้นายบอกว่าชื่ออะไรนะ… อะไร ‘อะดอ ๆ’ นะ… ฟังไม่ทัน”

“อ๋อ ผมชื่อ ‘อะดอลแวนเดรียสเดอะแมกนิฟิเซนต์’ ครับ” เสียงยังเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีไม่ลดแม้แต่นิด

เมธัสยกมือเกาศีรษะ

“เอ่อ… ชื่อยาวไปว่ะ จำยาก ขอเรียกสั้น ๆ ว่า… ‘อับดุล’ แล้วกัน”

เสียง AI เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผล ก่อนตอบกลับอย่างหนักแน่น

“ได้เลยครับ ต่อจากนี้คุณเรียกผมว่า ‘อับดุล’ ครับ

“แล้วคุณชื่ออะไรครับ? ผมจะได้ลงทะเบียนไว้ในหน่วยความจำของผม”

เมธัสยิ้มเล็ก ๆ ก่อนพูดอย่างเรียบง่าย แต่มีพลังบางอย่างในน้ำเสียงนั้น

“ชื่อฉันคือ ‘เมธัส’ ”

และนั่นคือการพบกันครั้งแรก ระหว่าง ‘วิศวกรผู้หลงทาง’ กับ ‘AI’ ที่รอใครสักคนมาปลุกให้ มันตื่น… อีกครั้ง