เสียงของเคทิสดังกลับมาอีกครั้ง — ชัดเจนในจิตของเขาผ่าน QeLyra

“คุณเดินไปที่ HeartbeatCore แล้วส่งคลื่นสมองสั่งให้มันเปิด…

“เมื่อเข้าไปข้างใน คุณจะลอยอยู่กลาง ‘ถุงสมองปลา’ — หัวใจของยาน”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เน้นชัด

“ให้คุณค้นหา ‘ท่อ QePhot’ ที่ต่อจาก ‘หัวใจ’ ไปยัง ‘ไตของยาน’

“ถ้าท่อนั้นตีบ มันจะเกิดแรงดันสะสม และไตจะหดท่อเพิ่ม เพื่อดันความดันขึ้นอีก — ทำให้ยาน TimeTwist ไม่สำเร็จ”

“แล้วผมต้องทำยังไงต่อ?”

“ยืดท่อนั้นค่ะ…

“ยืดมันออกอย่างระวัง ตามจังหวะที่ฉันจะบอก

“ตอนนี้เหลือแค่ ‘3 เฟรม’ เท่านั้น ที่เราจะต้องร่วมมือกัน โดยไม่พึ่งระบบอัตโนมัติของยาน”

เมธัสขานรับในใจ

จากนั้นหมุนตัวออกจาก BrainHall มุ่งตรงไปยังศูนย์กลางของยาน — …สู่หัวใจชีวภาพที่กำลังเต้นผิดจังหวะ

เวลาของระบบ Twist เหลืออีกไม่มากแล้ว

เขาตรงไปยังห้อง HeartbeatCore ทันที…

VeltrayWhale – HeartbeatCore ท่ามกลางเสียงเตือนฉุกเฉินที่ดังไปทั่วยาน…

เมธัสส่งคลื่นสมองไปยัง ‘ถุงสมองปลา’ สีม่วงอ่อนเบื้องหน้า —

โครงสร้างชีวะกึ่งโปร่งใสขนาดยักษ์ขยับขึ้นลงช้า ๆ ราวกับพยายามหายใจด้วยตัวเองในจังหวะที่ผิดเพี้ยน

เส้นใยเรืองแสงบางส่วนวาบขึ้นเล็กน้อย คล้ายตอบรับคลื่นสั่งการจากเขา

ทันใดนั้น —

ผิวชีวภาพของมันแหวกออกตรงกลาง เปิดเป็นช่องขนาดพอให้ร่างมนุษย์แทรกตัวเข้าไปได้

เขาไม่ลังเล — ก้าวเข้าสู่ภายใน ถุงสมองปลา ในทันที

…และทันทีที่ร่างเขาหลุดพ้นผ่านขอบเยื่อบางนั้น—

เขาก็ลอยขึ้นอย่างไร้น้ำหนัก…

ภายใน—ไร้แรงโน้มถ่วงโดยสมบูรณ์

แสงจากภายนอกดับวูบลงทันที ราวกับเขากำลังดำดิ่งเข้าสู่ ‘ช่องว่างของระบบอวัยวะ …ที่ซับซ้อน’ และไม่เคยมีมนุษย์คนใดสัมผัสมาก่อน

ภายในโพรงชีวะโปร่งใสนั้น…

เส้นไยโฟตอนหลายร้อยเส้นพาดผ่านไปรอบตัวเขา…

ละเอียด อ่อน และงดงาม ราวกับรากไม้โปร่งแสงในป่าลึกของอีกมิติหนึ่ง

แสงเรืองสีแดง ฟ้า ม่วง และส้ม ไหลวนเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ พริ้วตามแรงชีพจรลึกจากกลาง HeartbeatCore

คล้ายการเต้นของหัวใจ …ที่กำลังพยายามกลับเข้าสู่จังหวะเดิม

เมธัสหันซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะยื่นมือออกช้า ๆ สัมผัสผิวของโครงสร้างชีวภาพที่ยังคงสั่นไหวอยู่เบื้องหน้า

บางส่วนของอวัยวะภายในขยับตอบสนองต่อมือของเขาอย่างไม่คุ้นเคย

เหมือนกล้ามเนื้อที่ไม่เคยสัมผัสสิ่งมีชีวิตภายนอกมานานแสนนาน

เขารู้เพียงว่า—ในสิ่งมีชีวิต ‘ไตมักมีสองข้าง’

และพลังงานน่าจะส่งผ่าน ‘จากหัวใจ ลงสู่ไต’ ผ่านท่อหลักที่เชื่อมระหว่างกัน

“อยู่นี่ไง…”

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะสัมผัสอวัยวะคล้ายไตที่ซ่อนอยู่ด้านใน

“ความดันแกสูงใช่ไหม…

“งั้นเราต้องยืดท่อพลังงานให้ยาวขึ้น ให้ไตรู้ว่า ‘นี่คือแรงดันปกติ’ … ไม่ต้องหดตัวเพิ่ม”

เขาสัมผัสถึงท่อพลังงานเส้นหนึ่ง เรืองแสงแดงเข้ม และสั่นผิดจังหวะอย่างชัดเจน คล้ายเส้นเลือดที่เต้นแรงผิดปกติ

“เจอแล้ว…” เขากระซิบ

มือข้างหนึ่งจับที่ปลายท่อ ซึ่งเชื่อมต่อไปยังอวัยวะคล้ายไต

อีกข้างจับที่ต้นทาง—ที่ทอดจากหัวใจ

จากนั้น… เขาค่อย ๆ ออกแรง… ยืดท่อนั้นออกด้วยสองมือ

เสียงเคทิสดังขึ้นในสมองเขาอีกครั้ง

“ตอนนี้ HeartbeatCore เสถียรขึ้นแล้วค่ะ ฉันจะสั่งให้มัน TimeTwist นะคะ”

“ได้เลยครับ เคทิส… ผมจะยืดมันไว้แบบนี้”

เสียงเตือนฉุกเฉินยังคงดังก้องไปทั่วยาน

—สองชีวิต — คนหนึ่งอยู่ในหัวใจของยาน อีกคนอยู่ในศูนย์กลางการควบคุม —

กำลังพยายามรักษาจังหวะของหัวใจปลาวาฬแห่งจักรวาล ไว้ให้ตรงกัน

“เมธัสคะ! เรา TimeTwist ได้อีกเฟรมนึงแล้ว เหลืออีก 2 เฟรม ยัง Twist ไม่ได้!”

“ถ้างั้นผมจะยืดอีกนะครับ!”

เขาออกแรงเพิ่ม ดึงท่อพลังงานที่เชื่อมจากหัวใจไปยังไตให้ยืดยาวออกอีกเล็กน้อย

สีของท่อเริ่มเปลี่ยน จากแดงเรืองเป็นม่วงสดระเรื่อ

ขณะที่เสียงเตือนของยานยังไม่หยุดลง

เสียงของเคทิสสะท้อนเข้ามายังสมองเขาอีกครั้ง

“เหลืออีก 1 เฟรม ค่ะเมธัส!”

“ตอนนี้… ท่อมันตึงสุด แล้วครับ เคทิส… ถ้าดึงมากกว่านี้อีกนิดเดียว มันอาจจะ…”

เขาพูด พลางมองไปยังส่วนกลางท่อระหว่างสองมือ ที่เหมือนจะปริออกนิด ๆ

เสียงเตือนยังไม่ดับลง

“คุณค่อย ๆ ปล่อยก่อนนะคะ… แล้วค่อยยืดมันใหม่ ตามจังหวะที่ฉันให้

“จังหวะของการยืด… ต้องตรงกับ TimeTwist เพื่อให้เฟรม Sync กันพอดี”

เมธัสสูดลมหายใจลึก

ดวงตาจับจ้องไปยังท่อเรืองแสงที่ยังเต้นสั่นอยู่ในมือ

เขารู้ดีว่า… ทุกจังหวะที่กำลังจะยืดออกไปนั้น

คือเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่าง ความเป็น–ความตาย ของยานทั้งลำ

“ได้เลยครับ เคทิส… ผมพร้อมแล้ว รอสัญญาณของคุณนะ…”

เงียบไปหนึ่งอึดใจ…

เขายังลอยตัวอยู่กลางโพรงถุงสมองปลา

เส้นใยเรืองแสงหลากสีพาดผ่านรอบตัวเขา

บรรยากาศราวกับกำลังลอยอยู่ในหัวใจของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ …ที่กำลังลอยนิ่งอยู่กลางอวกาศ

เขาเหลือบเห็น…

เม็ดเหงื่อที่ซึมออกจากหน้าผาก

ค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นในรูปทรงกลมเล็ก ๆ

สะท้อนแสงจากเส้นใยรอบข้าง

ราวกับดาวเคราะห์ในสุญญากาศ

…

…

“จังหวะนี้แหละ…

“ยืดเลยค่ะ เมธัส!!”

เสียงเธอกังวานกลับมา—ชัดราวกับแสงที่ทะลุเข้ามาในโพรงไร้แรงโน้มถ่วงนี้