เขา ออกแรงสุดกำลัง

ยืดท่อพลังงานไปจนสุดแรงต้าน

เส้นใยรอบตัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส

ราวกับเป็นสัญญาณให้รู้ว่า

ทั้งกาลเวลาและชีพจรกำลังเชื่อมตรงกัน

ขณะเดียวกัน…

…เคทิสสั่งการ TimeTwist ครั้งสุดท้าย

…แสงในโพรงสาดวาบ สีฟ้าเจิดจ้าทุกเส้นประสาทของยาน

…

…

และแล้ว…

“เฟรมสุดท้ายผ่านแล้ว! สำเร็จค่ะ เมธัส!”

เขาเป่าลมหายใจออกจากปากอย่างโล่งอก—

ปล่อยมือออกจากท่อพลังงานเรืองแสงที่ยังอุ่นระอุอยู่ในมือ

เสียงเตือนทั้งยานเงียบลง…

แสงภายในยานค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นโทนฟ้านุ่มเหมือนเดิม

บน HoloVis ภายใน BrainHall — นาฬิกาทั้งสองเรือน… เต้นด้วยค่าเดียวกัน

ดั่งหัวใจสองดวงที่เดินทางข้ามมิติมาพบกันแล้ว…

VeltrayWhale: 1059945.27582 💚 Cosmos

Paleviolet:      1059945.27582 💜 Cosmos

“…เราผ่านบททดสอบอีกครั้งแล้วใช่ไหมครับ เคทิส…”

เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ

“…หัวใจของเราสองดวง…เข้าสู่วงโคจรในเส้นเวลาเดียวกันแล้วค่ะ…เมธัส…”

เขาค่อย ๆ ดันร่างตัวเองออกจากถุงสมองปลา

แรงโน้มถ่วงยังไม่กลับมาสมบูรณ์ แต่เพียงพอให้ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นห้องได้

เขาทรุดลงนั่งโดยไม่รู้ตัว ร่างกายอ่อนแรงจนเหมือนพลังทั้งหมดถูกรีดออกไปจนหมดสิ้น

ด้านหลัง — รอยแยกของถุงสมองปลาสีม่วงอ่อน กำลังสมานตัวกลับอย่างเงียบงัน เหมือนไม่เคยเปิดรับเขาเข้าไปเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น…

แสงไฟในยานกะพริบ แปล็บ… แปล็บ…

ก่อนจะหรี่ลงอย่างช้า ๆ

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังเพดาน… ที่เมื่อครู่ยังเรืองแสงสีฟ้าเป็นประกาย

ตอนนี้กลับมืดลงราวกับใครปิดสวิตช์ความหวังไปทีละขั้น

ร่างกายเขาเริ่มรู้สึกเบาหวิว

เส้นผมพริ้วขึ้นจากหนังศีรษะเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถอนแรงดึงดูดออกจากตัวเขาทีละน้อย

เขาสื่อสารไปยังเคทิสผ่าน QeLyra ในสมอง

“เคทิสครับ…ทำไมตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวกำลังลอย ๆ …”

เสียงเธอตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา

 “เมธัสคะ…”

“ครับ เคทิส”

“ฉันอยากจะบอกคุณว่า…”

เสียงของเธอเริ่มเลื่อนลอยเล็กน้อย คล้ายกับพยายามเรียบเรียงคำพูดที่เธอเองก็ไม่อยากพูดออกมา

“เราต้องเลือกค่ะ…

“ระหว่างการที่เราจะไม่มีโอกาสได้เจอกันเลยตลอดชีวิต

“เพราะอยู่กันคนละเส้นเวลา

“กับการที่เราได้อยู่ในเส้นเวลาเดียวกัน

“…แต่ต้องใช้เวลายาวนานกว่าจะได้พบกัน…”

เมธัสขมวดคิ้วแน่น

“คุณกำลังหมายถึงอะไรครับ เคทิส?”

เธอถอนหายใจผ่าน QeLyra อย่างแผ่วเบา

“ฉันรู้อยู่แล้วว่า…

“หาก TimeTwist แบบ Manual ครั้งนี้สำเร็จ

“ยานจะตัดพลังงานจากระบบ Twist ปกติ เข้าสู่โหมด SleepTwist เพื่อรักษาชีวิตลูกเรือ…”

เสียงเธอเงียบลง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกลั้นความรู้สึก

“ตอนนี้…

“ยานเข้าสู่ภาวะพลังงานไม่สมดุลแล้วค่ะ… เมธัส”

เมธัสนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินคำว่า ‘SleepTwist’

เขากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“มันหมายถึง…

“…ยานกำลังจะหลับ …

“ใช่ไหมครับ?”

เคทิสตอบกลับมาด้วยเสียงที่เบาหวิวเหมือนกับร่างกายของเขาตอนนี้ ที่เริ่มจะลอยจนมือต้องคว้ากรอบประตูไว้

“ปกติ… ยานชีวะทุกลำ จะบิดกาลอวกาศเพื่อเคลื่อนตัวไปข้างหน้า คล้ายกับการย่นพรม…พาเราข้ามระยะทาง…”

เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเสียไป

“แต่เมื่อพลังงานที่ใช้บิด… หมดลง…”

เธอหยุด สูดลมหายใจยาว เพื่อกลั้นความหวั่นไหวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง

“ยานจะล่องลอย… โดยอาศัยแรงปฏิกิริยาที่ถูกยิงออกจากท้ายยานเพียงครั้งเดียว… เพื่อเก็บพลังงานไว้สำหรับ… สิ่งจำเป็น”

ความเงียบคืบคลานเข้ามาระหว่างคำพูดของเธอ จนเมธัสได้ยินแม้แต่เสียงชีพจรของเขาเอง

“ทิศทาง… อากาศ… แรงดัน… น้ำ… อาหาร… และแรงโน้มถ่วงเฉพาะจุด ที่เบาบางลง…”

เสียงเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องพูดถึงสิ่งที่หลงเหลือ

“แต่ทั้งหมดนี้… เพื่อรักษาชีวิตลูกเรือ… จนกว่าจะถึงจุดหมาย…”

เธอกลืนน้ำลาย ฝืนพูดประโยคสุดท้ายออกมา

“ซึ่งอาจต้องใช้เวลา… ที่ยาวนาน…”

“ยาวนาน…”  เขาทวนคำช้า ๆ “ยาวนานแค่ไหนครับ เคทิส?”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่เหมือนกำลังกล้ำกลืนอะไรบางอย่างไปพร้อมกับทุกคำที่เอ่ยออกมา

“อาจใช้เวลา…

“10… 20 … หรือ 30 ปีจักรวาล

“แต่… เมธัสคะ

“เรายังมีโอกาสได้พบกันไม่ใช่เหรอคะ…

“แต่หากคุณกับฉันยังอยู่คนละมิติ

“โอกาสที่เราจะเจอกัน มันจะเกิดขึ้นได้ยังไงคะ…เมธัส”

เมธัสนิ่งอึ้งไป เหมือนกำลังยอมรับในชะตาครั้งนี้

เขาค่อย ๆ หลับตา แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“แต่คุณยังรอผมใช่ไหมครับ…เคทิส”

เสียงตอบกลับมาเหมือนสายน้ำวน ที่กำลังหมุนรอบยาน ในห้วงอวกาศอันมืดมิด

“ค่ะ… เมธัส…

“ฉันยังรอคุณ… อยู่ตรงนี้…

“ทุกลมหายใจของฉัน…”

…คำพูดของเธอหยุดลงตรงนั้น แต่คลื่นความรู้สึกยังคงสะท้อนอยู่ในสมองของเขา

ในความเงียบที่ไร้แรงโน้มถ่วง

หัวใจของเขาเต้นช้า ๆ ประสานจังหวะลมหายใจแผ่วเบา

พร้อมแสงสีฟ้าที่ค่อย ๆ หรี่ลง… ทีละช่วงจังหวะของแสง

เมธัสลอยตัวอย่างเคว้งคว้างในโถงทางเดินโค้ง

ขณะที่ระบบเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน

เสียงชีพจรของยาน… แผ่วลงเรื่อย ๆ จนแทบเงียบ

เขาหลับตา ปล่อยให้ความมืดค่อย ๆ กลืนร่างของเขาไปทั้งร่าง

…พร้อมกับภาพสุดท้ายที่ยังสว่างอยู่ในใจ

…ดวงตาของเคทิส…

เธอกำลังรอเขา ณ จุดหมายปลายทาง ในอนาคตที่ห่างไกล

ที่ไม่มีสิ่งใดในเอกภพนี้… ย่นระยะให้สั้นลงได้อีกแล้ว

ยกเว้น—หัวใจของคนที่เชื่อในโชคชะตาเดียวกัน

และในความเงียบที่แทบไม่มีใครได้ยิน

เสียงเต้นของหัวใจสองดวงนั้น… ยังคงประสานกันเสมอ

…ในทุกลมหายใจ…