เขา ออกแรงสุดกำลัง
ยืดท่อพลังงานไปจนสุดแรงต้าน
เส้นใยรอบตัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส
ราวกับเป็นสัญญาณให้รู้ว่า
ทั้งกาลเวลาและชีพจรกำลังเชื่อมตรงกัน
ขณะเดียวกัน…
…เคทิสสั่งการ TimeTwist ครั้งสุดท้าย
…แสงในโพรงสาดวาบ สีฟ้าเจิดจ้าทุกเส้นประสาทของยาน
…
…
และแล้ว…
“เฟรมสุดท้ายผ่านแล้ว! สำเร็จค่ะ เมธัส!”
เขาเป่าลมหายใจออกจากปากอย่างโล่งอก—
ปล่อยมือออกจากท่อพลังงานเรืองแสงที่ยังอุ่นระอุอยู่ในมือ
เสียงเตือนทั้งยานเงียบลง…
แสงภายในยานค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็นโทนฟ้านุ่มเหมือนเดิม
บน HoloVis ภายใน BrainHall — นาฬิกาทั้งสองเรือน… เต้นด้วยค่าเดียวกัน
ดั่งหัวใจสองดวงที่เดินทางข้ามมิติมาพบกันแล้ว…
VeltrayWhale: 1059945.27582 💚 Cosmos
Paleviolet: 1059945.27582 💜 Cosmos
“…เราผ่านบททดสอบอีกครั้งแล้วใช่ไหมครับ เคทิส…”
เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ
“…หัวใจของเราสองดวง…เข้าสู่วงโคจรในเส้นเวลาเดียวกันแล้วค่ะ…เมธัส…”
เขาค่อย ๆ ดันร่างตัวเองออกจากถุงสมองปลา
แรงโน้มถ่วงยังไม่กลับมาสมบูรณ์ แต่เพียงพอให้ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นห้องได้
เขาทรุดลงนั่งโดยไม่รู้ตัว ร่างกายอ่อนแรงจนเหมือนพลังทั้งหมดถูกรีดออกไปจนหมดสิ้น
ด้านหลัง — รอยแยกของถุงสมองปลาสีม่วงอ่อน กำลังสมานตัวกลับอย่างเงียบงัน เหมือนไม่เคยเปิดรับเขาเข้าไปเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น…
แสงไฟในยานกะพริบ แปล็บ… แปล็บ…
ก่อนจะหรี่ลงอย่างช้า ๆ
เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังเพดาน… ที่เมื่อครู่ยังเรืองแสงสีฟ้าเป็นประกาย
ตอนนี้กลับมืดลงราวกับใครปิดสวิตช์ความหวังไปทีละขั้น
ร่างกายเขาเริ่มรู้สึกเบาหวิว
เส้นผมพริ้วขึ้นจากหนังศีรษะเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถอนแรงดึงดูดออกจากตัวเขาทีละน้อย
เขาสื่อสารไปยังเคทิสผ่าน QeLyra ในสมอง
“เคทิสครับ…ทำไมตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวกำลังลอย ๆ …”
เสียงเธอตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา
“เมธัสคะ…”
“ครับ เคทิส”
“ฉันอยากจะบอกคุณว่า…”
เสียงของเธอเริ่มเลื่อนลอยเล็กน้อย คล้ายกับพยายามเรียบเรียงคำพูดที่เธอเองก็ไม่อยากพูดออกมา
“เราต้องเลือกค่ะ…
“ระหว่างการที่เราจะไม่มีโอกาสได้เจอกันเลยตลอดชีวิต
“เพราะอยู่กันคนละเส้นเวลา
“กับการที่เราได้อยู่ในเส้นเวลาเดียวกัน
“…แต่ต้องใช้เวลายาวนานกว่าจะได้พบกัน…”
เมธัสขมวดคิ้วแน่น
“คุณกำลังหมายถึงอะไรครับ เคทิส?”
เธอถอนหายใจผ่าน QeLyra อย่างแผ่วเบา
“ฉันรู้อยู่แล้วว่า…
“หาก TimeTwist แบบ Manual ครั้งนี้สำเร็จ
“ยานจะตัดพลังงานจากระบบ Twist ปกติ เข้าสู่โหมด SleepTwist เพื่อรักษาชีวิตลูกเรือ…”
เสียงเธอเงียบลง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกลั้นความรู้สึก
“ตอนนี้…
“ยานเข้าสู่ภาวะพลังงานไม่สมดุลแล้วค่ะ… เมธัส”
เมธัสนิ่งเงียบไปเมื่อได้ยินคำว่า ‘SleepTwist’
เขากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“มันหมายถึง…
“…ยานกำลังจะหลับ …
“ใช่ไหมครับ?”
เคทิสตอบกลับมาด้วยเสียงที่เบาหวิวเหมือนกับร่างกายของเขาตอนนี้ ที่เริ่มจะลอยจนมือต้องคว้ากรอบประตูไว้
“ปกติ… ยานชีวะทุกลำ จะบิดกาลอวกาศเพื่อเคลื่อนตัวไปข้างหน้า คล้ายกับการย่นพรม…พาเราข้ามระยะทาง…”
เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเสียไป
“แต่เมื่อพลังงานที่ใช้บิด… หมดลง…”
เธอหยุด สูดลมหายใจยาว เพื่อกลั้นความหวั่นไหวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง
“ยานจะล่องลอย… โดยอาศัยแรงปฏิกิริยาที่ถูกยิงออกจากท้ายยานเพียงครั้งเดียว… เพื่อเก็บพลังงานไว้สำหรับ… สิ่งจำเป็น”
ความเงียบคืบคลานเข้ามาระหว่างคำพูดของเธอ จนเมธัสได้ยินแม้แต่เสียงชีพจรของเขาเอง
“ทิศทาง… อากาศ… แรงดัน… น้ำ… อาหาร… และแรงโน้มถ่วงเฉพาะจุด ที่เบาบางลง…”
เสียงเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องพูดถึงสิ่งที่หลงเหลือ
“แต่ทั้งหมดนี้… เพื่อรักษาชีวิตลูกเรือ… จนกว่าจะถึงจุดหมาย…”
เธอกลืนน้ำลาย ฝืนพูดประโยคสุดท้ายออกมา
“ซึ่งอาจต้องใช้เวลา… ที่ยาวนาน…”
“ยาวนาน…” เขาทวนคำช้า ๆ “ยาวนานแค่ไหนครับ เคทิส?”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่เหมือนกำลังกล้ำกลืนอะไรบางอย่างไปพร้อมกับทุกคำที่เอ่ยออกมา
“อาจใช้เวลา…
“10… 20 … หรือ 30 ปีจักรวาล
“แต่… เมธัสคะ
“เรายังมีโอกาสได้พบกันไม่ใช่เหรอคะ…
“แต่หากคุณกับฉันยังอยู่คนละมิติ
“โอกาสที่เราจะเจอกัน มันจะเกิดขึ้นได้ยังไงคะ…เมธัส”
เมธัสนิ่งอึ้งไป เหมือนกำลังยอมรับในชะตาครั้งนี้
เขาค่อย ๆ หลับตา แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“แต่คุณยังรอผมใช่ไหมครับ…เคทิส”
เสียงตอบกลับมาเหมือนสายน้ำวน ที่กำลังหมุนรอบยาน ในห้วงอวกาศอันมืดมิด
“ค่ะ… เมธัส…
“ฉันยังรอคุณ… อยู่ตรงนี้…
“ทุกลมหายใจของฉัน…”
…คำพูดของเธอหยุดลงตรงนั้น แต่คลื่นความรู้สึกยังคงสะท้อนอยู่ในสมองของเขา
ในความเงียบที่ไร้แรงโน้มถ่วง
หัวใจของเขาเต้นช้า ๆ ประสานจังหวะลมหายใจแผ่วเบา
พร้อมแสงสีฟ้าที่ค่อย ๆ หรี่ลง… ทีละช่วงจังหวะของแสง
เมธัสลอยตัวอย่างเคว้งคว้างในโถงทางเดินโค้ง
ขณะที่ระบบเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน
เสียงชีพจรของยาน… แผ่วลงเรื่อย ๆ จนแทบเงียบ
เขาหลับตา ปล่อยให้ความมืดค่อย ๆ กลืนร่างของเขาไปทั้งร่าง
…พร้อมกับภาพสุดท้ายที่ยังสว่างอยู่ในใจ
…ดวงตาของเคทิส…
เธอกำลังรอเขา ณ จุดหมายปลายทาง ในอนาคตที่ห่างไกล
ที่ไม่มีสิ่งใดในเอกภพนี้… ย่นระยะให้สั้นลงได้อีกแล้ว
ยกเว้น—หัวใจของคนที่เชื่อในโชคชะตาเดียวกัน
และในความเงียบที่แทบไม่มีใครได้ยิน
เสียงเต้นของหัวใจสองดวงนั้น… ยังคงประสานกันเสมอ
…ในทุกลมหายใจ…
จินต 𓂃✍︎ วรรณกรรม
Speculative Fiction
พันธุกรรมรักนิรันดร์
เล่มที่ 1 Infinite Cosmic Love
เอกฐานลิขิตใจ (ยังไม่จบ)
เล่มที่ 2 Infinite Cosmic Love
ด้วยรัก วีนัส และ มาร์ส (เร็วๆ นี้)
เล่มที่ 3 Infinite Cosmic Love
พันธุกรรมรักจักรวาล (เร็วๆ นี้)
เล่มที่ 4 Infinite Cosmic Love
AGI พลิกระเบียบโลก
เล่มที่ 1 Infinite Cosmic Cycle
“ทอดตัวดิ่งลงสู่ความมืดมิด ข้ามพ้นขีดจำกัดอันกว้างใหญ่ แรงโน้มถ่วงฉุดรั้งลึกลงไป รอบตัวไร้แสงจากดารากร”
ยินดีต้อนรับรี้ดทุกท่าน แม้บางชั่วขณะของชีวิต จะดิ่งลึกสู่ก้นบึ้งลงบ้าง แต่ที่แห่งนี้ ยังเป็นอวกาศ ให้จิตใจได้ล่องลอยอยู่เสมอ
ไรท์ขอแผ่ “คลื่นความโน้มถ่วง” ระลอกที่ 9 จากนิยายแนว Sci-Fi Romance เล่มที่ 2 ในซีรีส์ Infinite Cosmic Love SS1 อย่างเป็นทางการ
เอกฐานลิขิตใจ – The Singularity of Destiny
หากคืนหนึ่งคุณได้พบ ‘คู่แท้’ ในความฝัน… งดงามราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง… เมื่อตื่นขึ้น คุณจะออกเดินทางตามหา หรือปล่อยให้โชคชะตาตัดสินทุกสิ่ง?
🔮 บทที่ 9 ExoMatter ดิ่งลึก…สู่ก้นบึ้ง
ทอดดิ่งสู่มืดมิด มวลสาร
ข้ามขอบเขตจักรวาล กว้างไซร้
แรงโน้มถ่วงดึงยาน ลึกสู่ ก้นบึ้ง
ดารารอบกายไร้ สว่างสิ้นสูญแสง
แรงดันบีบขดเบี้ยว ลำยาน
สติเสี้ยวทรมาน ยากถอน
ภาวะลึกเกินทาน ทนอยู่
แสงส่องใจสะท้อน หนึ่งแท้คือเธอ
🪐 ลิงก์หน้าสารบัญ: https://lamoonman.space/fiction/the-singularity-of-destiny
☄️ ลิงก์บทที่ 9: https://lamoonman.space/fiction/the-singularity-of-destiny-chapter-9/
“แม้จะดิ่งลึกเพียงไหน แต่แสงของเธอนั้น ยังส่องสะท้อนถึงฉันเสมอ”
หากรี้ดเดินทางมาถึงปลายสุดของบทที่ 9 นี้แล้ว รู้สึกอย่างไรกับ “ExoMatter ดิ่งลึก…สู่ก้นบึ้ง” บ้าง?
สามารถ ส่งสัญญาณคอมเมนต์ร่วมสะท้อนความรู้สึก และพูดคุยกับไรท์ในอนุภาคพื้นที่แห่งนี้ได้เสมอเลยนะครับ
เมื่อแรงดันบีบลำยานจนบิดเบี้ยว เหลือเพียงเสี้ยวสติสุดจะถอน จมลงสู่ภาวะลึกเกินอุทธรณ์ แสงสะท้อนเพียงแสงเดียวคือแสงเธอ
Lamoonman.Space
ออกเดินทางไกลเพื่อไปคว้าใจเธอ
ไกลแค่ไหนก็จักไปเจอให้ได้
แค่สี่สิบปีใจมันต้องสู้ไหว
มีเธอเป็นเส้นชัยที่ใจเฝ้ารอ
ต่อให้ต้องเจออุปสรรคมาขวางกั้น
ตัวฉันนั้นจะดั้นด้นไปให้ได้
มีเธอนั้นรออยู่จงสู้ต่อไป
สี่สิบปีนั้นไม่ไกลเกินความจริง
@lovelylittleying ขอบคุณที่ร่วมแชร์บทกลอนซึ้งๆ ที่โดนใจไรท์มากๆ ครับ 🥂 😇
บทนี้ไรท์ขอแต่งให้กับทุกคนที่กำลัง “ดิ่งลึก…สู้ก้นบึ้ง”
และเชื่อว่าทุกคนคงมีภาวะแบบนี้ในบางชั่วขณะของชีวิต
แต่อยากให้คนที่รอทุกคนรู้ไว้ว่า คนที่กำลังดิ่งลึกคนนั้น ยังเห็นแสงสะท้อนของคนที่เฝ้ารออยู่เสมอครับ
อยากเพิ่งถอดใจหากเห็นคนนั้นกำลังดิ่งกับอะไรสักอย่าง
เพราะในวันหนึ่ง คนคนนั้นจะพุ่งทะยานขึ้นมา ด้วยชัยชนะ ในวันหนึ่ง 🏆
