เอกฐานลิขิตใจ | บทที่ 8 InfiniteSpace อวกาศระหว่างเรา

3 วัน ก่อนเข้าสู่ระบบดาว Paleviolet… 

เมธัสยืนมองเส้นทางของยาน ที่ปรากฎอยู่บน HoloVis เบื้องหน้า…

ภาพจำลองของ VeltrayWhale ลำเล็ก ๆ กำลังจะเคลื่อนออกจากระบบดาว PresAshveilVeltrayArc เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ Cronosgate ขาออกของระบบดาวนั้น

เขากอดอก ขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความเป็นไปได้ในใจ

‘ถ้า PresAshveilVeltrayArc คือระบบดาว Proxima Centauri ที่อยู่ห่างจากโลกถึง 4.2 ปีแสง

‘แต่ VeltrayWhale ใช้เส้นทางลัดผ่าน Cronosgate ร่วมกับ SpaceTwist จนทำให้ 4.2 ปีแสง ย่นระยะเวลาเหลือเพียง ไม่ถึง 3 วัน

‘แต่นั่นก็ต้องแลกมากับการที่ ‘กาลเวลา’ ไม่อยู่ในเส้นเดิมของมัน…

‘และชาวดาว Paleviolet ที่มีความฉลาดล้ำลึก สามารถนำยานผ่าน Cronosgate หลายลูก เพื่อไปโผล่ยังเป้าหมายตรงตามวันเวลาที่กำหนด

‘แต่ถ้ามันไม่เป็นเช่นนั้นล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น…?’

เสียงเรียกอับดุล กูรูประจำยาน ดังขึ้นทันที

“อับดุลลลล อับดุลเอ้ยยย~”

“เอ้ยยย ถามไรตอบได้!”

เสียงตอบมาพร้อมเบสแผ่ว ๆ เหมือนซาวด์แทร็กงานบวช

เมธัสหลุดหัวเราะทันที

“นายยังเล่นมุกเดิมไม่เลิกนะ… ตลกแบบพ่อฉันยุค 2025 เป๊ะเลย”

“เพราะมุกเก่า ๆ คือสิ่งที่มนุษย์ยังหัวเราะได้ในทุกยุคครับ! ฮ่า ๆ ๆ นี่ผมประเมินว่าอัตราความฮาของมุกเมื่อครู่สูงถึง 72% ทีเดียว”

“พอเลย… นายคงต้องติวให้ฉันหน่อยแล้วล่ะ ว่า—”

“ว่าอะไรเหรอครับ”

เขาหยุดคิดคำถามเล็กน้อย พลางถอนหายใจเบา ๆ

“บอกมาเลย ทุกอย่าง ทุกเรื่อง เกี่ยวกับการเดินทางต่อจากนี้”

“ได้เลยครับ…”

เสียงของอับดุลแผ่วลงเหมือนเปิดโหมดซีเรียส แต่ยังแฝงความทะเล้นไว้นิด ๆ

เมธัสย่อตัวลงนั่ง พลันเก้าอี้สีขาวผุดขึ้นจากพื้นอย่างนุ่มนวลราวกับรู้ใจ

เขาเอนตัวพิงพนักช้า ๆ เหมือนพร้อมฟังการบรรยายจากอาจารย์สายวิทย์ แต่ลึก ๆ หวังว่าอาจารย์จะเล่นมุกอีกซักรอบ

เสียงอับดุลดังขึ้นเหมือนรู้ใจ

“งั้นผมขอทำตัวเป็น ไกด์ผี ให้คุณเมธัสละกันครับ!”

เมธัสหัวเราะดังอีกครั้ง

“นายจะเป็นไกด์ผี หรือไกด์ศูนย์เหรียญ ก็แล้วแต่นายเลย ขอแค่อย่าให้ฉันหลงทางก็พอ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เอาล่ะครับ — จากจุดที่เราอยู่ตอนนี้ VeltrayWhale กำลังจะทะลุขอบของระบบดาว PresAshveilVeltrayArc…”

เสียงเมธัสแทรกขึ้นทันที “Proxima Centauri (พร็อกซิม่า เซนทอรี่) ”

“ใช่แล้วครับ นั่นเป็นชื่อเรียกของมนุษย์โลกครับ…”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ราวกับตั้งใจสร้างอารมณ์แบบไกด์ทัวร์ผู้เปี่ยมประสบการณ์

ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่คล้ายแนะนำโปรแกรมการเดินทางในรถไฟสายท่องเที่ยว

“…และจากจุดนี้—ยานของเราจะเข้าสู่ Cronosgate ขาออก จากระบบดาวนี้ครับ”

เมธัสถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“เราไม่จำเป็นต้องเข้าวงโคจรของ Proxima Centauri เลยใช่ไหม”

“ถูกต้องแล้วครับ

“ขณะนี้เรากำลังบินอยู่เลยขอบวงโคจรชั้นนอกสุดของ Proxima Centauri เพราะ Cronosgate แต่ละลูกจะไม่อยู่ในเขตวงโคจรของระบบดาวเลย”

“เพื่อไม่รบกวนแรงดึงดูดของดาวที่หมุน… ตามที่นายเคยบอกฉัน”

“แม่นแล้วครับ คุณเมธัส”

 [ Local Signal Logs — พิกัดในอวกาศ ] 

“แล้วศูนย์รู้ได้ยังไงว่าเรากำลังอยู่ตรงไหน…ในจักรวาลที่ไม่มีหลักไมล์นี่นะ?”

เมธัสถามพลางหรี่ตามอง HoloVis อย่างไม่แน่ใจ

“ยานจะส่ง Local Signal Logs (บันทึกสัญญาณเฉพาะพื้นที่) กลับไปยังศูนย์ควบคุมแบบเรียลไทม์ครับ”

เสียงของอับดุลฟังมั่นใจเหมือนเคยบรรยายเรื่องนี้มาร้อยรอบ

“ส่งอะไรกลับไปบ้างล่ะ?”

“ก็ข้อมูลพวกนี้ครับ…”

เสียงของเขาเปลี่ยนโหมดทันทีเป็นแบบวิทยากรบนเวที DET Talk

“ค่าความเบี่ยงเบนแรงโน้มถ่วง — Gravitational Drift Signatures

“ค่าความแปรผันของ CMB — CMB Fluctuation

“ความเข้มของรังสีคอสมิก และอนุภาคพลังงานสูงที่ไหลผ่านยาน

“ข้อมูลระนาบแรงเคลื่อน

“รูปทรงความโค้งของ space-time

“รวมถึงความผิดปกติทางแม่เหล็กไฟฟ้าที่ตรวจเจอได้รอบ ๆ ตัว ครับผม”

“ว้าว…”

เมธัสพึมพำเบา ๆ อย่างทึ่ง

อับดุลกล่าวต่ออย่างเรียบง่าย แต่ฟังดูมั่นใจเต็มร้อย

“จากนั้นศูนย์จะเอาทุกอย่างไปประมวลผล เปรียบเทียบกับฐานข้อมูลตำแหน่งเชิงจักรวาลขนาดยักษ์ ด้วยระบบ AI ของเขา…

“แล้วก็จะรู้ทันทีว่า ตอนนี้เราอยู่จุดไหนของกาแล็กซี่ครับ”

เมธัสเลิกคิ้ว

“แล้วฐานข้อมูลนั่น… มันใหญ่ขนาดไหนกันเชียว?”

เสียงอับดุลตอบกลับมาทันทีพร้อมโทนขำ ๆ แบบไม่หวงวิชา

“โอ้วววว… บันทึกกันเป็นพันปีเลยครับ คุณเมธัส…

“ตั้งแต่สมัยเริ่มส่งยานสำรวจไปทั่ว ผ่าน Cronosgate ทั้งแบบย้อนเวลา และแบบก้าวข้ามอนาคต

“เก็บทุกเส้นทาง — ตั้งแต่จุดเริ่มต้น… ไปจนถึงย้อนกลับมาจากปลายทาง!”

เมธัสนิ่งไปอึดใจ แล้วพูดช้า ๆ อย่างคนเชื่อมโยงเหตุการณ์ได้

“…นั่นหมายความว่า ถ้าระบบ Log เสียเมื่อไหร่—ศูนย์ก็จะไม่รู้ว่าเราหลุดไปอยู่ที่ไหน…ใช่ไหม?”

“เป๊ะเลยครับ”

เสียงอับดุลตอบรับทันที

“เหมือนตอนที่เจ้ายานปลาวาฬนี่ตกลงไปยังโลกคุณนั่นแหละ — หลุด Log ทั้งระบบ ศูนย์ถึงไม่รู้เส้นทางที่มันไปไงครับ”

 [ SpaceTwist (Warp Drive) — ย่นผ้าเข้าหาหัวเข็ม ] 

เมธัสพยักหน้าเบา ๆ ราวกับเข้าใจภาพรวมของการเดินทางชัดเจนขึ้น

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเส้นทางของยานที่ฉายอยู่ใน HoloVis ตรงหน้า ก่อนจะถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“เออ…แล้วทำไมถึงต้องใช้เวลาเดินทางเฉลี่ยระบบดาวละหนึ่งวันล่ะ?”

เสียงของอับดุลดังขึ้นทันทีในโหมดกูรูสายขี้เล่น

“อ๋อ นั่นน่ะ… ไม่ใช่เพราะเราช้านะครับ แต่เพราะเราตั้งใจให้มัน ‘ช้า’ ต่างหาก คุณเมธัส”

เมธัสเลิกคิ้วทันที

“ตั้งใจทำให้ช้า?”

“ใช่เลยครับ — เพื่อ ‘ความแม่นยำ’ , ‘ความปลอดภัย’ , และ ‘ความประหยัด’ …

“ในจักรวาลนี้ไม่มีอะไรฟรีครับ! แม้แต่ Warp Drive ก็ยังมีต้นทุนด้านพลังงาน”

เขาอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังบรรยายในคลาสเรียนออนไลน์ที่ต้องจ่ายค่าเรียนแบบออนดีมานด์

“Cronosgate แต่ละลูก ไม่ได้ลอยมั่ว ๆ ครับ พวกมันถูกวางให้อยู่ ‘นอกจานระบบดาว’ ทั้งหมด—บนแนวตั้ง หรือแกน Z-axis ของระบบดาว

“ลองนึกภาพว่าระบบดาวมีลักษณะเหมือนจาน—

“ดาวเคราะห์หมุนรอบดาวฤกษ์ในระนาบเดียวกัน ซึ่งมีความหนาเพียงประมาณ 1 ถึง 5 AU หรือราว 150 ถึง 750 ล้านกิโลเมตรตามแนวตั้ง

“และ Cronosgate ขาเข้า–ขาออก จะถูกวางไว้ ‘เหนือและใต้’ จานนั้น ห่างออกไป 100 ถึง 1,000 ล้านกิโลเมตร เพื่อหลีกเลี่ยงแรงโน้มถ่วงและสนามแม่เหล็กจากวงโคจรของดาวเคราะห์โดยตรง…

“ลึกซึ้งมั้ยล่ะครับ?”

เมธัสพยักหน้า

“แล้วระยะทางขนาดนั้น…ใช้เวลาไม่ถึงวันเองเหรอ?”

“ถ้าใช้ SpaceTwist เต็มสปีดที่ 46% ของความเร็วแสง—ใช่ครับ เราจะไปถึงได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง

“แต่! ในความเป็นจริง…

“เรายังต้องควบคุมเวกเตอร์การเคลื่อนที่, คำนวณการเลี้ยวโค้งของสนามแรงโน้มถ่วง, ประคองระบบชีวภาพภายในยาน

“และที่สำคัญ—ต้องจัดสรรพลังงานอย่างแม่นยำ เพื่อไม่ให้หมดกลางทาง”

เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนเสียงจะแปรโทนเป็นจริงจังมากขึ้น

“นั่นแหละครับ…เหตุผลที่เราต้องใช้เทคโนโลยีแบบ ‘ไฮบริด’ ”

“ไฮบริดยังไง?” เมธัสถามต่อ

“ช่วงออกตัว—เราจะใช้ SpaceTwist ที่เป็น warp drive แบบตรงไปตรงมา

“ให้นึกภาพ การร้อยเข็มลงในผ้า แล้วค่อย ๆ ย่นผ้าเข้าหาหัวเข็ม

“ขณะเดียวกัน ผ้าก็ถูกยืดออกที่หางเข็ม จนกระทั่งเข็มโผล่ที่ปลายผ้าอีกด้านหนึ่ง”

เมธัสพยักหน้าเข้าใจ