ห้องพิจารณาคดี — ศาลนิรันดร์

ห้องพิจารณาคดีตั้งอยู่ใจกลางอาคาร เป็นห้องขนาดกลางที่สามารถจุคนได้ประมาณร้อยคน

ผนังทุกด้านถูกตกแต่งด้วยไม้แกะสลักเคลือบเงา ฝังลึกด้วยภาพวาดโบราณและภาพถ่ายของบุคคลในประวัติศาสตร์

ซึ่งไม่มีใบหน้าใด… แสดงความชราเลย

เอวารามองขึ้นไปยังผนังด้านใน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง

“โห…คุณคะ รูปของใครบ้างคะเนี่ย?” เธอถามพลางไล่สายตาไปตามใบหน้าบนผนัง

พันธุกาลพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความหมาย

“เป็นรูปของกษัตริย์และราชินีพระองค์ต่าง ๆ ครับ…ตั้งแต่เมื่อสองพันปีก่อน

“รูปวาดตรงกลางด้านบนของบัลลังก์ศาลนั่น คือปฐมกษัตริย์ ‘ออเรเลียน อีเธอร์สไตน์ ’ และปฐมราชินี ‘เอฟวาลีน อีเธอร์สไตน์ ’ …”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยเสียงนุ่ม

“จากนั้นก็เรียงต่อมาเรื่อย ๆ จนถึงพระองค์ปัจจุบัน ทุกพระองค์อยู่ในราชวงศ์ ‘อีเธอร์สไตน์ ‘

“หมายถึง ‘ผู้อยู่เหนือกาลเวลา’ …ซึ่งอยู่เหนือกว่าดินแดนวาเลนสไตน์”

เอวาราพยักหน้าเบา ๆ ความคิดล่องลอยไปกับคำบอกเล่า

เธอสัมผัสถึงน้ำหนักของประวัติศาสตร์และความลึกลับที่แฝงอยู่ในสายพันธุ์นิรันดร์

ในห้องพิจารณาคดี ณ ขณะนี้ เต็มไปด้วยมนุษย์นิรันดร์ที่เดินทางมาจากทั่วดินแดนของประเทศ เพื่อร่วมฟังการพิจารณาคดีครั้งสำคัญ

…ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของมนุษย์สายพันธุ์นิรันดร์

คณะศาล เริ่มทยอยเข้ามาประทับยังตำแหน่งของแต่ละคน

เอวาราสังเกตว่า… ทุกคนดูหนุ่มสาวหมด ไม่มีใครในห้องนี้ที่ดูอายุเกินกว่า 30 ปีเลย แม้กระทั่งผู้พิพากษาที่ประทับอยู่บนบัลลังก์

ทุกคนดูเหมือนบุคคลในวัยหนุ่มสาว ที่หยุดเวลาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

มันคืออีกโลกหนึ่ง โลกที่แตกต่างจากที่เธอเคยรู้จัก… โดยสิ้นเชิง

บรรยากาศภายในห้องพิจารณาคดีของศาลนิรันดร์ เงียบสงบด้วยความเคารพ

ท่ามกลางสายตานับร้อยของมนุษย์อมตะที่นั่งเรียงกันอยู่บนเก้าอี้ไม้เรียงยาวด้านหลัง

ทุกดวงตาจับจ้องไปยังโพเดียมไม้แกะสลักรูปตราแห่งราชวงศ์อีเธอร์สไตน์ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าห้อง

พันธุกาลและเอวารานั่งเคียงข้างกันในคอกของฝ่ายโจทก์

เอวาราหายใจเข้าลึก

ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม

เธอเดินก้าวออกจากคอกช้า ๆ

เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินสะท้อนก้องไปทั่วห้องพิจารณา

เสียงนั้นดังกังวานราวกับเติมน้ำหนักให้กับก้าวเดินของเธอ

เธอยืนตรงเบื้องหน้าผู้พิพากษา บนบัลลังก์อันสูงส่ง และกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ศาลที่เคารพ…ดิฉัน ด็อกเตอร์เอวารา เกนธร ผู้เป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมของนายพันธุกาล วาเลนสไตน์

“ขอใช้สิทธิ์ในการอุทธรณ์คดีที่เกิดจากการกล่าวหาว่า สามีของดิฉันได้ทำผิดกฎข้อที่ 12 แห่งบทบัญญัติมนุษย์นิรันดร์วาเลนสไตน์

“ว่าด้วยการห้ามมิให้มนุษย์นิรันดร์เข้าพิธีสมรสกับมนุษย์นอกสายพันธุ์”

เธอหยุดเล็กน้อย

กวาดตามอง ผู้พิพากษาและคณะลูกขุนด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่

“ดิฉันและสามี…ไม่เห็นด้วยกับข้อบัญญัตินี้ ด้วยเหตุผลทางชีววิทยาที่ชัดเจนว่า มนุษย์สายพันธุ์อมตะย่อมสามารถมีคู่เป็นมนุษย์สายพันธุ์ปกติได้

“โดยมีหลักฐานที่ย้อนกลับไปได้ถึงจุดเริ่มต้นของเผ่าพันธุ์พวกท่าน”

เธอขยับหน้าจอ iPad ที่ถือไว้ในมือ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“เมื่อประมาณสองแสนปีก่อน…

“มนุษย์โฮโมเซเปียนส์ได้เกิดการกลายพันธุ์อันน่าทึ่ง โครโมโซมคู่ที่ 24 ได้ถือกำเนิดขึ้นในขณะการปฏิสนธิของเด็กชายผู้หนึ่ง…

“มันคือโครโมโซมที่ควบคุมการเสื่อมของเซลล์ และเด็กคนนั้น คือมนุษย์อมตะคนแรก…

“แต่เขาอยู่เพียงลำพังบนโลกนี้ ไม่มีใครสืบพันธุ์ด้วยได้ เพราะโครโมโซมของเขาไม่สามารถจับคู่กับมนุษย์ที่มีเพียง 23 คู่ได้ลงตัว”

บรรยากาศในห้องเงียบสนิท ทุกคนตั้งใจฟังจนกระทั่งเธอพูดต่อ

“แต่ธรรมชาติ…ไม่เคยทิ้งสิ่งที่มีค่าไว้ลำพัง ธรรมชาติให้วิธีถ่ายทอดพันธุกรรมที่เกิดใหม่นี้ผ่านทาง ‘เลือด’

“…โดยมีเงื่อนไขว่าทั้งผู้ให้และผู้รับ ต้องมี ‘ความรู้สึกรัก’ เชื่อมถึงกันอย่างแท้จริงเท่านั้น”

เธอหยุดเล็กน้อย เพื่อดึงความสนใจกลับมาที่เธอ

“และเมื่อการถ่ายทอดนี้สำเร็จ…

“มนุษย์สายพันธุ์ปกติคนนั้น จะสามารถสืบพันธุ์กับมนุษย์อมตะได้…เป็นการปกป้องสายพันธุ์ไม่ให้สูญพันธุ์

“และนั่นก็คือที่มาของพวกคุณทั้งหมดในห้องนี้”

เธอเงยหน้าขึ้น

ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนก้องกังวานไปทั่วห้อง

“ดังนั้น… อีฟ คนแรกของพวกคุณ ไม่ใช่มนุษย์อมตะ…แต่คือ มนุษย์ปกติ คนหนึ่ง…ที่มีหัวใจรักต่อมนุษย์อมตะคนแรกบนโลกใบนี้”

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง

“ไม่น่าเชื่อ…พระมารดาของพวกเราเป็นมนุษย์ธรรมดา?”

“นี่มันหมายความว่า…เราทุกคนมีต้นสายจากมนุษย์นอกสายพันธุ์น่ะเหรอ?”

“ความรักต่างสายพันธุ์…คือรากฐานของพวกเราทั้งหมดงั้นหรือ?”

ธาวินที่นั่งอยู่แถวหน้า ยกนิ้วโป้งให้เอวารา พร้อมรอยยิ้มกว้าง “เยี่ยมมาก เอวา…” เขากระซิบเบา ๆ

พันธุกาลมองภรรยาของเขาด้วยสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเงียบ ๆ

บนใบหน้าเอวารา เธอเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ