เสียงของเธอเหมือนคนที่ต้องตัดสินใจพูดความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“จากที่ฉันตรวจสอบระบบของยาน…

“ระบบ Log เส้นทางเสียหายหมดค่ะ ทำให้ฉันไม่รู้เลยว่ายานมาจากทางไหน และจะกลับยังไง

“นั่นหมายถึง…

“ถ้าคุณไปกับมัน คุณอาจจะไม่มีทางกลับมาที่นี่ — ในยุคนี้ ได้อีกเลย”

เมธัสยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ และตอบโดยไม่ลังเล

“เคทิส…ผมไม่แคร์เรื่องนั้นหรอก เพราะถ้าผมเลือกเดินหน้าแล้ว… ผมจะไม่มีวันหันหลังกลับ”

เคทิสนิ่งไป ราวกับกำลังใช้ความคิด

เสียงต่อมากลับซีเรียสกว่าเดิม

“และอีกอย่าง…

“ยานจะกลับมาที่ Paleviolet ได้ ต้องผ่าน Cronosgate

“แต่ฉันยังหา Cronosgate ที่ออกจากระบบดาวของคุณไม่ได้เลยค่ะ…

“มันมีแต่ที่ ‘เข้ามา’ แต่ไม่มีเส้นทาง ‘ออกไป’ เพราะแบบนี้…

“VeltrayWhale ทุกลำที่มาถึงที่นี่ จึงหายสาบสูญไปหมด”

เมธัสขมวดคิ้ว

“คุณกำลังจะบอกว่า…”

“ใช่ค่ะ เมธัส… ถ้าคุณขึ้นยานลำนี้

“คุณอาจลอยอยู่ในอวกาศ…ชั่วนิรันดร์”

เมธัสก้มหน้าลงครู่หนึ่ง…เหมือนรอฟังเสียงของหัวใจตัวเอง

แล้วเงยขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงชัดเจน

“แต่คุณเคยบอกผมนี่ครับ ว่ายานลำนี้เป็นยานสำรวจ มันควรหาสิ่งนั้นเจอไม่ใช่เหรอ?”

เสียงเคทิสตอบกลับมา

“มันสามารถสแกนหาได้ค่ะ… แต่ไม่แน่ ยานอาจสแกนไม่เจอ

“หรือระบบดาวของคุณอาจไม่มี Cronosgate ขาออกเลยก็ได้…”

เมธัสยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้น… ผมจะไปกับมันเพื่อ ‘หา Cronosgate’ ให้คุณเอง…

“แม้ผมยังไม่รู้ว่าคืออะไร

“แต่ผมจะหามันให้ได้ครับ เคทิส”

เสียงของเคทิสแผ่วลงเหมือนเธออยากห้าม แต่ก็กลืนคำลงคอ

“เมธัสคะ… มันมีหลายอย่างที่เป็นไปได้ยากจริง ๆ …”

เมธัสพูดด้วยสายตาแน่วแน่ จนแม้แสงโฮโลกราฟยังพร่ากว่าสายตาเขา

“เคทิส…

“เราผ่านเรื่องที่เป็นไปไม่ได้มาหลายเรื่องแล้ว และผมเชื่อว่า

“เราจะผ่านเรื่องนี้ได้เหมือนกัน ถ้าเราร่วมมือกัน — ไม่ใช่แค่ปล่อยให้โชคชะตานำทาง”

เมธัสนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพูดด้วยเสียงหนักแน่น

“คุณเคยบอกผมเองไม่ใช่เหรอ? ว่า…

“ดาวของคุณเชื่อว่า

“สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ จะกลายเป็นไปได้เสมอ ถ้าเรามีศรัทธา’”

มีความเงียบอีกครั้งหนึ่ง …

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะลังเล

มันคือความรู้สึกที่เชื่อมกันแนบแน่นเกินกว่าคำใดจะอธิบาย

“เมธัส…

“คุณคิดว่าจะสามารถซ่อมระบบ Log เส้นทางได้ไหมคะ?

“มันเป็นระบบ BioQ ทั้งหมด”

เมธัสหลับตาลงเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูลในใจ

“ผมคิดว่าได้ครับ

“ผมเรียนชีวควอนตัมมา…

“และถ้าคุณให้รายละเอียดเท่าที่คุณสามารถสะท้อนมาได้ ผมจะซ่อมมันให้ได้แน่นอนครับ”

เสียงเงียบไปชั่วครู่

ก่อนที่เคทิสจะเอ่ยกลับมา

“ถ้าอย่างนั้น

“อย่างน้อย… หาก Log เส้นทางกลับมาใช้งานได้

“ฉันจะรู้พิกัดปัจจุบันของยาน

“แล้วฉันจะสามารถควบคุมมันผ่าน QeTron ได้อีกครั้ง”

เธอหยุดชั่วอึดใจ

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่มีทั้งความหวังและแรงศรัทธา

“จากนั้น…เราจะช่วยกันหา Cronosgate ที่จะพาคุณออกจากระบบดาวของคุณ

“เราจะหาเส้นทางกลับมาหากัน… ด้วยกัน”

เมธัส พยักหน้าช้า ๆ เหมือนให้คำสัตย์

”เยี่ยมเลยครับ เคทิส

“ผมมั่นใจว่าเราทำได้ คุณเคยบอกว่า

“การที่จะเป็นเนื้อคู่กันให้ตลอดรอดฝั่ง เราควรจะจับมือร่วมกัน ไม่ใช่แค่พึ่งโชคชะตา

“นี่จะเป็นบททดสอบของเราครับ”

เสียงสุดท้ายจากเคทิส…

เหมือนแสงอ่อนของดาวที่กำลังยิ้มในความมืด

“ค่ะ เมธัส… ฉันเชื่อมั่นในคุณ

“ถ้าคุณพร้อมเมื่อไหร่…

“ฉันจะสั่งให้ VeltrayWhale ขึ้นบินทันทีค่ะ”

ภายใน VeltrayWhale – ห้องเครื่องชีวะ

แสงสีม่วงอ่อนเรืองไหวอยู่บนผนังชีวะรอบด้าน

เสียงชีพจรของยานเต้นเบา ๆ ราวกับลมหายใจของสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

อาร์จันย่อตัวลงนั่งข้างโครงสร้างมหึมาคล้ายถุงสมองปลาเรืองแสง ที่ลอยนิ่งอยู่กลางห้อง

นิ้วมือของเขาไล้ไปบนผิวอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่

“ให้ตายสิ… ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย…”

เขาเงยหน้าขึ้น มองรอบห้องด้วยดวงตาตื่นตะลึง

เสียงของเมธัสดังมาจากอีกฟากของโพรงยาน

“อาร์จัน นายอยู่ไหน?”

“ฉันอยู่นี่… น่าจะเป็นห้องเครื่อง ประหลาดดีว่ะ”

อาร์จันยิ้มบาง ๆ ก่อนพึมพำ

“นี่มันยานหรือสัตว์กันแน่วะเนี่ย…”

เมธัสเดินเข้ามาใกล้แสงที่เรืองบนผนังสีขาวล้วน

สายตานิ่ง…แต่เต็มไปด้วยบางอย่างที่ไม่อาจบอกออกมาเป็นคำได้

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเพื่อนสนิท

“อาร์จัน… ฉันจะไปแล้วนะ”

อาร์จันชะงัก หันขวับมองเพื่อน

“ห๊ะ… นายว่าอะไรนะ?”

“ฉันจะไปหาเคทิส”

อาร์จันลุกพรวด สีหน้าผสมทั้งงุนงงและไม่อยากเชื่อ

“เฮ้ย นายบ้าไปแล้วรึเปล่าเมธัส? นี่มันไม่ใช่การบินข้ามรัฐนะเว้ย! นี่มัน 40 ปีแสง!”

เมธัสพยักหน้า

แววตาเขาชัดเจนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ฉันแน่ใจที่สุดแล้ว…อาร์จัน… ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเธออีกแล้ว”

เขาหยุด ก่อนพูดด้วยสายตาที่แน่วแน่ที่สุดในชีวิต

“นางฟ้าในฝันคนนี้จะไม่มีวันกลายเป็นจริงได้…ถ้าไม่ใช่ฉันที่เป็นคนทำ!”

อาร์จันมองหน้าเพื่อนนิ่ง…

ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้

วางมือบนไหล่ทั้งสองข้างของเมธัส

ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรู้สึก…เกินกว่าคำพูดใดจะกลั่นออกมาได้

“…งั้นก็…

“โชคดีนะ เพื่อน

“ถ้าถึงแล้ว… อย่าลืมไลน์มาบอกด้วยล่ะ”

เขาพยายามหัวเราะทั้งที่น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นในตา

“ฉันจะรอ”

เมธัสยิ้ม แล้วยื่นมือจับแขนเพื่อนรักแน่น

“ขอบใจสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยมี…”

อาร์จันขบริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดเสียงสั่น

“และนายก็เป็นหัวหน้าที่ฉันรักที่สุดเท่าที่เคยร่วมงานด้วย

“ฉันจะเก็บนายไว้เป็นตำนาน—

“ตำนานของมนุษย์โลกที่ชื่อ ‘เมธัส’

“ผู้เดินทางข้าม 40 ปีแสงเพื่อไปพบ ‘เนื้อคู่’

“เนื้อคู่ที่เคยเจอกันแค่ในความฝัน

“แม้มันจะฟังดู ‘โคตรบ้า’… แต่นายทำมัน เมธัส

“และฉัน… จะไม่มีวันลืมนาย”

ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่น… ในห้องที่เงียบงันของยานชีวะจากต่างดาว ราวกับทั้งจักรวาลมีเพียงสองใจที่เข้าใจกัน

จากนั้น… อาร์จัน หันหลัง เดินออกจากยานช้า ๆ

เมื่อมาถึงเบื้องล่าง เขาหันกลับมาโบกมือลาเพื่อนรัก ท่ามกลางม่านหิมะของ Svalbard

เมธัสยกมือลาอาร์จัน

ก่อนพูดกับเคทิสผ่านห้วงคำนึง

“เคทิส ผมพร้อมแล้วครับ”

พลันรอยแยกกลางตัวยานค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้าๆ และเงียบงัน

‘ภาพสุดท้ายของโลก

เพื่อนรัก

และเกล็ดหิมะบนอากาศ’

ค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปในม่านเรืองแสงสีฟ้าของยาน

เสียงของเคทิสดังขึ้นอีกครั้งในห้วงความคิดของเขา…

ราวกับถามเพื่อให้เขา ‘ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย’

“เมธัส… ฉันจะสั่งให้ VeltrayWhale ขึ้นบินแล้วนะคะ”

เมธัสหลับตาลง ราวกับกำลังบันทึกภาพสุดท้ายของโลกไว้ในหัวใจ

เขาเปิดตาขึ้นช้า ๆ

พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ที่สุดในชีวิต

“บินได้เลยครับ… เคทิส“

ทันใดนั้น…

ยานปลาวาฬสีเงินวาววับค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้นหิมะ

แสงชีวะที่ก่อตัวขึ้นจาก Warp Bubble คลี่ตัวเป็นม่านพลิ้วรอบลำ

ก่อนทั้งยาน…จะหายวับไปในเสี้ยววินาที

“ฟรึ่บบ!”