ห้องทดลองอวกาศประสานจิต – ชั้นใต้ดิน อาคาร D-7

ในห้องใต้ดินลึกที่อากาศเย็นจัด ไอน้ำในลมหายใจลอยเป็นหมอกจาง ๆ

เส้นแสงไฟค่อย ๆ สว่างขึ้นอัตโนมัติเมื่อเมธัสเดินเข้ามาในห้องทดลองขนาดกะทัดรัด

รอบตัวเต็มไปด้วยเครื่องจักรที่ดูเหมือนหลุดมาจากโลกอนาคต

เขานั่งลงบนเก้าอี้ทรงโค้งกลางห้อง ดึงสายรัดของเครื่องสแกนสมองมาคล้องศีรษะ แล้วเอนตัวพิงพนักอย่างคุ้นเคย

เบื้องหน้าเขา จอสามมิติขนาดใหญ่สว่างขึ้นอย่างเงียบงัน

เครือข่ายประสาทในสมองของเขาเรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ ส่วน hippocampus กับ medial temporal lobe สว่างขึ้นชัดเจน…

พื้นที่ความทรงจำระยะยาวของเขาเพิ่งได้รับ ‘บางสิ่ง’ จากเธอเมื่อคืน

เมธัสเอียงคอเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ แต่จริงจัง

“เมื่อคืนเธออัปโหลดข้อมูลดาวของเธอเข้ามาในสมองฉัน… นายช่วยวิเคราะห์ให้ทีได้ไหมว่า มนุษย์แบบฉัน… จะอยู่ที่นั่นได้รอดไหม?”

เสียงของอาร์จันดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของห้อง ก่อนเจ้าตัวจะโผล่มาพร้อมแก้วกาแฟในมือ

“วิเคราะห์เองทำไมให้ปวดตับวะ ใส่ AI ไปเลย เดี๋ยวรู้ ไม่ต้องนั่งหลับตาภาวนาแบบหมอผี”

เขาก้าวมาหย่อนตัวลงข้าง ๆ พร้อมกับเปิดอินเตอร์เฟซ

ปลายนิ้วแตะปุ่มคำสั่ง

แล้วเสียง AI ก็ดังขึ้นทันที—

น้ำเสียงฟังดูเหมือนอาจารย์สายวิทย์ในห้องเรียนที่ไม่เคยอารมณ์เสีย

“ตรวจพบคลื่นสมองเชื่อมโยงข้อมูลจาก Paleviolet…

“เริ่มต้นการประมวลผลร่วมกับฐานข้อมูลชีวฟิสิกส์มนุษย์โลก…

“ประเมินความเหมาะสมในการตั้งถิ่นฐาน”

องค์ประกอบบรรยากาศ:

● ออกซิเจน 17.02% — ต่ำกว่าค่ามาตรฐานของโลก 3.9% ยังอยู่ในเกณฑ์ที่มนุษย์สามารถปรับตัวได้ หากฝึกหายใจลึกและควบคุมการใช้ออกซิเจนในร่างกาย คำแนะนำ: ควรใช้อุปกรณ์ช่วยหายใจเบา ๆ ใน 14 วันแรก

ระดับรังสีพื้นผิว:

● เฉลี่ย 4 มิลลิซีเวิร์ตต่อปี — เทียบเท่า 2 เท่าของโลก

● ดาวมีสนามแม่เหล็กป้องกันรังสี และบรรยากาศหนาแน่นพอจะกรอง UV ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่จำเป็นต้องสร้างโดมตะกั่วหรืออยู่ใต้ดิน

แรงโน้มถ่วง:

● 1.20 G — หนักกว่าบนโลกเล็กน้อย ผลที่คาดว่าจะพบ: กล้ามเนื้อล้าเร็วขึ้น 15–20%, เหนื่อยง่ายในช่วงแรก แต่ร่างกายสามารถปรับตัวได้ หากมีการเตรียมพร้อมเบื้องต้น

ระบบพืชและการสังเคราะห์แสง:

● ไม่พบคลอโรฟิลล์แบบที่พบบนโลก

● พืชใช้รงควัตถุชนิด retinal-based⁸ และ photovirelin⁹ ดูดกลืนแสงอินฟราเรดในช่วง 720–1020 นาโนเมตร จากดาวแม่ประเภท M-dwarf¹⁰

● ระบบภายในเป็น steady photosynthesis¹¹ — สังเคราะห์แสงอย่างต่อเนื่อง และปล่อยออกซิเจนในปริมาณน้อยตลอดเวลา

● ระบบหมุนเวียนพลังงานภายในมีประสิทธิภาพสูง ส่งผลให้ลักษณะพื้นผิวคล้ายกำมะหยี่สีม่วงเข้ม และเรืองแสงอ่อน ๆ ในบางช่วงเวลา

สรุปภาพรวม:

ดัชนีความเหมาะสมของมนุษย์โลก: 82.3% สถานะ: “อาศัยได้ ด้วยมาตรการปรับตัวเบื้องต้น”

End of report.

แสงสีม่วงอ่อนจากภาพจำลองของ Paleviolet สะท้อนในดวงตาของเมธัส เขามองมันนิ่ง ราวกับมันเป็นหน้าต่างบานเดียวที่พาเขาไปหาเธอ

“ฟังดูไม่เลวเลยนะ” เมธัสพูดขึ้นเบา ๆ “ค่า G สูงไปหน่อย เดินนานคงเมื่อยขา รังสีก็แรงกว่าบนโลกนิดนึง… แต่เรื่องออกซิเจนน่ะเหรอ…”

เขายิ้มจาง ๆ

“ฉันว่าฉันหายใจลึกพอจะอยู่ได้สบาย”

“แต่ปัญหาคือ—” อาร์จันเท้าคาง พลางยักคิ้วหลิ่วตาแบบคนเห็นเพื่อนเพ้อถึงระดับจักรวาล

“นายจะไปถึงที่นั่นได้ยังไง… ในเมื่อยานลูกเรือที่เราใช้อยู่ตอนนี้ยังไปได้แค่ขอบสุริยะ…”

เมธัสหันมามองเพื่อน

“ฉันยังไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะไปยังไง… แต่ฝันน่ะ มันต้องมาก่อนความจริงเสมอ”

อาร์จันหัวเราะเบา ๆ

“เริ่มเข้าสู่โหมดนักรักข้ามดวงดาวแล้วนะนายอะ”

เมธัสไม่ปฏิเสธ เขายิ้มแทน

“ว่าแต่…”

เขาหันกลับมา

“เรื่องที่ฉันฝากให้นายไปสืบ ยานต่างดาวนั่นน่ะ… ได้เรื่องยัง?”

อาร์จันเปลี่ยนท่าทางทันที เหมือนถูกกดสวิตช์ เขากวาดตามองไปรอบห้องก่อนโน้มตัวเข้ามากระซิบ

“นายอย่าไปบอกใครนะเว้ย นี่มัน…ระดับลับสุดยอดขององค์กร”

เมธัสหรี่ตามองเพื่อน

“ฉันจะไปบอกใครได้วะ ทั้งองค์กรฉันรู้จักอยู่คนเดียวก็คือนายเนี่ย!”

“เออนั่นดิ…” อาร์จันหัวเราะแห้ง ๆ

“แต่นายรู้มั้ย ฉันต้องเสียเบอร์เกอร์ไปสามชิ้นให้ยัยแว่นเลขา ไอ้ ‘อาริศ’ เลยนะเว้ย…”

เมธัสเบิกตา

“อาริศ? หัวหน้าแผนกออกแบบยานน่ะเหรอ?”

“ใช่เลย!” อาร์จันดีดนิ้ว

“ตอนนี้ทั้งแผนกของมันคงยกทัพกันไปที่นั่นเรียบร้อยแล้วล่ะ”

“ที่นั่นคือ…?”

“Svalbard”

เมธัสเงียบไปอึดใจ

“Svalbard… นอร์เวย์… ขั้วโลกเหนือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ” อาร์จันยักไหล่

เมธัสยันตัวขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้ามีแววตื่นเต้น

“งั้นเราจะรออะไรล่ะ… พรุ่งนี้ไปกันเลย!”

อาร์จันหันขวับ

“เดี๋ยว ๆ ๆ นายพูดยังกะจองตั๋วไปหัวหิน!”

“เอ้า ทำไมล่ะ นายไม่อยากไปเหรอ?”

“ก็อยากแหละ… แต่ว่า…”

“แต่ว่าอะไร?”

“คือว่า…”

“ก็ว่ามาเถอะน่า ไม่ต้องอ้อมค้อม”

“…มัน…”

“…มันอะไร? …อ๋อออ มันนี่!” เมธัสหัวเราะออกมา

“โอ๊ย นึกว่าอะไร เดี๋ยวฉันออกให้หมด ค่าตั๋ว ค่าที่พัก แถมพ็อกเก็ตมันนี่ด้วยเลยเอ้า!”

อาร์จันมองหน้าเขานิ่ง ๆ แล้วถอนหายใจ

“อืมม… พูดแบบนี้ก็… ไปก็ได้วะ”

“ดีมาก!” เมธัสหยิบมือถือขึ้น

“ฉันจะจองตั๋วเดี๋ยวนี้เลย จองแบบด่วนพิเศษสุด!”

เขาหันมายิ้มกว้างให้เพื่อน

“พรุ่งนี้ล้อหมุน — โอเค้?”

อาร์จันหัวเราะ

“โอเค เพื่อน… ไปกันให้สุดเล้ยยย…”