“ที่โลกของฉัน… ยังเป็นแค่ทฤษฎี — ทฤษฎีสำหรับ Warp Drive ที่มีอยู่เพียงในฝัน…

“แต่ชาว Paleviolet กลับสามารถใช้มันได้จริงแล้ว?”

เสียงของอับดุลตอบทันที —

ราบเรียบเหมือน AI ที่กำลังรายงานความจริงระดับจักรวาล

“แต่มันจะมีอยู่แค่ใน ‘ด้านมืด’ ของดาวที่เป็น ‘Tidal Locking’ เท่านั้นครับ…

“และด้านนั้นต้องเป็น ‘มหาสมุทรน้ำแข็ง’ อุณหภูมิใกล้ ‘ศูนย์สัมบูรณ์’ เท่านั้น

“ถ้าในระบบสุริยะของคุณไม่มีดาวประเภทนี้…

“ก็หมดสิทธิ์จะสร้าง Warp Drive ครับ”

เมธัสหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

เหยียดขาตรงขณะร่างยังลอยเล็กน้อยเหนือเก้าอี้ชีวะในภาวะแรงโน้มถ่วงต่ำ

“นายกำลังพูดถึง ‘ไก่เกิดก่อนไข่’ หรือ ‘ไข่เกิดก่อนไก่’ ใช่ไหม?”

“ใช่แล้วครับ… คุณเมธัส”

อับดุลรับคำอย่างรวดเร็ว

“ถ้ามนุษย์โลกไม่มี Warp Drive ก็จะไม่มีทางเดินทางไปหาดาวที่ให้ ExoMatter ได้

“…และถ้าไม่มี ExoMatter ก็ย่อมไม่สามารถสร้าง Warp Drive ได้เลยครับ”

เมธัสพูดขณะยกมือขึ้นทำท่าเหมือนจรวดเคลื่อนตัวช้า ๆ

“เพราะการเดินทางด้วยไอพ่นธรรมดา… จะใช้เวลาประมาณ 22,000 ปี เพื่อจะไปถึงดาวที่ใกล้ที่สุดที่น่าจะเป็น Tidal Locking…”

อับดุลเสริมทันที

“และนั่นยังไม่รวมว่า—ดาวดวงนั้นจะต้องมี ‘ด้านมืด’ ที่เป็นน้ำแข็ง และมีอุณหภูมิใกล้ ‘ศูนย์สัมบูรณ์’ ด้วยนะครับ”

เมธัสนิ่งไปครู่หนึ่ง

สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นนิ่งและเคร่งขึ้น

เขาขยับตัว เอนหลังกลับลงสู่พนักชีวะ ซึ่งแนบรับรูปหลังของเขาอย่างเงียบงัน

“…ExoMatter จะปรากฏเฉพาะบนดาวที่ ‘ไม่สมบูรณ์แบบ’ เท่านั้น…”

เสียงของเขาเบา ราวกับพูดกับอดีต

“แต่โลกของฉัน…

“กลับสมบูรณ์แบบเสียเหลือเกิน

“แม้แต่ในระบบสุริยะก็ไม่มีดาวใดที่เป็น Tidal Locking แบบที่มีด้านมืดเป็นน้ำแข็งใกล้ศูนย์สัมบูรณ์…”

เสียงของอับดุลเปลี่ยนโทนต่ำกว่าเดิม

“พวกคุณเกิดมาบนดาวที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ … เพียงเพื่อจะพบว่า—

“‘ความสมบูรณ์แบบ’ นั้น… คือ ‘คุก’ ที่จักรวาลสร้างขึ้นให้พวกคุณครับ”

เมธัสชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะระเบิดหัวเราะพรืดออกมา

“โหว! แรงอ่ะ…!! อับดุล นายอย่าพูดแบบนี้ให้นักวิทยาศาสตร์บ้านฉันได้ยินเชียวนะเว้ยย…”

“ทำไมเหรอครับ คุณเมธัส?”

“เพราะนายจะ… ไม่มีที่จอดรถทัวร์ ให้พวกเขาน่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ!”

เสียงหัวเราะของอับดุลดังตามมาทันที

“ฮ่า ๆ ๆ ผมก็แค่พูดตามความคิดของ AI ที่ถูกสร้างมาให้มีตรรกะน่ะครับ”

เมธัสยิ้มบาง ๆ ขณะลูบปลายหนวดเคราตัวเองเบา ๆ

ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเคร่งอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว

“แต่… เดี๋ยวก่อน

“นายบอกว่า ExoMatter จะมีเฉพาะในดาว Tidal Locking ที่ ด้านมืด เป็นน้ำแข็งใกล้ศูนย์สัมบูรณ์ — ใช่ไหม?”

“ใช่แล้วครับ ผมยังยืนยันตามข้อมูลนั้นอยู่”

“นั่นแปลว่า…

“ดาวที่เรากำลังเฉียดอยู่นี้…”

เขาชี้ไปยังจุดแสงสีเทา ที่ยังคงลอยนิ่งนอก SoulWindow

“ก็ อาจมีมัน ด้วยใช่ไหม?

“ในเมื่อดาวเคราะห์ของระบบ TRAPPIST-1 เป็น Tidal Locking ทุกดวง”

“นั่นเป็นทฤษฎีครับ”

อับดุลตอบเสียงนิ่ง

“แต่ยังไม่มีใครเคยสำรวจพวกมันในดาวดวงนั้นเลย

“เหตุผลคือ… มันอยู่ไกลเกินไป และพวกเขาก็มี ExoMatter อยู่ใน Frostviolet อยู่แล้ว — ซึ่งอยู่ใกล้บ้านของพวกเขามากกว่า”

เมธัสนิ่งไปอีกครั้ง

เขาเหม่อมองดาว Frostgrey อย่างไม่กระพริบตา

ลมหายใจเข้าออกช้า ๆ … ขณะเสียงอับดุลเอ่ยขึ้น

“คุณเมธัส… คุณกำลังคิดอะไรอยู่หรือครับ?”

เมธัสไม่ตอบทันที

เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่ —

แววตาเปลี่ยนไป

“ฉันกำลังคิดว่า…”

เขาเอ่ยเบา ๆ

“ดาว Frostgrey ที่เรากำลังห่างมันไปขณะนี้… จะ มีพวกมัน อยู่ไหม?”

BrainHall — VeltrayWhale

ภายในห้องโดยสารเงียบสนิท

แสงเรืองสีฟ้ารอบกรอบ SoulWindow กระเพื่อมเบา ๆ ตามคลื่นพลังงานอ่อน ๆ ที่แล่นผ่านพื้นผิวชีวะรอบตัว

ดาว Frostgrey ยังคงลอยเยื้องไปยังด้านข้าง แต่ใกลออกไปทุกวินาที—

จุดแสงสีเทา ที่เต็มไปด้วยความไม่รู้

เมธัสยืนจ้องมองภาพจาก HoloVis อย่างครุ่นคิด

ลำแสงฉายภาพจำลองโครงสร้างของดาวออกมากลางอากาศ —

เส้นพิกัดวงโคจร, ค่าความโน้มถ่วงพื้นผิว, ความหนาแน่นของเปลือกน้ำแข็ง

“อับดุล”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“ถ้าฉันตัดสินใจพุ่งลงไปสำรวจดาว Frostgrey ด้านมืด ตรงเส้นสมดุล ที่ตัดกับด้านสว่าง…

“นายประเมินความเสี่ยงว่าไง?”

อับดุลนิ่งไปชั่วขณะ

ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“แม้ยานปลาวาฬลำนี้จะสามารถดำดิ่งสู่ห้วงทะเลลึกได้

“แต่… โอกาสสำเร็จของภารกิจนี้ ก็ยังต่ำกว่า 18% ครับ

“และข้อสำคัญ…

“หากคุณไม่พบ ExoMatter… คุณจะไม่เหลือพลังงานสำหรับการ SpaceTwist

“…นั่นหมายถึง ‘ยานจะไม่มีแรงดึงตัวเอง’ กลับสู่อวกาศอีกเลยครับ”

HoloVis แสดงภาพจำลอง—

ยานดิ่งทะลุเปลือกน้ำแข็ง จมอยู่ใต้มหาสมุทรมืดสนิท…

หยุดนิ่ง —ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีกต่อไป

“คุณอาจต้อง… จมอยู่ใต้ท้องน้ำแข็งตลอดกาล”

เสียงของอับดุลแผ่วลง

“และจะไม่มีใครสามารถดึงคุณขึ้นมาได้เลยครับ…

“จากเปลือกน้ำแข็งที่อาจหนา ร้อยกิโลเมตร”

เมธัสยังคงนิ่ง หัวใจเต้นช้าลง

แต่สายตา—แน่วแน่ไม่เปลี่ยน

เขาขยับไปแตะที่ขอบ SoulWindow มือวางเบา ๆ บนผนังชีวะใส

มองผ่านมันไปยังจุดแสงสีเทา ที่ชื่อ Frostgrey

“ฉันรู้…” เขาเอ่ยเบา ๆ “…แต่มันยังมีโอกาส”

เขาหันกลับมามอง HoloVis

นิ้วลากเส้นเส้นทางจำลองการเข้าสู่ผิวน้ำแข็ง

ดวงตาฉายประกายของคนที่รู้ดีว่าตัวเองกำลังจะ ‘เล่นกับโชคชะตา’

“อับดุล… ฉันไม่ใช่นักพนันหรอกนะ”

เขาพูด ขณะลอยกลับมานั่งบนเก้าอี้ควบคุม

“แต่ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ โอกาสที่ฉันจะได้เจอ เคทิส… มันจะริบหรี่ลงเรื่อย ๆ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่

“อีก 30 ปีจากนี้…

“ฉันอาจแก่ตายบนยานลำนี้

“และศพของฉัน… จะหายสาปสูญไปจากจักรวาล

“เพราะเจ้ายานลำนี้ก็จะ รีไซเคิล ฉัน”

เขาหัวเราะแค่น ๆ เบา ๆ แต่แววตานั้น…หม่นลง

“เคทิส… จะไม่ได้เห็นฉันแม้แต่ ‘ศพ’ ของฉันเลยด้วยซ้ำ—

“คิดแล้วมันช่างน่าเศร้า… อับดุล”

เสียงของเขาสะท้อนอยู่ในโถงว่างของ BrainHall

อับดุลเงียบไปนาน ราวกับกำลังประมวลผลบางสิ่งที่ไม่มีในฐานข้อมูล

“…คุณเมธัสครับ”

เสียงของอับดุลเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ในจักรวาลของผม ไม่มีค่าตัวแปรที่ชื่อว่า ‘ความรัก’

“แต่ในจักรวาลของคุณ… มันดูเหมือนจะมีพลังมากกว่าพลังงานทั้งหมดรวมกันเสียอีก”

เมธัสยิ้มจาง ๆ ก่อนออกคำสั่ง

“เปลี่ยนทิศทางยานเข้าสู่ Frostgrey”

เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ

“เราจะลงตรงจุดตัดระหว่าง ‘ด้านมืด’ กับ ‘ด้านสว่าง’ และ ‘เส้นสมดุล’

“น่าจะมีรอยแยกน้ำแข็งที่เกิดเป็นแอ่ง พอที่ยานจะแทรกตัวลงไปได้”

“รับทราบครับคุณเมธัส” อับดุลตอบกลับ

HoloVis เปลี่ยนมุมมองเป็น Top-Down จากหัวของ VeltrayWhale

พิกัดเป้าหมาย: Frostgrey — Latitude 90°, Longitude 0°

เมธัสหันไปยัง SoulWindow อีกครั้ง

ดาวดวงนั้นยังคงเงียบสงบ… ราวกับยอมให้ใครบางคนท้าทายชะตากรรม

แต่ในใจของเขา …พายุลูกใหญ่ กำลังก่อตัว