HoloVis กลางห้องแสดงผลคลื่นพลังงานที่กำลังค่อย ๆ เข้าสู่โหมดสมดุล

กราฟ ExoMatter พุ่งทะลุขีดสูงสุด—

เป็นสัญญาณแห่งชัยชนะที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้

…ในสถานที่ลึกลับใต้ก้นมหาสมุทรน้ำแข็งของดาว Frostgrey

เมธัสยิ้มมุมปากช้า ๆ

ใบหน้าซีดเซียวจากคลื่นแห่งความเครียดที่ถาโถมตลอด 3 วัน

ไม่ใช่เพียงแค่ความภูมิใจ…

แต่มันคือความรู้สึกที่ได้กลับมาควบคุม ‘โชคชะตา’ ของตัวเองอีกครั้ง

เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“อับดุล… เราจะไม่พุ่งขึ้นจากตรงนี้

“เปลือกน้ำแข็งหนากว่าร้อยกิโลเมตร …ยานจะติดตายแน่นอน

“ย้อนกลับเส้นทางเดิม—กลับไปยังแอ่งที่เราลงมา”

เสียงของอับดุลตอบกลับทันที

“ยืนยันคำสั่งครับคุณเมธัส — กำลังคำนวณเส้นทางย้อนกลับสู่แอ่งน้ำด้านขั้วเหนือของดาว”

ระบบควบคุมแรงลอยตัวทำงานทันที

เนื้อเยื่อบริเวณใต้ท้องของยานปล่อย โคลด์พลาสม่า และก๊าซชีวภาพชนิดพิเศษ เพื่อปรับสมดุลการลอยตัวใต้มหาสมุทรน้ำแข็ง

กล้ามเนื้อชีวะของยาน— หดตัวและขยายอย่างนุ่มนวล

ทุกส่วนเคลื่อนไหวเหมือนสัตว์น้ำขนาดยักษ์ ที่รู้เส้นทางรอดของตัวเอง

แรงผลักภายในยานค่อย ๆ จางหาย

…ร่างของเมธัสกลับมายืนติดพื้นได้อีกครั้ง

เขาหลับตาลงบนเก้าอี้ชีวะ รอเพียงเวลา ที่เจ้าปลาวาฬจะค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ…

…

…

…

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า…

และแล้ว เสียงของอับดุลก็ดังขึ้นอย่างมีน้ำหนัก เพียงพอที่จะปลุกให้เขาตื่นจากความล้า

“ใกล้ถึงพื้นผิวแล้วครับ คุณเมธัส — ความหนาของน้ำแข็งลดลงตามพิกัดเดิมที่เคยเข้ามา…”

เมธัสมองออกไปยัง SoulWindow

ปรากฎแสงสีส้มจาง ๆ ส่องทะลุเป็นลำเข้ามา จากขอบของแอ่งน้ำด้านขั้วเหนือของดาว

แสงนั้นสะท้อนมาจากแนวเส้นแบ่ง แสง–เงา ระหว่าง ‘วัน’ กับ ‘คืน’ ของ Frostgrey

แอ่งน้ำนี้ไม่ใหญ่ แต่กว้างพอ… ให้ยานลอดขึ้นไปได้พอดี

เสียงของอับดุลดังขึ้นอีกครั้ง

“ล็อกพิกัดสำหรับการบิด SpaceTwist พร้อมแล้วครับ”

“ดี… จังหวะนี้แหละ”

เมธัสเบิกตากว้าง

“จุดจบของความสิ้นหวัง… และจุดเริ่มต้นของการเดินทางไปหาเธอ… อีกครั้ง”

“ฟรึ่บบบบ!!”

ยาน VeltrayWhale พุ่งทะยานออกจากผิวน้ำอย่างไร้เสียง

ฟองน้ำสีเงินกระจายออกเหมือนอณูแห่งความฝัน

แรงบิดของ SpaceTwist บิดกาลอวกาศรอบตัวในเสี้ยววินาที—

เปลี่ยนทะเลลึกให้กลายเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ในความทรงจำ

กลับ สู่อวกาศ อีกครั้ง

…

…

…

HoloVis แสดงภาพของระบบดาว TRAPPIST-1 เต็มจอ

เมธัสมองออกไปยัง SoulWindow อีกครั้ง

ดาว Frostgrey กลายเป็นลูกกลมสีเทา ที่ค่อย ๆ ไกลออกไปทุกที…

“อับดุล… เปิด QeTron”

“ยืนยันคำสั่งครับ เชื่อมต่อสัญญาณควอนตัมแล้ว กำลังสะท้อนข้อมูลเข้าสู่เครือข่ายของ Paleviolet…”

ทันใดนั้น— เส้นประสาทของเมธัสเกิดอาการกระตุกเบา ๆ

QeLyra มันเริ่มสั่น… สั่นเบา ๆ แล้วแรงขึ้น

…จังหวะสม่ำเสมอ

เมธัสหลับตาลง

เขารู้—โดยไม่ต้องถาม

เคทิส …กำลังพยายามติดต่อเขา

“เธอรู้แล้วสินะ…”

มือของเขาเอื้อมไปแตะหลังศีรษะ ตำแหน่งของ QeLyra

ปลายนิ้วสัมผัสชีพจรระดับ Quantum Entangled Pair — ที่เขาเป็นเพียงผู้เดียวในจักรวาล ที่สามารถเปิด-ปิดมันได้

“เดี๋ยวสิ… อีกนิดเดียว… ฉันจะบอกเธอเอง…”

เขายืนนิ่ง ราวกับต้องเตรียมใจอย่างลึกที่สุด

เพราะเขารู้ดีว่า… ด้านปลายของการเชื่อมต่อในครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่ เสียงธรรมดา

แต่มันจะเป็น— ‘การระเบิดของทุกอารมณ์’ ที่เขาได้ปิดกั้นไว้

แสงไฟชีวะสีฟ้า… ค่อย ๆ แผ่ขยายไปตามผนังห้องโดยสาร

จากที่เคยสลัวมัว—ตอนนี้กลับเรืองรองสดใส ราวกับดอกไม้น้ำลึกที่ผลิบานหลังฤดูมืดอันยาวนาน

ราวกับยาน VeltrayWhale…  ได้ฟื้นขึ้นอีกครั้ง — จากการหลับใหลอันยาวนานในโหมด SleepTwist

แรงโน้มถ่วงเฉพาะบุคคลกลับมา

เมธัสยืนได้เต็มฝ่าเท้าอีกครั้ง ไม่ต้องอาศัยท่ากึ่งลอย–กึ่งพุ่ง เหมือนที่เขาทำมาตลอด 2 ปีที่ผ่านมา

เส้นผมไม่ลอยฟูอีกแล้ว

แต่กลับตกลงอย่างสงบนิ่ง แนบข้างกรอบหน้าอันเข้มครึ้ม จากเคราที่สะสมมายาวนาน

เขายืนนิ่งกลาง BrainHall ที่แสงเรืองสีฟ้าสดใสไล้จากเพดานลงมาสะท้อนผนังโค้งสีขาว

HoloVis ค่อย ๆ แสดงสถานะของระบบ Twist …กลับเข้าสู่ ‘โหมดพร้อมทำงาน’ อย่างสมบูรณ์

“…ถึงเวลาแล้ว”

เมธัสก้มหน้าลงช้า ๆ

มือขวาวางแผ่วเบาบนหลังศีรษะ

ปลายนิ้วแตะตำแหน่งเชื่อมต่อ QeLyra ที่ฝังลึกในเส้นประสาทส่วนกลาง

“…เปิด QeLyra”

เสียงนั้นไม่ถูกเปล่งออกมา

แต่มันถูก ‘คิด’ — และส่งผ่านสมองเข้าสู่ระบบ ด้วยเจตจำนงที่ชัดเจนที่สุดในจักรวาล

เพียงเสี้ยววินาทีหลังคำสั่งนั้น—

สมองเขาก็ระเบิดออกด้วย ‘สัญญาณ’

ที่ไหลทะลักเข้ามา ราวกับกระแสน้ำอัดแน่น

ที่รอการปลดปล่อย

“เมธัส!!”

เสียงนั้นมาในทันที — ไม่แม้แต่ให้เขาได้ตั้งหลัก

“คุณ… คุณมันบ้าไปแล้วเหรอ!?

“คุณปิด QeLyra!

“คุณตัด QeTron!

“คุณหายไปจากระบบทั้งหมด!”

เธอไม่ได้พูดเฉย ๆ

…เธอกรีดร้อง ด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังวิ่งจากจักรวาลไกลโพ้นมาหาเขาด้วยโมเมนตัมมหาศาล

“ฉันพยายามสะท้อนสัญญาณเข้าหาคุณทุกวัน!

“ฉันกลัวว่า… คุณตายไปแล้ว!

“ฉันอยู่คนเดียวกับความเงียบใน QeLyra… ทุกวัน!!

“คุณไม่รู้หรอกว่ามันทรมานแค่ไหน!!”

เมธัสยืนนิ่งเหมือนรูปสลัก

ดวงตาแดงก่ำ แต่รอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นช้า ๆ

“…ขอโทษคร้าบบ”

เขากล่าวเสียงเบา

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และความโล่งใจในเวลาเดียวกัน

เขาก้าวช้า ๆ ไปยังขอบโค้งของคอนโซลกลาง BrainHall

ฝ่ามือแตะผิวเรืองแสงสีฟ้า แล้วเงยหน้ามอง HoloVis ที่แสดงภาพระบบดาว TRAPPIST-1 จากมุมมองจริง

“ผมรู้ว่า… มันโหดร้าย

“แต่ถ้าคุณรู้ว่า

“ผมจะลงไปใต้ดาวน้ำแข็งนั่น…

“คุณจะไม่มีวันยอมให้ผมไป แน่ ๆ”

“เพราะคุณมันบ้า!!

“นั่นมันดาวที่ไม่มีใครเคยสำรวจ!

“มันคือจุดจบ! ไม่ใช่จุดเริ่มต้น!!”

เสียงเธอขาดห้วงอีกครั้ง—

แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะขาดสัญญาณ

…แต่เพราะเธอกำลังกลั้นน้ำตา

“ฉันกลัว…

“กลัวว่าจะไม่ได้ยินเสียงคุณอีกแล้ว…”

เมธัสหลับตาลง

หันหลังพิงกำแพงชีวะของห้อง

สูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดด้วยเสียงมั่นคง — ชัดทุกพยางค์

“แต่ผมกลับมาแล้วครับ…ที่รัก

“และไม่ใช่แค่ตัวเปล่า

“ผมมี ExoMatter เต็มท้องยาน…

“พลังงานของเราพร้อมแล้ว เคทิส”

เขาเงยหน้าขึ้น

มองเส้นแสงที่ไหลบนเพดาน — ราวกับเส้นเลือดของยานที่เต้นด้วยชีวิตใหม่

“ผมกำลังจะไปหา…คุณ”

เงียบ…

จากอีกฟากหนึ่งของระบบดาว มีเพียงเสียงสะอื้นที่เธอไม่อาจซ่อน

“ฉันเกลียดคุณ…

“…แต่ฉันก็รักคุณมากกว่าอะไรทั้งหมด เมธัส…”

เมธัสยิ้มบาง ๆ

…รอยยิ้มของคนที่เพิ่งฝ่า ‘นรกใต้ดาวน้ำแข็ง’ และกลับมา—พร้อมชัยชนะ

ไม่ใช่ชัยชนะเหนือธรรมชาติ

…แต่เหนือความกลัวของหัวใจตัวเอง

ยานปลาวาฬ… ฟื้นคืนพลัง

ความรัก… เชื่อมสัญญาณ

สองหัวใจ… กลับมาถักทอเป็นเส้นใยเดียวกัน…

อีกครั้ง 💙…💜