[ Frostgrey — ใต้ท้องทะเลลึก ]
ยาน VeltrayWhale ลอยช้า ๆ ราวกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโบราณ กำลังสอดส่ายสายตาในรอยแยกของยุคน้ำแข็งเงียบงัน
…รอบตัวมืดสนิท
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับมัน
สายตาของ VeltrayWhale ไม่ได้พึ่งพาแสง
แต่มันใช้สนามแม่เหล็กย้อนเฟส ใช้การสั่นของคลื่นความโน้มถ่วงระดับจุลภาค และปล่อยกลุ่มควอนตัมดูดซับ
เพื่อค้นหา…
สิ่งที่…
ไม่มีตัวตน…
…
…
…
“เริ่มรอบการสแกนครั้งที่ 9 แล้วครับ คุณเมธัส…
“ยังไม่พบสัญญาณของแรงผลักระดับมวลลบ หรือการบิดเบือนแรงเฉื่อยใด ๆ”
เมธัสยังคงเงียบ
เขามองผ่าน SoulWindow อย่างไร้คำพูด
มือจับราวยึดแน่น…
สายตาเคลื่อนช้า ๆ ตามเส้นใยแสงที่เคลื่อนไหวตามผนังราวกับเส้นประสาทของยาน
“ความลึกขณะนี้ 890 เมตร… ความดันภายนอกเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่โครงสร้างยานยังนิ่งดีครับ”
“…ฉันไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครเคยมุดลงมาที่นี่” เมธัสพูดขึ้นเบา ๆ
เขาถอนหายใจ
ลมหายใจร้อนปะทะกับอากาศเย็นเฉียบใน BrainHall ทำให้ SoulWindow ขึ้นฝ้าเป็นจุดเล็ก ๆ
“พวกเขาคงมองว่าแค่ดาวดวงหนึ่ง… ที่ไม่เคยให้พลังงานกลับมาเลย คงไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยง”
“แต่คุณเสี่ยงครับ”
อับดุลตอบเรียบ ๆ
“ทั้งที่โอกาสสำเร็จต่ำกว่า 18% จากแบบจำลองพลังงานที่เรามี”
เมธัสยิ้มมุมปาก
“ฉันเสี่ยง… เพราะเคทิสยังรออยู่”
…แล้วเขาก็เงียบอีกครั้ง
ยานปลาวาฬยังคงลอยช้า ๆ ใต้ผืนน้ำที่เย็นเฉียบ…
คลื่นเบา ๆ สะท้อนจากตัวมันเหมือนกับว่ามหาสมุทรเองก็กำลังประเมินผู้บุกรุก
เส้นใยแสงจากลำตัวยานส่งประกายเรืองนุ่มนวล เหมือนลมหายใจของสิ่งมีชีวิต
…ที่ยังไม่ยอมตาย
“เข้าสู่โซนความลึก 1,120 เมตรแล้วครับ
“แรงโน้มถ่วงภายในเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่ยังไม่มีความผิดปกติในสัญญาณสนามมวลลบครับ”
เมธัสเริ่มเดินช้า ๆ ในโถง BrainHall
แรงโน้มถ่วงของดาวช่วยให้เขาไม่ต้องลอยไปมาในยานอีกต่อไป
“นี่มันจะต้องมีอยู่ที่ไหนสักแห่งสิ…”
เขาพึมพำ
“หรือว่าฉันคิดผิด…”
“ผมจะเริ่มสแกนอีกครั้ง… รอบที่ 10 …
“แต่คุณเมธัสครับ —
“ถ้าเราไม่พบในรอบถัดไป ผมแนะนำให้เตรียมการยกเลิกภารกิจ”
“แล้วถ้ากลับขึ้นไปไม่ได้ล่ะ?” เมธัสถามเรียบ ๆ
“เรายังพอมีแรงลอยตัวสำหรับการเคลื่อนกลับสู่ผิวน้ำ… ถ้าดำเนินการภายใน 10 ชั่วโมงนี้ …
“หากช้ากว่านั้น—แรงโน้มถ่วงของดาวจะเริ่มดึงเราเข้าสู่แกนกลาง และจะไม่สามารถใช้แรงยกตัวใด ๆ ได้อีก”
เมธัสหลับตาชั่วขณะ
เขารู้…
หากหาไม่เจอในวันนี้
พรุ่งนี้เขาอาจไม่มีอีกแล้ว
ผ่านไปหลายชั่วโมง…
ยาน VeltrayWhale ยังคงลอยอย่างเงียบงันใต้มหาสมุทรน้ำแข็งของดาว Frostgrey
อุณหภูมิเบื้องบนเข้าสู่ระดับต่ำสุด — ใกล้ศูนย์สัมบูรณ์
แต่ยังไม่มีสัญญาณของ ExoMatter
ไม่มีสนามพลังงานเชิงลบ
ไม่มีแม้แต่แรงผลักระดับมวลติดลบที่ควรจะปรากฏขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย
“คุณเมธัส… ยังไม่พบอะไรครับ”
เสียงของอับดุลเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา
“และพลังงานสำรองในการขับเคลื่อนใต้ผิวน้ำ…
“เหลือเพียง 17% แล้วครับ”
เมธัสยังคงเงียบ
เขานั่งพิงแผ่นชีวะด้านข้าง SoulWindow
สองมือจับศีรษะ พึมพำกับตัวเองเหมือนคนหลุดจากโลกจริง
“…ฉันคงคิดผิด… ฉันมันบ้าไปแล้วแน่ ๆ …”
เขาเงยหน้ามองเพดานห้องที่เรืองแสงอ่อนเหมือนม่านของแมงกะพรุนในทะเลลึก
ก่อนจะหันไปมองภาพดาว Paleviolet บนมุมหนึ่งของ HoloVis ที่เคยตั้งโชว์ไว้อย่างมีความหวัง
เวลาบนหน้าจอค่อย ๆ นับช้าลงตามพลังงานที่ร่อยหรอ เหมือนจักรวาลเองก็เริ่มหมดศรัทธาในตัวเขา
“คุณเมธัส… เรายังสามารถขึ้นสู่ผิวน้ำได้ ถ้ายกเลิกตอนนี้…”
“แล้วถ้าฉันตายที่นี่ล่ะ…”
เมธัสพูดขึ้นเสียงเบา
“…เธอก็จะไม่ได้เห็นแม้แต่ศพของฉันใช่ไหม?”
เขาหัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง
“นี่มันแย่ยิ่งกว่าการเดินทาง 30 ปีแล้วไม่ได้พบเธอเสียอีกนะ อับดุล…
“เพราะถ้าฉันกลายเป็นเศษโปรตีนในท้องเจ้าปลาวาฬนี่
“เคทิสจะไม่เคยรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน…”