[ การลงสู่ผิวดาว Frostgrey ]
แสงดาว Frostgrey ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นบน SoulWindow
จากจุดเรืองแสงสีเทา กลายเป็นภาพกลมรี สีเทาอมฟ้า
พื้นผิวของมันสะท้อนความเย็นจัด …ราวกับโลหะที่ถูกแช่แข็งไว้ชั่วนิรันดร์
เมธัสกลับมานั่งประจำที่
เขาจ้องมองมันอยู่กลาง BrainHall —
สีหน้าเคร่งขรึมแต่แน่วแน่
เสียงของอับดุดังขึ้นอย่างสุภาพและมั่นคง
“…คุณแน่ใจหรือไม่ครับ?
“การลงจอดครั้งนี้อาจหมายถึงการ ‘ไม่มีวันกลับสู่อวกาศ’ ได้อีก หากไม่มี ExoMatter บนดาวนี้จริง ๆ”
เมธัสเงียบไปชั่วขณะ
ก่อนเงยหน้าขึ้น—สีหน้าเครียดลึก
“เริ่มปิดระบบ QeTron ซะ ฉันไม่อยากให้เธอ…รู้เรื่องนี้”
เขาพูดเบา ๆ พลางมองแสงสีฟ้าทึมๆ บนเพดานโค้งของ BrainHall
“และฉันก็จะ… ปิดประตู QeLyra ของตัวเองด้วย”
“คุณแน่ใจหรือไม่ครับ?
“การทำแบบนั้นจะทำให้ยานหลุดจากการควบคุมของศูนย์ เขาจะไม่สามารถมองเห็นเราจากจอควบคุมได้อีก”
“ฉันรู้”
เมธัสสวนตอบทันที
“แต่ฉันไม่อยากให้เคทิสรู้ว่าฉันกำลังจะทำอะไร ถ้าเธอรู้… เธอจะหยุดฉัน”
เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งมองดาวเบื้องหน้า
“เริ่มคำนวณจุดลงที่บางที่สุดของเปลือกน้ำแข็ง เฉพาะบริเวณรอยต่อระหว่าง DaySide กับ DarkSide
“ฉันต้องการจุดที่เป็นแอ่งน้ำ ที่ละลายใต้แสงดาวฤกษ์ แต่เย็นพอจะเชื่อมสู่มหาสมุทรด้านมืด”
อับดุลประมวลผลทันที
“พบเป้าหมายแล้วครับ
“จุดขั้วเหนือของดาวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของ Frostgrey มีความลาดต่ำ
“และความร้อนจากภูเขาไฟใต้ทะเล ทำให้เกิดแอ่งน้ำเปิดขนาดประมาณ 300 เมตร ลึกลงไปเชื่อมกับมหาสมุทรใต้น้ำแข็งโดยตรงครับ”
“เยี่ยม!” เมธัสสั่งเสียงหนักแน่น “เตรียมระบบควบคุมการลง”
“รับทราบครับ ทำการพลิกยานให้ท้องขนานกับพื้น”
HoloVis เปลี่ยนภาพเป็นมุมมองหัวยาน VeltrayWhale ค่อย ๆ หมุนตัว นำด้านท้องลงเพื่อเข้าสู่ดาว
เสียงอับดุลรายงานผลอย่างราบเรียบ
“เริ่มปล่อย ‘ก๊าซลอยตัว’ เพื่อหน่วงความเร็วขั้นแรก
“พร้อมเตรียม ‘โคลด์พลาสม่า’ รัศมีเต็มท้องยาน…”
เสียงก๊าซเริ่มดังฮืดเบา ๆ ทั่วตัวถังด้านหลังของ VeltrayWhale
แสงฟ้าจาง ๆ ปรากฏเป็นระลอกวง
โคลด์พลาสม่า พ่นออกเหมือนม่านน้ำในแสงจันทร์ ครอบคลุมไปทุกทิศ
…
…
…
BrainHall — ท่ามกลางโถงขาวที่ค่อย ๆ สั่นจากแรงกระเพื่อมภายในระบบ
เขายังไม่ละสายตาจาก SoulWindow ที่ตอนนี้ ดาว Frostgrey อยู่ใกล้จนเห็นรายละเอียดของแผ่นน้ำแข็งที่ลายแตกกระจายเป็นรูปพัด
“เริ่มเข้าสู่ชั้นบรรยากาศแล้วครับ
“ไม่มีแรงเสียดสี
“แต่แรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้น จาก 0.04 G
“เป็น 0.11 G แล้วครับ”
เสียงอับดุลยังคงรายงานอย่างเยือกเย็น
แต่ในใจเมธัส—
พายุความคิดกำลังโหมกระหน่ำ
‘ถ้าเราหาไม่เจอ…
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เห็นดวงดาว…’
ลมหายใจของเขายาวลึก
คำพูดสุดท้ายที่เขาฝากไว้กับตัวเอง
…แผ่วเหมือนเสียงภายในหัวใจ
“แต่ถ้าเราไม่เสี่ยง… เคทิสอาจไม่มีวันได้เห็นแม้แต่ร่างของฉัน”
[ มุดลงใต้มหาสมุทรน้ำแข็ง ]
เมื่อท้องยานใกล้สัมผัสแผ่นน้ำแข็งที่แตกร้าว…
VeltrayWhale ค่อย ๆ ชะลอตัวลง ราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่แตะพื้นผิวอย่างแผ่วเบา เพื่อไม่ให้ร่างอันเปราะบางของตัวเองบาดเจ็บ
โคลด์พลาสม่า ยังคงไหลวนเป็นม่านบางใต้ลำตัวยาน พ่นออกอย่างต่อเนื่องรอบท้องโค้งมน
…เหมือนหน้าท้องของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่กำลังลอยเข้าสู่อ้อมแขนเย็นเฉียบของดาวเคราะห์น้ำแข็งนิรันดร์
“อุณหภูมิภายนอก -212 องศาเซลเซียส ความดันเริ่มเปลี่ยน”
เสียงของอับดุลดังผ่านภายในห้องควบคุม
“เข้าสู่ผิวเปลือกน้ำแข็งที่แยกตัวแล้วครับคุณเมธัส
“กำลังพาคุณเข้าสู่แอ่งน้ำ… ลึกลงไป 27 เมตร จะทะลุถึงทะเลใต้ผิวในอีก 12 วินาที…
“12… 11… 10…“
เมธัสจับพนักเก้าอี้ยึดแน่น
ดวงตาแน่วแน่
เขารู้ว่า ไม่มีอะไรจะเหมือนเดิมอีกต่อไป
“4… 3… 2…“
“ตึงงงง!!”
แรงสั่นสะเทือนแผ่ว ๆ วิ่งผ่านโครงสร้างยาน
แล้วภาพบน SoulWindow ก็เปลี่ยนจากแสงสะท้อนของแผ่นน้ำแข็ง…
กลายเป็น สีน้ำเงินเข้มเวิ้งว้าง ราวกับกำลังจมสู่โลกใต้น้ำลึกไม่มีที่สิ้นสุด
เส้นใยแสงชีวะเรืองเบา ๆ ตลอดแนวยานที่กำลังปรับตัวเข้าสู่ ‘โหมดใต้น้ำ’
อุณหภูมิภายในคงที่
แรงกดจากโครงสร้าง BioShell ถูกปรับให้สอดคล้องกับความดันภายนอกอย่างแม่นยำ
เสียงอับดุลรายงานผล
“ยานกำลังลอยเข้าสู่ทะเลใต้เปลือกน้ำแข็ง มุ่งหน้าไปยัง DarkSide
“ความลึกขณะนี้ 80 เมตร…
“ความหนาแน่นของของเหลวภายนอกอยู่ในระดับอิ่มตัวของเกลือแช่แข็ง ผสมองค์ประกอบโลหะเบา…
“นี่คือของเหลวที่สมบูรณ์แบบสำหรับการกักเก็บพลังงานมืดครับ”
เมธัสจ้องผ่านหน้าต่าง SoulWindow
ความมืดกำลังกัดกินทุกอย่าง
ไม่มีแสง
ไม่มีแรงโน้มถ่วงที่ชัดเจน
มีเพียงแรงต้านทึบ ๆ
ของมหาสมุทร ที่เหมือนจะบอกเขาว่า…
ที่นี่—ไม่ต้อนรับผู้บุกรุกจากฟากฟ้า
“เข้าสู่ชั้นใต้ทะเล ระดับลึกกว่า 300 เมตรแล้วครับ ยานกำลังดำดิ่งต่อไป…”
เสียงอับดุลยังรายงานต่อเนื่อง
ท่ามกลางความมืด
เสียงชีพจรของยานยังดังแผ่วอยู่ในโถง BrainHall
“ตึก… ตึก… ตึก…”
เหมือนหัวใจของสัตว์ที่ยังไม่รู้ว่า
…มันจะรอดจากสิ่งที่มันกำลังมุดเข้าหา หรือไม่
เมธัสสั่งเสียงราบเรียบ
“เปิดระบบสำรวจค้นหา ExoMatter ทุกระดับพิกัด ทั้งโซนรังสีดูดกลืน โซนแรงเฉื่อยลบ และสนามแม่เหล็กย้อนกลับ —
“ใช้ทุกอย่างที่เรามี!”
“รับคำสั่งแล้วครับคุณเมธัส กำลังเริ่มการสแกนใต้มหาสมุทรด้านมืด…”
ปลายท้องของ VeltrayWhale ค่อย ๆ ปรับรูปร่าง
ปากอ่อนนุ่มของมันแยกออก เผยช่องดูดซึมชีวภาพขนาดใหญ่
เส้นใยแสงชีวะพาดผ่านราวกับเส้นเลือด
ขณะเดียวกัน ระบบ ‘BioQ Sonar’ (ไบโอคิว โซน่าร์) เริ่มทำงาน —
มันไม่ได้ส่งเสียง…
แต่มันสั่นสะเทือนผ่านโครงสร้างของความว่างเปล่า
…ลึกถึงระดับ ควอนตัม
“ลุยเลย…อับดุล”
เมธัสพูดเสียงหนักแน่น
“เรามุดลงมาขนาดนี้แล้ว ถ้ากลับไม่ได้… ก็ขอให้ตายอย่างมีเป้าหมาย!”