ทันใดนั้น—
VeltrayWhale หยุดชะงักกลางห้วงลึกของมหาสมุทร
…ราวกับพุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็น
ทั้งที่ยานไม่ได้เบรก ทั้งที่ไม่มีสิ่งใดอยู่ตรงหน้า
ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
เสียงของอับดุลดังขึ้น ทะลุความเงียบด้วยโทนเสียงตื่นตัว
“คุณเมธัสครับ… ตรวจพบการเบี่ยงเบนของสนามโน้มถ่วงรอบตัวยาน ในลักษณะ ‘ไม่สมมาตร’ และดูเหมือนจะคล้ายกับ ‘แรงผลัก’ มากกว่าแรงดึงครับ…”
เสียงนั้น… เหมือนระฆังปลุกชีวิต กระทบเข้ามาในจิตของเมธัส ที่กำลังลอยอยู่ในภาวะกึ่งหมดสติ
ร่างของเขาลอยเหนือพื้นเล็กน้อย
แขนขาอ่อนแรง
เปลือกตาข้างหนึ่งขยับช้า ๆ ก่อนที่จะเปิดขึ้น
เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
เขาหันหน้าช้า ๆ ไปยัง SoulWindow
สิ่งที่ปรากฎเห็นเบื้องนอกคือ…
แสงรูปทรงบิดเบี้ยว
ลอยไปมาทั่วม่านน้ำสีดำข้างนอกนั้น
เสียงของเมธัสแหบพร่า คล้ายคนเพิ่งฟื้นจากความฝันที่ใกล้กลายเป็นฝันสุดท้าย
“…อับดุล… นี่ฉันไม่ได้อยู่ในนรกหรือสวรรค์ใช่มั้ย…”
อับดุลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มีโทนตื่นเต้นปนสงสัย
“ดูเหมือนจะไม่ใช่ครับ คุณเมธัส…
“พลังงานที่ตรวจพบนั้น เหมือนถูกผลักจากทุกทิศทาง — เหมือนมีบางสิ่งกระจายแรงออกไปอย่างไร้ศูนย์กลาง…
“แรงผลักนั่นบิดเบี้ยวแสงชีวะจากหน้ายานให้ไหวโยกไปมา จนเกิดเป็นภาพลวงตาอย่างที่คุณเห็น…”
เมธัสกระพริบตาช้า ๆ
เสียงพูดของเขายังอ่อนแรง แต่เริ่มมีแรงหวังแทรกเข้ามาในจังหวะคำ
“แสดงว่า… มันต้องมี ExoMatter แถวนี้ใช่มั้ย…”
อับดุลเว้นจังหวะ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงชะงัก
“แต่… ผมตรวจไม่พบ ‘มวล’ ใด ๆ เลยครับ…
“กลับกัน — กลับพบแรงผลักรอบทิศทางที่แผ่กระจายออกจากศูนย์กลางหนึ่งจุด…
“มันเหมือน ‘เงา’ ของสสาร — ไม่ใช่ตัวมันโดยตรง”
เมธัสหายใจเข้าแผ่ว ๆ
เขายกแขนขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับทดสอบแรงลอยตัว แล้วพูดออกมาเบา ๆ
“และที่ฉันลอยอยู่แบบนี้… ก็ไม่ใช่เพราะภาวะไร้แรงโน้มถ่วง? แต่เพราะแรงผลักของมัน?”
“เป็นไปได้ครับ” อับดุลตอบทันที
“งั้น… มันต้องอยู่แถวนี้แน่ ๆ ใช่มั้ย…”
เมธัสเผยอรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าที่ซีดเซียว
ร่างที่ยังคงลอยอยู่อย่างไร้ทิศทางในห้องควบคุมที่เงียบจนได้ยินเสียงชีพจรของตัวเอง
เขาเผยอตามองไปยัง SoulWindow
“…แต่เรามองไม่เห็นมัน เพราะมันผลักแสงออกหมดใช่ไหม…”
“ถูกต้องครับ มันสะท้อนทุกพลังงานที่เข้ามาใกล้ ทั้งแสง แรงโน้มถ่วง คลื่นความถี่… ทั้งหมดถูกผลักออกไปหมด
“เหมือนกับ ‘ความว่าง’ ที่ปฏิเสธการมีอยู่ของทุกสิ่ง…”
อับดุลเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่โชคดีครับ — ยาน VeltrayWhale มีระบบตรวจจับ ‘สสารเชิงลบ11’ โดยเฉพาะ และผมกำลังเปิดระบบนั้นอยู่ในขณะนี้”
เมธัสพยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นหันไปพูดกับแผ่นผิวชีวะของยานที่ล้อมรอบห้อง
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ราวกับกำลังพูดกับสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจทุกอย่าง
“เจ้าปลาวาฬเอ๋ย… เจ้าคงเห็นมันแล้วสินะ…”
ราวกับได้ยินเสียงกระซิบจากแกนกลางจักรวาล
ปากของ VeltrayWhale ค่อย ๆ อ้าออก —
ผนังชีวภาพเบื้องหน้าแยกตัวอย่างนุ่มนวล ราวกับการหาวของสัตว์ยักษ์ หลังจากหลับใหลมานับศตวรรษ
จากโพรงลึกภายในลำคอของมัน เกิดเสียง
“หวืดดดดด…”
ต่ำลึกเหมือนหลุมดำสูดลมหายใจ
แรงดูดควอนตัมขนาดมหาศาลระเบิดออกมาในแนวตรง
แรงดูดที่ไม่ได้ดึงเพียงแค่วัตถุธรรมดา — แต่มันดึงสสารเชิงลบที่มองไม่เห็น
เหมือนสิงโตอวกาศที่สูดลมหายใจแรก… หลังจากการจำศีลอันยาวนาน
ทุกสิ่งรอบตัวยานที่มืดมิด กลับเคลื่อนไหว
เศษผงแห่งพลังงานมืด
กลุ่มสสารที่ไร้ตัวตน
ฟองพลังงานในรูปมวลที่มองไม่เห็น
…ทั้งหมดถูกกระชากเข้าสู่ปากของ VeltrayWhale ด้วยแรงดูดระดับควอนตัม
เสียงของอับดุลดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบ—เต็มไปด้วยความตื่นตัว
“ตรวจพบวัตถุไม่ทราบขนาดครับ!
“พวกมันกำลัง… สลายตัวเป็นชิ้นระดับนาโน —
“และทั้งหมดคือ ชิ้นสสารของ ‘พลังงานมืด’ —
“ExoMatter!”
“ฟู่มมมมม!”
หมอกโปร่งแสงสีเทาอมฟ้าพวยพุ่งย้อนกลับเข้าสู่ปากของมัน
แต่ละหยดดูเหมือนจะไม่มีมวล ไม่มีตัวตน แต่กลับแทรกซึมเข้าสู่โพรงภายในของยานอย่างเป็นจังหวะ
บนจอ HoloVis
กราฟพลังงานเชิงลบพุ่งขึ้นขีดสุด!
“เราเจอมันจริง ๆ ครับ คุณเมธัส!”
เสียงของอับดุลดังด้วยความตื่นเต้นจนแทบล้นเกินพิกัด
“สสารเชิงลบ ExoMatter กำลังถูกดูดเข้าสู่ห้องเก็บกลางลำตัวยาน
“ระบบวาร์ปได้รับพลังงานเพียงพอแล้ว!
“เพียงพอสำหรับการเดินทางไปอีก 10 ปีจักรวาล โดยไม่ต้องเติมแม้แต่หยดเดียว!”
เมธัสนิ่งเงียบ
ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อ
แต่เพราะ…
หัวใจเขากำลังสั่นสะเทือนหนักยิ่งกว่าพลังงานใดที่ยานตรวจพบ
เขาหลับตา
เสียงรอบข้างเงียบไปหมด
มีเพียงเสียงในหัวใจ …ที่กำลังตะโกนออกมา
มือข้างหนึ่งสัมผัสเบา ๆ ที่หลังศีรษะ
ตรงตำแหน่งของ QeLyra ที่กำลังสั่นไหวแรงกว่าครั้งไหน ๆ
มันคือสัญญาณจากคนรัก ที่อยู่ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร
แม้เขาจะปิดระบบนั้นไว้
แม้สัญญาณของเคทิสจะยังไม่สามารถผ่านเข้ามา
แต่หัวใจของเขา…
ได้เชื่อมต่อกับเธอเสมอ
ริมฝีปากของเขาเผยอออกอย่างแผ่วเบา เอ่ยคำที่มีเพียงเขา และจักรวาลที่ได้ยิน
“อีกนิดเดียว… เคทิส
“รอผมอีกนิดเดียว…
“แล้วเราจะได้เจอกันแน่นอน ผมสัญญา…”